ตอนที่ 22 — เผชิญหน้าเงามายา

แสงสีทองอบอุ่นจากดาวฤกษ์ดวงใหม่ยังคงทอประกายอาบไล้ไปทั่วห้องควบคุมของยานเอ็กโซดัส ความราบรื่นในการเดินทางที่เข้ามาแทนที่แรงสั่นสะเทือนอันโหดร้ายเมื่อครั้งก่อน ทำให้ลูกเรือทุกคนรู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างไร้กังวล ทว่า ความสงบสุขนี้กลับเปรียบเสมือนม่านหมอกบางเบาที่ปกคลุมก่อนพายุใหญ่จะมาถึง โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับอัครา ผู้ซึ่งสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานบางอย่างที่ผิดปกติกำลังก่อตัวขึ้นภายในยาน

"การสั่นสะเทือนที่ตรวจพบเมื่อครู่… มันไม่ใช่จากแรงโน้มถ่วงของดาวเคราะห์ ‌หรือจากพายุอวกาศ" อัคราเอ่ยขึ้นขณะที่สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอแสดงผลอย่างเคร่งเครียด ใบหน้าหล่อคมฉายแววครุ่นคิด จอนิ้วที่เรียวยาวเคาะเบาๆ บนแผงควบคุม "มันมีความถี่ที่แปลกประหลาด… เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลัง… เคลื่อนไหวอยู่ภายในโครงสร้างของยาน"

เสียงของเขาทำให้ลูกเรือที่กำลังพักผ่อนเริ่มหันมาให้ความสนใจ ​ดาริน ผู้ซึ่งกำลังนั่งอ่านข้อมูลเกี่ยวกับซากอารยธรรมโบราณบนดาวเคราะห์เซฟิรอส เงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าสวยหวานฉายแววเป็นห่วง "หมายความว่าอย่างไรคะอัครา? อันตรายหรือเปล่า?"

"ผมยังไม่แน่ใจ" อัคราตอบพลางเลื่อนนิ้วไปบนหน้าจอ แสดงแผนผังของยานเอ็กโซดัสที่กำลังถูกซูมเข้าไปยังส่วนต่างๆ ‍"แต่สัญญาณพลังงานนี้… มันไม่ใช่พลังงานที่ใช้ในการขับเคลื่อนยานปกติของเรา มันเหมือนกับ… พลังงานที่หลงเหลืออยู่จากสิ่งที่เราพบเจอที่เซฟิรอส"

คาเลน หัวหน้าวิศวกรยาน สูดหายใจเข้าลึก "ถ้าอย่างนั้น… หมายความว่าสิ่งที่อยู่ในเซฟิรอส… ‌มันตามเรามา?" เสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อระคนหวาดหวั่น

"อาจจะ" อัคราตอบ "หรืออาจจะเป็นอะไรที่เกี่ยวข้องกับเทคโนโลยีของพวกเขาที่ฝังตัวอยู่ในยานของเราโดยที่เราไม่รู้ตัว"

ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นอย่างกะทันหัน แสงสีแดงกระพริบสะท้อนไปทั่วห้องควบคุม บ่งบอกถึงสถานการณ์ฉุกเฉิน

"ตรวจพบการบุกรุก! ระบบรักษาความปลอดภัยถูกเจาะ! ‍ไม่สามารถระบุตำแหน่งของภัยคุกคามได้!" เสียงสังเคราะห์ดังขึ้นจากลำโพง

"อะไรกัน!" คาเลนอุทาน พุ่งไปที่แผงควบคุมอีกครั้ง "ระบบรักษาความปลอดภัยถูกปิดการทำงาน! มันเหมือนกับ… ถูกปลดชนวนจากภายใน!"

"มันกำลังเคลื่อนที่!" อัคราตะโกน ​"พลังงานที่ผมตรวจพบ… มันกำลังกระจายไปทั่วทั้งยาน! มันไม่ได้อยู่ที่เดียว มันกำลัง… แทรกซึม!"

บรรยากาศที่เคยผ่อนคลายกลับตึงเครียดขึ้นทันควัน ลูกเรือทุกคนลุกขึ้นยืน เตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

"อัครา! แหล่งพลังงานหลักของยานกำลังถูกรบกวน! ​ความเสถียรลดลงอย่างรวดเร็ว!" ดารินรายงานเสียงสั่นเครือ

"เราต้องหาทางหยุดมัน!" อัคราตัดสินใจ "คาเลน! คุณและทีมวิศวกร ไปที่ห้องเครื่องยนต์! หาทางจำกัดการกระจายพลังงานนั้น! อย่าให้มันเข้าถึงแกนกลางของยานเด็ดขาด!"

"รับทราบ!" ​คาเลนตอบรับอย่างหนักแน่น พร้อมกับเรียกทีมงานของตนเองออกไปปฏิบัติหน้าที่อย่างรวดเร็ว

"ดาริน! คุณกับทีมรักษาความปลอดภัย ตรวจสอบทุกชั้นของยาน! หาต้นตอของพลังงานนั้น! ถ้าเจออะไร… แจ้งผมทันที!" อัคราออกคำสั่ง

"ค่ะ!" ดารินพยักหน้ารับ ดวงตาของเธอมุ่งมั่น

อัคราเดินตรงไปยังห้องควบคุมหลัก เขาเปิดหน้าจอแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดทั่วทั้งยาน ภาพที่ปรากฏกลับทำให้เขาชะงักงัน

"นี่มัน… เป็นไปได้อย่างไร?" เขาพึมพำ

ภาพจากกล้องวงจรปิดในโถงทางเดินหลักแสดงให้เห็นเงาดำทะมึนที่กำลังเคลื่อนไหว มันไม่ใช่รูปร่างที่คุ้นเคย ไม่ใช่สิ่งมีชีวิต ไม่ใช่เครื่องจักร แต่มันคือ… ความว่างเปล่าที่กำลังแผ่ขยายออกไปเหมือนหมอกควันสีดำที่กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่มันสัมผัส

"มันกำลังกลืนกินแสง?" อัคราประหลาดใจ "มันดูดซับพลังงานทุกอย่างรอบตัวมัน!"

เมื่อเงาสีดำนั้นเคลื่อนผ่านกล้องวงจรปิด หน้าจอแสดงภาพก็ดับวูบไปทันที ราวกับว่ามันได้ดูดกลืนแสงของหลอดไฟไปแล้ว

"มันกำลังปิดการทำงานของระบบทั้งหมด!" อัคราถอนหายใจ "การติดต่อกับทีมรักษาความปลอดภัยเริ่มขาดหายไป!"

เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มาจากส่วนลึกของยาน

"อัครา! เกิดอะไรขึ้น! คาเลน! คาเลน!" เสียงของดารินดังขึ้นผ่านระบบสื่อสาร แต่มันขาดๆ หายๆ ราวกับสัญญาณกำลังถูกรบกวนอย่างรุนแรง

"ดาริน! ตอบด้วย! เกิดอะไรขึ้น!" อัคราพยายามติดต่อกลับ

"มัน… มันอยู่ที่นี่… ในห้องเครื่องยนต์… พวกเรา… พวกเราพยายาม… อ๊า!" เสียงของดารินขาดหายไป พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ดังแว่วมาเพียงชั่วครู่

อัครากำหมัดแน่น สัมผัสได้ถึงความโกรธที่พลุ่งพล่านขึ้นมา

"ไม่! ผมจะไม่ปล่อยให้มันทำอะไรลูกเรือของผม!"

เขาตัดสินใจทันที เขาต้องลงไปเผชิญหน้ากับมันด้วยตัวเอง

"ระบบนำทาง! ตั้งเส้นทางไปยังห้องเครื่องยนต์หลัก! ผมจะลงไปเอง!" อัคราสั่ง

"โปรดทราบ! เส้นทางไปยังห้องเครื่องยนต์หลักถูกบดบังด้วยพลังงานที่ไม่ทราบที่มา! ความเสี่ยงสูงมาก!" ระบบเตือน

"ผมทราบ! เปิดเส้นทางให้ผม!" อัคราไม่ลังเล

เขาคว้าอาวุธประจำกายของเขาขึ้นมา ถือปืนพลังงานไว้ในมือ เดินออกจากห้องควบคุม มุ่งหน้าไปยังลิฟต์เพื่อไปยังชั้นล่างสุดของยาน

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก สิ่งที่อัคราเห็นทำให้เขาถึงกับผงะ

โถงทางเดินที่เคยสว่างไสว บัดนี้ถูกปกคลุมไปด้วยเงามืดที่แผ่ขยายออกมาจากห้องเครื่องยนต์หลัก มันไม่ใช่เพียงแค่ความมืด แต่มันคือความว่างเปล่าที่ปรากฏเป็นรูปธรรม ราวกับหลุมดำขนาดเล็กที่กำลังขยายตัว

"นี่คือ… สิ่งที่เรียกว่า 'ดวงดาวสีเลือด' งั้นหรือ?" อัคราพึมพำ ชื่อที่เขาเคยได้ยินจากตำนานโบราณของชาวเซฟิรอส ปรากฏขึ้นในห้วงคำนึง

ตำนานเล่าขานถึงพลังงานที่ดำมืดและน่าสะพรึงกลัว สามารถกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างได้ แม้กระทั่งแสงแห่งดวงดาว

"มันคือสิ่งที่ชาวเซฟิรอสพยายามจะกักขังไว้" อัครานึกย้อนกลับไปถึงสัญลักษณ์และจารึกที่เขาเห็นที่นั่น "พวกเขาไม่ได้สร้างมันขึ้นมา… พวกเขาแค่พยายามจะควบคุมมัน"

เงาดำทะมึนค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมาจากห้องเครื่องยนต์หลัก มันไม่มีรูปร่างที่ชัดเจน แต่สามารถสัมผัสได้ถึงพลังงานอันมหาศาลที่แผ่ออกมา

อัคราเล็งปืนพลังงานไปที่เงา เขาเหนี่ยวไก ลำแสงสีฟ้าเข้มพุ่งเข้าใส่เงาดำ

แต่แล้วสิ่งที่น่าตกใจก็เกิดขึ้น ลำแสงพลังงานนั้นกลับถูกดูดกลืนเข้าไปในความมืดอย่างรวดเร็ว ไม่เหลือแม้แต่ร่องรอย

"มัน… ดูดซับพลังงานของผมไป?" อัคราตกใจ

เงาเริ่มเคลื่อนที่เข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว ด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ

"ต้องหาทางหยุดมัน! หรืออย่างน้อยก็ชะลอการเคลื่อนที่ของมัน!" อัคราคิดอย่างรวดเร็ว

เขาสังเกตเห็นว่า บริเวณรอบๆ ตัวเขาที่เป็นพื้นผิวของยานเริ่มหมองคล้ำลงเล็กน้อย เมื่อเงาเคลื่อนผ่าน

"มันกำลังดูดพลังงานจากโครงสร้างของยาน!" อัคราตระหนักได้

เขาเหลือบไปเห็นแผงควบคุมระบบไฟฟ้าฉุกเฉินที่อยู่ไม่ไกลนัก

"ถ้าผมทำให้เกิดการลัดวงจรครั้งใหญ่… อาจจะพอทำให้มันชะงักได้!"

ด้วยความมุ่งมั่น อัคราวิ่งตรงไปยังแผงควบคุม เขาเปิดฝาครอบออกด้วยความรวดเร็ว

"ขอโทษนะ ยานเอ็กโซดัส!" เขาพึมพำ

เขากระชากคันโยกทั้งหมดที่อยู่บนแผงควบคุม บังคับให้เกิดการลัดวงจรครั้งใหญ่ แสงไฟทั้งโถงทางเดินดับวูบลงอย่างกะทันหัน ท่ามกลางความมืดมิด

แต่แทนที่จะทำให้เงาหยุดนิ่ง มันกลับดูเหมือนจะมีความสุขเสียมากกว่า

เงาดำแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว ดึงดูดพลังงานจากการลัดวงจรที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นมา

"ไม่นะ! นี่มัน… ยิ่งทำให้มันแข็งแกร่งขึ้น!" อัคราตระหนักได้

เงาเข้าใกล้เขามากขึ้นเรื่อยๆ ความหนาวเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วร่างของอัครา ราวกับว่าเขาถูกแช่แข็ง

เขาสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดอันมหาศาลที่พยายามจะฉุดกระชากเขาเข้าไปในความว่างเปล่านั้น

"ผม… ผมจะทำอย่างไรดี?"

ในขณะที่อัครากำลังจนมุม สติของเขาก็พลันนึกถึงสัญลักษณ์โบราณที่เขาได้ศึกษามา สัญลักษณ์แห่งการป้องกัน สัญลักษณ์แห่งแสงสว่าง

"สัญลักษณ์… แสงสว่าง…"

ด้วยสัญชาตญาณ อัครากำหมัดแน่น พยายามเพ่งสมาธิไปที่พลังงานภายในตัวเขา

เขาจำได้ถึงคำพูดของนักโบราณคดีชาวเซฟิรอสคนสุดท้าย ที่เคยกล่าวไว้ว่า "พลังแห่งดวงดาวที่ถูกลืม… อาจเป็นกุญแจสู่การไขปริศนาที่ดำมืดที่สุด"

อัคราหลับตาลง พยายามรวบรวมสมาธิทั้งหมดที่มี เขาจินตนาการถึงแสงสีทองอบอุ่นจากดาวฤกษ์ดวงใหม่ที่เคยส่องสว่างในห้องควบคุม

พลัน!

ประกายแสงสีทองอ่อนๆ เริ่มสว่างวาบขึ้นจากฝ่ามือของอัครา แสงนั้นค่อยๆ แผ่ขยายออกไป สร้างกำแพงแสงสีทองที่มองเห็นได้เป็นรูปธรรม

เงาดำที่กำลังจะกลืนกินอัครา ชะงักงันไปเล็กน้อย ราวกับถูกแสงนั้นผลักออก

"มัน… ได้ผล!" อัคราลืมตาขึ้นด้วยความหวัง

แสงสีทองนั้นเริ่มมีความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ อัคราพยายามผลักดันพลังงานนั้นออกไปสู้กับความมืด

ทว่า…

เงาดำก็เริ่มปรับตัว มันค่อยๆ แยกออกเป็นหลายๆ ส่วน แต่ละส่วนมีขนาดเล็กลง แต่กลับแผ่ขยายออกไปได้เร็วขึ้นกว่าเดิม

"ไม่! มันกำลัง… กุ้มฉัน!"

เงาที่แยกออกไปเริ่มเคลื่อนที่ไปทั่วโถงทางเดิน ราวกับจะปิดกั้นเส้นทางหนีทั้งหมดของอัครา

อัคราเห็นเงาสีดำกำลังเคลื่อนที่ไปยังห้องควบคุมหลัก ราวกับจะไปหาแหล่งพลังงานที่ใหญ่กว่า

"ผมต้องกลับไปที่นั่น!"

เขาตัดสินใจหันหลังให้กับเงาที่กำลังกุ้มเขาอยู่ พุ่งตรงไปยังทางออก

แต่ทันใดนั้นเอง!

เงาสีดำขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าอัครา ปิดกั้นเส้นทางของเขาไว้โดยสิ้นเชิง

เงาสีดำนั้นมีขนาดใหญ่กว่าที่เขาเคยเห็นมาก่อน ราวกับมันได้รวบรวมพลังงานทั้งหมดที่มันดูดซับมา

"นี่มัน… คือจุดจบของผมแล้วหรือ?" อัคราคิด

ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่เงาสีดำที่กำลังขยายตัวเข้ามาเรื่อยๆ สัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นที่กัดกินเข้าไปถึงกระดูก

และแล้ว…

เงาสีดำนั้นก็เข้าใกล้จนแทบจะสัมผัสกับอัครา

เขาหลับตาลง เตรียมพร้อมรับชะตากรรม…

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อไป… กลับไม่ใช่ความเจ็บปวด หรือความหนาวเหน็บ…

แต่เป็น… เสียง… เสียงเพลง… เสียงเพลงโบราณที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน… แต่กลับคุ้นเคยอย่างประหลาด…

เสียงเพลงนั้นดังขึ้นจากที่ไหน?

และมันจะนำพาอัคราไปสู่สิ่งใด?

อนาคตของเขา… และยานเอ็กโซดัส… จะเป็นเช่นไรต่อไป?