ตอนที่ 26 — เงาอดีตกาลที่ผสานร่าง
แสงสีทองอบอุ่นจากดาวฤกษ์ดวงใหม่ยังคงทอประกายอาบไล้ไปทั่วห้องควบคุมของยานเอ็กโซดัส ความราบรื่นในการเดินทางที่เข้ามาแทนที่แรงสั่นสะเทือนอันโหดร้ายเมื่อครั้งก่อน ทำให้ลูกเรือทุกคนรู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างไ ลึกๆ แล้ว ลูเซีย แฮนเซน ผู้บังคับการสาวประจำยาน ยังคงรู้สึกถึงคลื่นความกังวลบางอย่างที่คอยกัดกินอยู่ภายในดวงตาคู่สวยของเธอสะท้อนภาพหน้าจอแสดงผลที่ปรากฏข้อมูลอันซับซ้อนเกี่ยวกับ "อัสทาร์" มหานครโบราณที่สาบสูญไปนานกา "ท่านผู้บังคับการครับ สัญญาณพลังงานจากใจกลางของอัสทาร์เริ่มมีความเสถียรมากขึ้นแล้วครับ" เสียงของหมอเทา ชายร่างท้วมผู้ดูแลระบบหลักของยาน ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มแห่งความหวัง ลูเซียพยักหน้ารับ "ดีมากหมอเทา แจ้งทุกคนให้เตรียมพร้อม การสำรวจครั้งนี้จะมีความสำคัญต่อความเข้าใจของเราเกี่ยวกับอารยธรรมโบราณนี้อย่างแน่นอน" เบื้องหลังเธอ อัครา วิศวกรหนุ่มประจำยานที่วันนี้ได้รับมอบหมายให้รับหน้าที่ดูแลระบบนำทางเสริมสำหรับยานสำรวจขนาดเล็ก กำลังขมวดคิ้วมองข้อมูลบางอย่างบนหน้าจอส่วนตัว เขาไม่สามารถสลัดความรู้สึกประหลาดที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ความฝันในคืนก่อนหน้ายังคงหลอกหลอนเขาอย่างต่อเนื่อง ภาพของสิ่งมีชีวิตโบราณ ร่างกายที่ประกอบด้วยแสงและเงา การสื่อสารที่ไร้ซึ่งคำพูดแต่สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดและโศกนาฏกรรมที่ยิ่งใหญ่ มันคือความทรงจำของอัสทาร์จริงหรือ? หรือเป็นเพียงภาพหลอนที่เกิดจากการสัมผัสกับเทคโนโลยีโบราณ? "คุณอัครา เป็นอะไรไปหรือครับ?" เสียงนุ่มนวลของเมริน นักโบราณคดีสาว ดังขึ้นเมื่อเธอสังเกตเห็นท่าทีครุ่นคิดหนักของเขา อัคราหันไปมองเมริน รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า "เปล่าครับ แค่กำลังทบทวนข้อมูลการสำรวจเมื่อวานนี้ มันน่าทึ่งมากจริงๆ ที่เราได้เห็นร่องรอยของอารยธรรมที่ก้าวหน้าถึงเพียงนี้" เมรินพยักหน้าเห็นด้วย ดวงตาเป็นประกายเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ "แน่นอนค่ะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสถาปัตยกรรมและเทคโนโลยีการจัดการพลังงานของพวกเขา มันเหนือจินตนาการจริงๆ ฉันยังอดสงสัยไม่ได้เลยว่าอะไรกันแน่ที่ทำให้พวกเขาถึงจุดจบ" บทสนทนาของทั้งสองถูกขัดจังหวะด้วยเสียงประกาศของลูเซีย "ลูกเรือทุกท่าน เตรียมพร้อมสำหรับปฏิบัติการสำรวจขั้นต่อไป เราจะส่งยานสำรวจ "ออโรรา" ลงจอดที่จุดที่สามของใจกลางอัสทาร์ โดยมีอัครา เมริน และจ่าสิบเอกไรอัน เป็นทีมสำรวจหลัก" ใบหน้าของอัคราฉายแววตื่นเต้นปนความกังวล เขาหันไปมองเมรินอีกครั้ง "เราพร้อมแล้วครับท่านผู้บังคับการ" ยานออโรรา ยานสำรวจขนาดเล็กที่ถูกออกแบบมาเพื่อการสำรวจสภาพแวดล้อมที่ทุรกันดารและอันตราย กำลังค่อยๆ ลดระดับลงสู่พื้นผิวดาวเคราะห์ร้างอันมืดมิด ภายในยาน อัครานั่งประจำตำแหน่งนักบิน ส่วนเมรินและจ่าสิบเอกไรอัน ผู้ซึ่งเป็นอดีตทหารหน่วยรบพิเศษที่ตอนนี้ประจำการเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของยาน กำลังตรวจสอบอุปกรณ์ของพวกเขา "สัญญาณการสั่นสะเทือนเริ่มชัดเจนขึ้นแล้วครับ" อัครากล่าวขณะมองหน้าจอแสดงผล "เรากำลังเข้าใกล้แหล่งพลังงานหลัก" "ระวังด้วยนะอัครา" เมรินเอ่ยเสียงเบา "ฉันรู้สึกถึงบรรยากาศที่แปลกไปจากเดิม" เมื่อยานออโรราลงจอดอย่างนุ่มนวลบนพื้นผิวที่ปกคลุมด้วยฝุ่นละเอียดสีเทาของอัสทาร์ ประตูยานค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นทิวทัศน์อันน่าทึ่ง เบื้องหน้าคือซากปรักหักพังของมหานครโบราณที่ครั้งหนึ่งเคยรุ่งเรือง อาคารสูงเสียดฟ้าที่บิดเบี้ยวและพังทลายราวกับถูกพลังงานมหาศาลบดขยี้ แสงสลัวจากดาวฤกษ์ดวงใหม่ส่องลอดผ่านช่องว่างของอาคาร สร้างเงาที่ยาวเหยียดน่าขนลุก "นี่มัน...เหลือเชื่อจริงๆ" เมรินอุทานเบาๆ เธอหยิบเครื่องมือสแกนขึ้นมาเริ่มทำการเก็บข้อมูล ขณะที่ทั้งสามกำลังก้าวเดินสำรวจ อัคราพลันสัมผัสได้ถึงกระแสไฟฟ้าสถิตที่แล่นไปทั่วร่าง คล้ายกับตอนที่เขาฝันเมื่อคืน ความรู้สึกนั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเขาต้องหยุดชะงัก "มีอะไรหรือเปล่าอัครา?" จ่าสิบเอกไรอันถามพร้อมชักปืนเลเซอร์ขึ้นมาเตรียมพร้อม "ผม...ผมรู้สึกเหมือนถูกมอง" อัคราตอบเสียงสั่น เขามองไปรอบๆ แต่ไม่พบสิ่งมีชีวิตใดๆ ทันใดนั้นเอง รัศมีสีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นจากใจกลางซากปรักหักพัง หมุนวนเป็นเกลียวอย่างรุนแรง พลังงานที่แผ่ออกมารู้สึกได้ถึงความบิดเบี้ยวของกาลอวกาศ "นั่นมันอะไรกัน?" เมรินอุทานด้วยความตกตะลึง "สัญญาณพลังงานพุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาล!" หมอเทารายงานจากยานเอ็กโซดัส "มัน...มันไม่ใช่พลังงานรูปแบบที่เราเคยพบเจอมาก่อน" รัศมีสีแดงนั้นขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ คล้ายกับดวงตาอันน่ากลัวที่กำลังเบิกกว้าง ท่ามกลางเสียงหึ่งๆ อันทรงพลัง อัคราเห็นภาพบางอย่างในรัศมีนั้น เป็นภาพของสิ่งมีชีวิตโบราณตัวเดียวกันกับที่เขาฝันถึง แต่ครั้งนี้มันดูชัดเจนกว่าเดิม ร่างกายที่ประกอบด้วยแสงและเงาที่สั่นไหว ใบหน้าของมันแสดงออกถึงความเจ็บปวดทรมานอย่างแสนสาหัส "มันกำลัง...เรียกหา" อัคราพึมพำอย่างไม่อาจควบคุม "อัครา! คุณเป็นอะไรไป!" เมรินพยายามเขย่าแขนเขา แต่ดูเหมือนอัคราจะไม่ได้ยิน เธอสังเกตเห็นว่าดวงตาของอัคราเริ่มมีประกายสีแดงอ่อนๆ ส่องออกมา "นี่มันไม่ใช่แค่การมองเห็นแล้ว" จ่าสิบเอกไรอันพูดเสียงเครียด "พลังงานนั้นกำลังส่งผลกระทบต่ออัครา" รัศมีสีแดงแผ่ขยายออกไปโอบล้อมร่างของอัคราไว้ แสงสีแดงนั้นเริ่มผสานเข้ากับร่างของเขาอย่างช้าๆ ราวกับกำลังหลอมรวม "ไม่นะ! อัครา!" เมรินร้องออกมาด้วยความตกใจ อัครากรีดร้องอย่างทรมาน ร่างกายของเขาเริ่มบิดเบี้ยวไปมา มีแสงสีแดงส่องออกมาจากภายในราวกับมีดวงดาวสีเลือดกำลังจะถือกำเนิดขึ้นภายในตัวเขา "สิ่งนี้...คือจิตวิญญาณแห่งอัสทาร์" เสียงแผ่วเบาของอัคราดังขึ้น แต่เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของเขาเพียงคนเดียว มีอีกเสียงหนึ่งแทรกซึมเข้ามา เป็นเสียงที่เก่าแก่ เยือกเย็น และเต็มไปด้วยความปวดร้าว "มันกำลัง...รวมร่าง" หมอเทารายงานเสียงสั่น "อัครากำลังถูกรวมเข้ากับพลังงานโบราณนั้น!" เมรินพยายามจะเข้าไปช่วย แต่จ่าสิบเอกไรอันดึงเธอไว้ "อย่าเข้าไปเลยเมริน มันอันตรายเกินไป!" ร่างของอัคราค่อยๆ ลอยขึ้นเหนือพื้น ดิ้นรนขัดขืนอย่างอ่อนแรง รัศมีสีแดงฉานรอบกายเขาทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนกลืนกินทุกสิ่ง แสงสีเลือดนั้นสะท้อนไปทั่วซากปรักหักพังของอัสทาร์ สร้างภาพอันน่าสะพรึงกลัว "เราต้องทำอะไรสักอย่าง!" เมรินตะโกน "แต่เราจะทำอะไรได้ล่ะ? เราไม่รู้เลยว่ามันคืออะไร!" จ่าสิบเอกไรอันตอบเสียงหงุดหงิด ขณะที่ร่างของอัครากำลังถูกกลืนกินโดยพลังงานสีเลือดนั้น เขาก็พลันสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่มากกว่าความเจ็บปวด มันคือความทรงจำ ความรู้สึก และจิตสำนึกของสิ่งมีชีวิตโบราณนั้นที่กำลังหลั่งไหลเข้ามาในจิตใจของเขา เขามองเห็นภาพอดีตของอัสทาร์ เห็นความเจริญรุ่งเรือง เห็นความสุข เห็นความรัก แต่แล้วก็เห็นจุดจบอันน่าเศร้า เห็นการต่อสู้ เห็นความสูญเสีย และสุดท้าย เห็นการตัดสินใจที่จะเก็บงำจิตวิญญาณของพวกเขาไว้ในพลังงานรูปแบบหนึ่ง เพื่อรอคอยใครสักคนที่จะมาเข้าใจและปลดปล่อยพวกเขา "อัครา...ได้โปรด..." เสียงที่มาจากภายในตัวเขาดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเสียงที่ผสมผสานระหว่างเสียงของเขาและเสียงของจิตวิญญาณโบราณนั้น เบื้องหน้าของเมรินและจ่าสิบเอกไรอัน ร่างของอัคราที่เคยคุ้นเคย บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนไป กลายเป็นร่างที่มีเปลวเพลิงสีเลือดส่องสว่างอยู่ภายใน ดวงตาของเขาฉายแววที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศกและความเข้าใจในสิ่งที่เกินกว่ามนุษย์คนหนึ่งจะรับไหว "เรา...มาถึงแล้ว" เสียงของอัคราที่ตอนนี้เต็มไปด้วยเสียงสะท้อนของสิ่งมีชีวิตโบราณ กล่าวขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่ดวงตาของเขากลับจับจ้องไปที่ท้องฟ้าเบื้องบน ที่ซึ่งดวงดาวสีเลือดอันเป็นสัญลักษณ์ของหายนะกำลังทอประกายอย่างเยือกเย็น "มัน...มันไม่ใช่แค่ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ" อัครากล่าว ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเมื่อเขาเริ่มเข้าใจถึงความเชื่อมโยงบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัว "มันคือ...คำเชิญ" แสงสีเลือดรอบร่างของอัคราสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพียงเพื่อรวมร่าง แต่เพื่อ...การเดินทาง เมรินและจ่าสิบเอกไรอันได้แต่มองด้วยความตกตะลึง เมื่อร่างของอัคราค่อยๆ ลอยสูงขึ้นไปเรื่อยๆ ตรงไปยังใจกลางของรัศมีสีเลือดนั้น ท่ามกลางเสียงเตือนภัยดังลั่นจากยานเอ็กโซดัส "ท่านผู้บังคับการ! สัญญาณของอัคราหายไปแล้ว! แต่...แต่มีสัญญาณพลังงานปริศนาพุ่งออกมาจากอัสทาร์ กำลังมุ่งหน้าไปยัง...ดวงดาวสีเลือด!" เสียงหมอเทารายงานอย่างสิ้นหวัง
บทต่อไปจะเป็นอย่างไร? อัคราจะกลายเป็นสิ่งใด? และการเดินทางไปยังดวงดาวสีเลือดนั้นมีความหมายอย่างไร? ติดตามได้ในตอนต่อไป
ดวงดาวสีเลือด: รอยอดีตที่สะกดดาว
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก