ตอนที่ 28 — เงาสะท้อนแห่งดวงดาวสีเลือด

แสงสีทองอบอุ่นจากดาวฤกษ์ดวงใหม่ยังคงทอประกายอาบไล้ไปทั่วห้องควบคุมของยานเอ็กโซดัส ความราบรื่นในการเดินทางที่เข้ามาแทนที่แรงสั่นสะเทือนอันโหดร้ายเมื่อครั้งก่อน ทำให้ลูกเรือทุกคนรู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างที่ไม่ได้สัมผัสมานานหลายเดือน อัครากวาดตามองใบหน้าของเพื่อนร่วมทีม แต่ละคนมีแววตาที่บ่งบอกถึงความโล่งอกและความหวังที่ค่อยๆ กลับคืนมา แม้จะยังคงมีรอยแผลเป็นจากประสบการณ์อันน่าหวาดผวา แต่การได้สัมผัสกับความสงบอีกครั้งก็เป็นสิ่งประเมินค่ามิได้

"ทุกระบบกลับมาทำงานปกติแล้วครับกัปตัน" ‌เสียงของดารา นักบินผู้มีใบหน้าซีดเซียวขึ้นเล็กน้อย แต่แววตายังคงมุ่งมั่นดังเดิม รายงานความคืบหน้า "เรากำลังออกจากวงโคจรของดาวเคราะห์อาร์กัส-7 และมุ่งหน้าสู่ตำแหน่งที่คำนวณไว้สำหรับ 'ดวงดาวสีเลือด' ครับ"

อัครายกมือลูบเคราที่เริ่มยาวขึ้นเล็กน้อย ​"ดีมากดารา รักษาความเร็วไว้ให้คงที่ และแจ้งเตือนหากมีสิ่งผิดปกติใดๆ เกิดขึ้น" เขากล่าวพลางถอนหายใจอย่างแผ่วเบา ความสบายใจที่เกิดขึ้นนั้นเปราะบาง ราวกับแก้วที่รอวันแตก เขาไม่สามารถละสายตาจากจอแสดงผลที่กำลังฉายภาพของกลุ่มดาวที่ดูเหมือนจะปกติ ‍แต่ภายในใจของเขากลับรู้สึกถึงคลื่นความปั่นป่วนที่คุกคามอยู่เบื้องล่าง

"ท่านกัปตันครับ" เสียงของกวิน เจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิคดังขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความกังวล "การวิเคราะห์ข้อมูลจากเซ็นเซอร์ยังคงให้ผลที่สับสนเกี่ยวกับ 'ดวงดาวสีเลือด' ครับ"

อัคราหันไปมองกวิน ดวงตาของเขาฉายแววคำถาม "สับสนอย่างไร?"

"คือ... ‌ข้อมูลที่ได้มาจากแหล่งต่างๆ มันขัดแย้งกันเองครับ" กวินอธิบาย "บางส่วนบ่งชี้ว่าเป็นวัตถุทางกายภาพที่มีมวลมหาศาล บางส่วนกลับบอกว่าเป็นปรากฏการณ์ทางพลังงานที่แปลกประหลาด และที่น่ากังวลที่สุดคือ... มีสัญญาณบางอย่างที่ดูเหมือนจะ..."

"ดูเหมือนจะอะไร?" อัคราเร่งถาม

"ดูเหมือนจะ... ‍สะท้อนความนึกคิดของเราครับ" กวินเอ่ยคำพูดที่ทำเอาทุกคนในห้องควบคุมเงียบงันไปชั่วขณะ

ความนึกคิด? ปรากฏการณ์ทางพลังงานที่สะท้อนความนึกคิด? ยิ่งกวินพูด อัคราก็ยิ่งรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นผ่านสันหลัง สมองของเขาพยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ แม้จะเคยเผชิญกับสิ่งเหนือธรรมชาติมาบ้าง แต่การที่วัตถุในอวกาศจะสามารถสะท้อนความคิดของมนุษย์ได้นั้นเป็นเรื่องที่เกินกว่าจินตนาการ

"หมายความว่าอย่างไรกวิน?" ​เสียงของมาลิน นักชีวดาราศาสตร์ที่ปกติจะสุขุม กลับแสดงความสงสัยออกมาอย่างชัดเจน "สิ่งนั้นกำลังอ่านใจเราอยู่หรือ?"

"ผมไม่แน่ใจครับท่านผู้เชี่ยวชาญ" กวินตอบ "แต่จากการวิเคราะห์คลื่นพลังงานและรูปแบบการตอบสนองของเซ็นเซอร์เมื่อเรากำลังนึกถึง... หรือพูดถึง 'ดวงดาวสีเลือด' ​นั้น มันมีความสัมพันธ์ที่น่าตกใจครับ เหมือนกับว่ามันกำลัง 'รับรู้' สิ่งที่เรากำลังรู้สึก"

อัครายกมือขึ้นนวดขมับ ความคิดของเขาเริ่มฟุ้งซ่าน เขาจำได้ถึงภาพนิมิตที่ปรากฏขึ้นในระหว่างการสำรวจซากอารยธรรมโบราณบนดาวเคราะห์อาร์กัส-7 ภาพเหล่านั้นเต็มไปด้วยความมืดมน ​ความสูญสิ้น และสีเลือดที่ฉาบทาไปทั่วทุกสิ่ง ความรู้สึกหวาดกลัวและความสิ้นหวังที่เคยถาโถมเข้ามาเมื่อครั้งนั้น กำลังจะกลับมาอีกครั้ง

"ถ้าเป็นเช่นนั้น..." อัคราเริ่มพูดด้วยเสียงที่ค่อยลง "มันก็หมายความว่า... ยิ่งเรากลัวมันมากเท่าไหร่ มันก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้นอย่างนั้นหรือ?"

"นั่นเป็นสมมติฐานหนึ่งที่ผมกำลังพิจารณาอยู่ครับกัปตัน" กวินตอบ "แต่ยังมีอีกประเด็นหนึ่งที่สำคัญไม่แพ้กัน"

"ว่ามา" อัคราสั่ง

"สัญญาณที่เราจับได้จาก 'ดวงดาวสีเลือด' บางส่วน... มันมีลักษณะที่คล้ายคลึงกับ... รูปแบบคลื่นสมองของสิ่งมีชีวิตครับ" กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อึ้ง "และไม่ใช่คลื่นสมองของสิ่งมีชีวิตทั่วไป แต่เป็นรูปแบบที่ซับซ้อนและมีพลังงานมหาศาล... เหมือนกับ... จิตสำนึกที่ถูกบีบอัด"

"จิตสำนึกที่ถูกบีบอัด?" มาลินทวนคำด้วยความไม่เชื่อ "คุณหมายถึง... มันเป็นสิ่งมีชีวิต? หรือเป็นจิตวิญญาณ?"

"ผมไม่ทราบแน่ชัดครับ" กวินยอมรับ "แต่มันไม่ใช่แค่พลังงาน มันดูเหมือนจะมีการรับรู้ การตัดสินใจ และ... ความรู้สึกบางอย่าง"

ความรู้สึกบางอย่าง? อัคราหลับตาลง เขาพยายามข่มความกลัวที่กำลังจะก่อตัวขึ้น เขาจำได้ถึงแววตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึกของสิ่งมีชีวิตที่เขาเคยเห็นบนดาวอาร์กัส-7 ความว่างเปล่านั้น... มันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าความโกรธเกรี้ยวหรือความเกลียดชังใดๆ

"เราใกล้จะถึงตำแหน่งที่คาดว่าจะพบ 'ดวงดาวสีเลือด' แล้วครับ" ดาราแจ้งขึ้น ขณะที่ภาพบนจอแสดงผลหลักเริ่มปรากฏวัตถุบางอย่างที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

มันไม่ใช่ดาวฤกษ์ มันไม่ใช่ดาวเคราะห์ แต่มันเป็น... ก้อนพลังงานขนาดมหึมา สีแดงก่ำราวกับเลือดสด ส่องแสงสลัวๆ ท่ามกลางความมืดมิดของอวกาศ รัศมีสีแดงนั้นแผ่ขยายออกไปรอบๆ ดึงดูดทุกสิ่งให้เข้ามาใกล้ ราวกับจะเป็นหลุมดำที่ไม่มีวันยอมปล่อย

"ตรวจจับพลังงานผิดปกติครับ" เสียงเตือนดังขึ้นถี่ๆ "ระดับพลังงานสูงเกินกว่าที่เครื่องจะประมวลผลได้"

"มันกำลัง... เปลี่ยนรูปทรง" กวินอุทานด้วยความตกใจ "จากที่เคยเป็นก้อนพลังงาน... ตอนนี้มันกำลังก่อตัวเป็น... รูปทรงที่ซับซ้อนขึ้น"

อัคราจ้องมองจอภาพด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่เพียงวัตถุทางกายภาพ แต่มันเหมือนกับ... ฝันร้ายที่กลายเป็นจริง รูปร่างที่กำลังก่อตัวขึ้นนั้นดูคุ้นตาอย่างประหลาด ราวกับภาพสะท้อนที่บิดเบี้ยวของ...

"นั้นมัน..." มาลินพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เหมือนกับ... รูปแบบของ... สถาปัตยกรรมบนดาวอาร์กัส-7"

จริงด้วย! อัคราพยักหน้าช้าๆ รูปทรงที่กำลังก่อตัวขึ้นนั้นคือโครงสร้างที่ซับซ้อน เต็มไปด้วยเส้นสายที่บิดเบี้ยวและมุมแหลมคม เหมือนกับซากปรักหักพังที่กำลังถูกปั้นแต่งขึ้นใหม่จากพลังงานบริสุทธิ์

"มันกำลัง... ดูดซับข้อมูลจากเรา" กวินรายงานด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "มันกำลังเรียนรู้จากซากอารยธรรมที่เราสำรวจ... และ... จากความทรงจำของเรา"

ภาพที่ปรากฏบนจอขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ สีแดงก่ำเริ่มมีมิติที่ซับซ้อนขึ้น ลวดลายที่เคยเห็นบนกำแพงของวิหารโบราณบนดาวอาร์กัส-7 บัดนี้ปรากฏเด่นชัดบนพื้นผิวของ 'ดวงดาวสีเลือด' นั้น

"กัปตันครับ!" ดาราตะโกนด้วยความตื่นตระหนก "มีการโจมตี! พลังงานมหาศาลกำลังพุ่งตรงมาที่เรา!"

ภาพบนจอแสดงผลหลักแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเสียงหวีดแหลมของระบบเตือนภัยที่ดังสนั่นหวั่นไหว ยานเอ็กโซดัสสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันแตกต่างออกไป มันไม่ใช่แรงสั่นสะเทือนจากการเดินทาง แต่เป็นแรงกระแทกอันมหาศาลที่ราวกับจะฉีกยานทั้งลำออกเป็นชิ้นๆ

"เกิดอะไรขึ้น!" อัคราตะโกนถามขณะที่ต้องยึดจับคอนโซลไว้แน่น

"ไม่ทราบครับ! ระบบป้องกันได้รับความเสียหายอย่างหนัก!" กวินตอบด้วยเสียงที่แทบจะกลืนหายไปกับเสียงหวีดหวิว "พลังงานนั้น... มันไม่ใช่แค่พลังงาน... มันมี... รูปแบบ!"

รูปแบบ? อัคราเงยหน้าขึ้นมองจอภาพรองที่ยังคงทำงานอยู่ แม้จะพร่ามัว แต่เขาก็ยังมองเห็นบางสิ่งบางอย่างที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้

มันไม่ใช่เพียงแค่พลังงานสีแดง แต่ภายในม่านพลังงานนั้น... เขาเห็น... เงา... เงาของสิ่งมีชีวิต... เงาที่คุ้นเคย... เงาที่เขาเคยเห็นในฝันร้าย... เงาของ...

"ไม่นะ..." เสียงของมาลินดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังเห็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในชีวิต "มันกำลัง... ผสานร่าง..."

ร่างของอัคราแข็งทื่อ เขาไม่สามารถขยับได้ ภาพในหัวของเขาวิ่งวุ่น ภาพของซากอารยธรรมโบราณ ภาพของดวงดาวสีเลือด และภาพของเงาที่กำลังก่อตัวขึ้น

"มันกำลัง... พยายาม... สื่อสาร..." กวินกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

สื่อสาร? หรือมันกำลังพยายาม... กลืนกิน?

ขณะที่ยานเอ็กโซดัสกำลังจะถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ อัคราสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังแทรกซึมเข้ามาในจิตสำนึกของเขา มันไม่ใช่แค่ความคิด แต่มันคือ... ความทรงจำ... ความทรงจำที่ปะปนกัน... ความทรงจำของเขา... และความทรงจำของ... สิ่งนั้น...

ภาพของดาวเคราะห์อันไกลโพ้น ภาพของซากอารยธรรมโบราณที่รุ่งเรือง และภาพของความพินาศที่มาเยือน... ความรู้สึกของการสูญเสียอันใหญ่หลวง... ความโศกเศร้าที่ท่วมท้น... และความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะ... อยู่รอด...

"ไม่... ไม่นะ..." อัคราพึมพำ เขากำลังรู้สึกถึงตัวตนของเขาที่กำลังถูกกลืนกิน... ถูกผสานเข้ากับ... ดวงดาวสีเลือด...

แสงสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นครอบคลุมทุกสิ่ง พร้อมกับเสียงกรีดร้องอันทรมานที่ดังขึ้นมาจากภายในยาน... และจากภายในจิตสำนึกของอัคราเอง...