คลื่นยังคงซัดสาดเข้าหาฝั่งไม่หยุดยั้ง แต่แรงของมันกลับอ่อนกำลังลงเมื่อเทียบกับความบ้าคลั่งที่เคยเป็นมา ลมทะเลที่เคยโหมกระหน่ำจนแทบจะพยุงตัวยืนไม่ได้ บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงสายลมพัดเอื่อยๆ เพียงพอที่จะพัดพากลิ่นอายของทะเลลึกมาแตะจมูกตะวันฉาย เขาผ่อนลมหายใจยาว รู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่ค่อยๆ จางหายไปจากแผ่นหลัง
แสงจันทร์ที่เคยถูกบดบังด้วยม่านเมฆหนาทึบ บัดนี้ปรากฏกายขึ้นอีกครั้ง สาดส่องลงมาเป็นลำแสงสีเงินยวงบนผิวน้ำที่ระยิบระยับ แต่มันก็เป็นเพียงเงาจางๆ ของคืนที่แปรปรวน
ตะวันฉายก้าวลงจากโขดหินที่เขาใช้เป็นที่พักพิงชั่วคราว เท้าเปล่าสัมผัสกับทรายเย็นเฉียบที่ถูกคลื่นซัดเข้ามาจนชุ่มชื้น เขากวาดสายตามองไปรอบๆ หาดทรายที่ทอดยาวไปสุดลูกหูลูกตา คลื่นลูกสุดท้ายที่ซัดเข้ามาได้พัดพาสิ่งแปลกปลอมบางอย่างขึ้นมาเกยตื้นอยู่ไม่ไกลนัก
"นั่นมันอะไร?" เสียงพึมพำหลุดออกจากปากของตะวันฉาย เขารีบสาวเท้าเข้าไปใกล้ ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัว
สิ่งนั้นคือชิ้นส่วนของเรือลำหนึ่ง มันไม่ใช่เรือประมงธรรมดา แต่เป็นเรือที่มีลักษณะแปลกตา ตัวเรือทำจากโลหะสีดำสนิทที่ดูทนทานผิดปกติ ครีบหางเสือและใบพัดที่หักบิ่น แสดงให้เห็นถึงความเสียหายที่รุนแรง มันถูกคลื่นซัดมาจนแตกหักเป็นเสี่ยงๆ แต่ถึงกระนั้น ความยิ่งใหญ่และเทคโนโลยีที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในก็ยังพอจะมองเห็นได้
ตะวันฉายเดินวนไปรอบๆ ซากเรือ พยายามประเมินความเสียหายและที่มาของมัน เขาไม่เคยเห็นเรือแบบนี้มาก่อน มันดูทันสมัยเกินกว่าที่จะเป็นของชาวประมงทั่วไป หรือแม้แต่จะเป็นของกองทัพเรือที่เขาเคยเห็น
"ใครกันที่สร้างเรือแบบนี้ขึ้นมา?" เขาถามตัวเอง พลางเอามือลูบไปตามพื้นผิวโลหะสีดำที่เย็นเยียบ
ขณะที่เขากำลังสำรวจ ซากเรือก็มีบางอย่างเคลื่อนไหวจากภายใน เสียงเหมือนการเสียดสีของโลหะที่ดังมาจากส่วนที่ลึกเข้าไปในซากเรือ ทำให้ตะวันฉายชะงักกึก
"ใครอยู่ข้างใน?" เขาตะโกนถาม เสียงก้องไปกับเสียงคลื่นที่ซัดเข้ามา
ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงเสียดสีที่ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ฟังดูเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังพยายามดันตัวเองออกมา
ตะวันฉายไม่รอช้า เขาหยิบเศษไม้ที่พัดมาติดอยู่กับซากเรือขึ้นมา ใช้มันเป็นอาวุธป้องกันตัวอย่างหยาบๆ เขาค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ หวังว่าจะเจอใครสักคนที่บาดเจ็บและต้องการความช่วยเหลือ
เมื่อเขาเข้าไปถึงส่วนที่เสียงดังออกมา เขาพบว่ามันคือประตูบานหนึ่งที่ถูกแรงกระแทกจนบิดเบี้ยวไปจากเดิม และมีมือข้างหนึ่งกำลังพยายามดันมันออก
มือที่เห็นนั้นซีดเซียว ผิวหนังเริ่มเหี่ยวย่น แต่ก็ยังมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือในการดันประตูที่หนักอึ้งนั้น
"นี่! ให้ฉันช่วย" ตะวันฉายไม่รอช้า เขาวางไม้ลง และใช้ไหล่ของเขากดลงไปที่ประตูบานนั้นพร้อมกับออกแรงดัน
เสียงโลหะบิดเบี้ยวและครืดคราดดังขึ้น ประตูบานนั้นค่อยๆ แง้มออก เผยให้เห็นร่างของชายคนหนึ่งที่นอนอยู่ภายใน
ชายคนนั้นสวมชุดที่ทำจากวัสดุแปลกประหลาด สีเข้มทึบดูคล้ายชุดดำน้ำ แต่มีดีไซน์ที่ล้ำสมัยกว่ามาก ใบหน้าของเขาซีดเผือด มีรอยฟกช้ำหลายแห่ง แต่ดวงตาของเขากลับยังคงเบิกกว้าง มองมาที่ตะวันฉายด้วยความตกใจ
"เจ้า... เจ้าเป็นใคร?" เสียงของชายคนนั้นแห้งผาก ราวกับไม่ได้พูดมานาน
"ข้าชื่อตะวันฉาย เจ้าล่ะ?" ตะวันฉายเอื้อมมือเข้าไปช่วยพยุงชายคนนั้นขึ้นมา
"ข้า... ข้าชื่อนที" ชายหนุ่มตอบ พยายามยันตัวขึ้นยืน แต่ก็เซไปมา
"เจ้าบาดเจ็บมาก รีบไปที่ปลอดภัยก่อน" ตะวันฉายพยุงนทีให้เดินออกจากซากเรือ
เมื่อนทีเดินออกมาจนพ้นจากซากเรือแล้ว ตะวันฉายก็มองดูสภาพของเขาอย่างละเอียด ชุดของนทีมีบางส่วนฉีกขาด เผยให้เห็นรอยแผลที่ดูเหมือนถูกคมบางอย่างบาด
"เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า?" ตะวันฉายถาม
นทีหอบหายใจหนัก เขามองไปที่ซากเรือของตัวเองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า "ข้า... ข้ากำลังปฏิบัติภารกิจลับอยู่ แต่แล้วก็มี... มีบางอย่างโจมตีข้า"
"บางอย่าง? อะไร?" ตะวันฉายรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง
"ข้าไม่แน่ใจ... มันเคลื่อนไหวเร็วมาก... เหมือนเงาใต้น้ำ... ไม่เคยมีใครเคยเห็นมาก่อน" นทีพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ตะวันฉายพยักหน้า เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่านี่ไม่ใช่เรื่องธรรมดา "แล้วเรือของเจ้าล่ะ?"
"มัน... มันเสียหายหนักเกินกว่าจะซ่อมได้" นทีพูดพลางมองไปที่ซากเรือด้วยความเสียดาย "ข้าต้อง... ต้องรีบไปแจ้งข่าว"
"แจ้งข่าว? เรื่องอะไร?" ตะวันฉายยิ่งสงสัย
นทีหันมามองตะวันฉาย ใบหน้าของเขาฉายแววของความกังวลอย่างเห็นได้ชัด "เรื่องที่... เรื่องที่ภัยคุกคามครั้งใหม่กำลังจะมาถึง"
"ภัยคุกคาม? หมายถึงสิ่งที่โจมตีเจ้าอย่างนั้นหรือ?"
"ไม่ใช่แค่สิ่งที่โจมตีข้า... แต่เป็นสิ่งที่กำลังจะ... กำลังจะปลดปล่อยมันออกมา" นทีพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ตะวันฉายรู้สึกได้ถึงความอันตรายที่แผ่ซ่านออกมาจากคำพูดของนที "เจ้าหมายความว่าอย่างไร? ช่วยอธิบายให้ข้าฟังได้ไหม?"
"เวลาของเรามีน้อย" นทีพยายามลุกยืน "ข้าต้องไป... ข้าต้องไปเตือนคนที่ควรจะรู้"
"แต่เจ้าบาดเจ็บอยู่..." ตะวันฉายพยายามจะช่วยประคอง
"ไม่เป็นไร" นทีปฏิเสธ "ข้ายังพอมีแรงอยู่"
ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ตะวันฉายก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ซากเรือของนที มันคือกล่องโลหะขนาดเล็ก สีดำสนิทเช่นเดียวกับเรือของเขา มีสัญลักษณ์บางอย่างที่เขาไม่เคยเห็นสลักอยู่บนฝา
"นั่นมันอะไร?" ตะวันฉายชี้ไปที่กล่องนั้น
นทีหันไปมองตาม "อ้อ... นั่นคือ... แหล่งพลังงานสำรองของข้า"
"แหล่งพลังงานสำรอง? สำหรับอะไร?"
"สำหรับ... อุปกรณ์สำคัญ" นทีตอบแบบเลี่ยงๆ
ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงดังมาจากทิศทางของทะเลลึก เสียงนั้นดังเหมือนเสียงโลหะขัดกันอย่างรุนแรง เป็นเสียงที่ฟังดูไม่เป็นธรรมชาติ และน่าขนลุก
"อะไรน่ะ?" ตะวันฉายหันไปมองทะเลด้วยความระแวง
นทีหน้าซีดเผือด "มัน... มันตามข้ามา"
"อะไรตามเจ้ามา?" ตะวันฉายถามเสียงดัง
"พวกมัน... พวกมันคือผู้ล่า" นทีพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "พวกมันจะ... จะไม่ปล่อยให้ข้าหนีไปได้"
ก่อนที่ตะวันฉายจะได้ถามอะไรเพิ่มเติม ร่างของนทีก็แข็งทื่อขึ้นมาทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้าง จ้องมองไปยังท้องทะเลที่มืดมิด
"ทำไม... ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่?" นทีพึมพำ
ตะวันฉายหันไปมองตามสิ่งที่นทีกำลังมอง เขาเห็นบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ใต้น้ำ คลื่นที่ซัดเข้ามาเริ่มมีสีเข้มขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมีบางสิ่งกำลังแผ่ขยายตัวออกมาจากความมืด
"ข้า... ข้าไม่เข้าใจ" ตะวันฉายรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นผ่านไขสันหลัง
ทันใดนั้นเอง ผิวน้ำทะเลก็แตกกระจายออก!
วัตถุขนาดมหึมา รูปร่างประหลาดคล้ายปลาฉลาม แต่มีเกราะสีดำทึบหนาแน่น พุ่งขึ้นมาจากใต้ทะเล มันมีอาวุธแหลมคมยื่นออกมาจากส่วนต่างๆ ของร่างกาย และดวงตาของมันเปล่งประกายสีแดงฉานด้วยความอาฆาต
"อ๊ากกกก!" นทีร้องเสียงหลง เขาพยายามถอยหลัง แต่ก็ทำได้ช้าเกินไป
ร่างของนทีถูกกระแทกอย่างแรงโดยวัตถุนั้น เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นออกมา ท่ามกลางเสียงร้องที่ขาดหายไปอย่างกะทันหัน
ตะวันฉายยืนตะลึง มองดูภาพตรงหน้าด้วยความตกใจสุดขีด เขาไม่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตใดที่น่ากลัวและทรงพลังขนาดนี้มาก่อน
วัตถุนั้นหันมามองตะวันฉาย มันเหมือนจะรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขา
"เจ้า... เจ้าอย่าเข้ามานะ!" ตะวันฉายตะโกน พลางหยิบเศษไม้ที่เขาเก็บไว้ขึ้นมาอย่างตื่นตระหนก
แต่คู่ต่อสู้ตรงหน้าไม่สนใจคำขู่ของเขา มันเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง มุ่งตรงมายังตะวันฉายอย่างรวดเร็ว
ตะวันฉายรู้ดีว่าด้วยอาวุธเพียงน้อยนิดนี้ ไม่มีทางที่จะต่อกรกับมันได้ เขาต้องหาทางหนี!
แต่ทว่า... ก่อนที่ตะวันฉายจะได้เริ่มวิ่ง เขาสังเกตเห็นบางอย่างที่หล่นลงมาจากตัวของนที ขณะที่เขากำลังถูกโจมตี มันคือกล่องโลหะสีดำที่เขาเห็นก่อนหน้านี้!
กล่องนั้นกลิ้งไปตามแรงกระแทก และมาหยุดอยู่ตรงหน้าตะวันฉายพอดี
วินาทีนั้นเอง ความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวของตะวันฉาย
ในเมื่อเขาไม่สามารถต่อสู้กับสิ่งนั้นได้ตรงๆ บางที... เขาอาจจะต้องใช้กล่องใบนี้เพื่อ... เพื่ออะไรบางอย่าง
ตะวันฉายก้มลงไปคว้ากล่องนั้นมาไว้ในมือ หัวใจของเขาเต้นรัวแรงกว่าเดิม เขามองไปยังวัตถุประหลาดที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างไม่ลดละ
เขาเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว...
ปลายสายตาของตะวันฉายเหลือบไปเห็นกล่องโลหะในมือของเขา มันมีสัญลักษณ์ที่ดูเหมือนจะเป็นกลไกบางอย่าง
ภายใต้แรงกดดันและความหวาดกลัว ตะวันฉายตัดสินใจ...
เขาจะลองใช้มันดู!
ทันใดนั้นเอง วัตถุประหลาดนั้นก็พุ่งเข้ามาใกล้จนเขาแทบจะสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ซ่านออกมา...
เพลิงทมิฬใต้สมุทร
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก