ตอนที่ 11 — พายุร้ายใต้ทะเลลึก

ลมทะเลที่พัดแรงขึ้นผิดปกติในยามบ่ายแก่ๆ มิได้พัดพาเพียงความเย็นยะเยือก แต่ยังหอบเอากลิ่นอายที่ผิดแผกไปจากเดิม กลิ่นอับชื้น คาวคลุ้ง ผสมผสานกับความร้อนระอุที่แผ่ซ่านออกมาจากแผ่นดิน เป็นสัญญาณอันตรายที่ตะวันฉายสัมผัสได้

เสียงคลื่นที่โหมซัดเข้าหาฝั่งอย่างเกรี้ยวกราด มิใช่แค่เสียงธรรมชาติ ‌แต่ราวกับเสียงร้องเตือนภัยของมหาสมุทรที่กำลังจะปะทุ ตะวันฉายยืนนิ่งอยู่บนยอดโขดหิน ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังท้องทะเลเบื้องหน้า ที่บัดนี้แปรเปลี่ยนจากสีครามสดใสเป็นสีเทาขุ่นมัว ราวกับมีม่านหมอกหนาทึบมาปกคลุม

"ไม่ปกติ..." ตะวันฉายพึมพำกับตัวเอง ลมกระโชกแรงจนชายเสื้อของเขาปลิวไสว สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้น ​ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นภายในอก

เงาสะท้อนของตะวันฉายปรากฏอยู่บนผิวน้ำที่ปั่นป่วน เขาย่อตัวลงเล็กน้อย สัมผัสพื้นผิวขรุขระของหินด้วยปลายนิ้ว ความเย็นเฉียบที่แผ่ซ่านออกมาจากหินนั้น ตรงกันข้ามกับความร้อนระอุที่เขาสัมผัสได้จากอากาศ

"มันกำลังจะมา..." เขากล่าวเน้นคำ น้ำเสียงทุ้มต่ำดังสะท้อนไปกับเสียงคลื่น

จู่ๆ แสงอาทิตย์ที่เคยสาดส่องก็เริ่มหรี่แสงลงอย่างรวดเร็ว ‍เมฆสีดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาฉีกท้องฟ้าออกเป็นเสี่ยงๆ พายุลูกใหญ่กำลังจะเคลื่อนตัวเข้ามา

ตะวันฉายหันกลับมามองทางด้านหลัง ใบหน้าของเขาฉายแววเคร่งเครียด เขาเห็นกลุ่มก้อนหินรูปร่างประหลาดที่แปรเปลี่ยนไปจากเดิม มีรอยร้าวปรากฏขึ้นตามพื้นผิว แสดงถึงแรงกดดันมหาศาลที่กำลังส่งผลกระทบ

"นี่มันไม่ใช่แค่พายุธรรมดา..." เขากล่าว เสียงเข้มขึ้น

ทันใดนั้นเอง ‌แผ่นดินใต้เท้าของเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงครืนครั่นดังมาจากเบื้องลึกของพื้นโลก ราวกับสัตว์ร้ายใต้สมุทรกำลังตื่นจากการหลับใหล

"อะไรกันแน่..." ตะวันฉายสูดลมหายใจเข้าลึก "แรงสั่นสะเทือนขนาดนี้..."

เขาตัดสินใจไม่รอช้า พุ่งตัวลงจากโขดหินอย่างรวดเร็ว ร่างกายที่แข็งแกร่งราวกับเสือดำ เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ‍เขาต้องลงไปตรวจสอบสาเหตุของปรากฏการณ์ผิดปกตินี้

ขณะที่เขากำลังจะก้าวลงไปในน้ำ เสียงตะโกนดังมาจากด้านบน

"ตะวันฉาย! นั่นมันอะไรกัน!"

เป็นเสียงของ "อรุณ" เพื่อนนักชีววิทยาทางทะเลที่ร่วมเดินทางมาด้วยกัน อรุณปรากฏตัวอยู่บนหน้าผา ผมยาวสีดำของเธอปลิวไสวไปตามแรงลม ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ

ตะวันฉายเงยหน้ามอง ​"อรุณ! ถอยกลับไป! มันอันตราย!"

"แต่... ดูนั่นสิ!" อรุณชี้ไปยังจุดหนึ่งบนผิวน้ำที่ห่างออกไปไม่ไกลนัก

ตะวันฉายเพ่งมองตามนิ้วของอรุณ สิ่งที่เขาเห็นทำให้ลมหายใจของเขาแทบจะหยุดนิ่ง

กลางทะเลที่ปั่นป่วนนั้น ปรากฏกลุ่มก้อนพลังงานสีฟ้าเข้มที่กำลังหมุนวนอย่างรุนแรง มันกำลังขยายตัวออกอย่างรวดเร็ว ​ส่งคลื่นความร้อนอันมหาศาลแผ่กระจายออกมา

"นั่นมัน... พลังงานที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน" อรุณตะโกนกลับมา เสียงของเธอแทบจะถูกกลืนหายไปกับเสียงลมและคลื่น

ตะวันฉายพยักหน้า สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "ฉันรู้! ถอยไปก่อนอรุณ! ฉันจะลงไปดู!"

เขาไม่รอช้า ​พุ่งตัวดำดิ่งลงสู่ก้นทะเลอย่างรวดเร็ว

โลกใต้น้ำที่ควรจะสงบนิ่งในยามปกติ บัดนี้กลับกลายเป็นสมรภูมิอันอลหม่าน

กระแสน้ำที่เคยอ่อนโยน บัดนี้กลับไหลเชี่ยวกราก ราวกับมีพายุใต้น้ำขนาดย่อมก่อตัวขึ้น แสงสว่างจากเบื้องบนถูกบดบังด้วยกลุ่มเมฆตะกอนที่ถูกพัดพามาจากก้นบึ้ง

ตะวันฉายแหวกว่ายผ่านผืนน้ำที่ขุ่นมัว ดวงตาที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี ทำให้เขายังคงมองเห็นสิ่งต่างๆ ได้ค่อนข้างชัดเจน เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

"ต้องหาต้นตอให้เจอ..." เขาคิดในใจ

เมื่อเขาดำดิ่งลงไปลึกกว่าเดิม แรงกดดันของน้ำก็เริ่มมากขึ้น แต่ร่างกายที่แข็งแกร่งของตะวันฉายสามารถปรับตัวได้ดี

เขาว่ายผ่านแนวปะการังที่เคยสวยงาม บัดนี้กลับดูอ้างว้างราวกับถูกทอดทิ้ง สัตว์ทะเลน้อยใหญ่ต่างพากันแตกตื่น หนีเอาชีวิตรอดจากภัยที่กำลังคืบคลานเข้ามา

ทันใดนั้นเอง เขาก็เห็นมัน...

เบื้องล่างของเขา ห่างออกไปไม่ไกลนัก มีวัตถุทรงกลมสีดำทะมึนขนาดมหึมา กำลังลอยนิ่งอยู่กลางกระแสน้ำเชี่ยว มันดูราวกับไข่ของยักษ์ใต้น้ำ เปลือกนอกของมันมีลวดลายประหลาดที่ส่องแสงเรืองรองเป็นบางช่วง

"นี่มันอะไรกัน..." ตะวันฉายอุทานเบาๆ

รอบๆ วัตถุทรงกลมนั้น มีกลุ่มก้อนพลังงานสีฟ้าเข้มกำลังหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง พลังงานเหล่านั้นกำลังถูกดูดเข้าไปในวัตถุสีดำนั้น ราวกับว่ามันกำลังดูดกลืนทุกสิ่งรอบตัว

และนั่นคือต้นตอของแรงสั่นสะเทือน และพายุใต้น้ำที่กำลังก่อตัว

"มันกำลังจะระเบิด..." ตะวันฉายตระหนักได้ถึงอันตรายที่แท้จริง

เขาพยายามว่ายเข้าไปใกล้ขึ้นเพื่อสำรวจ แต่กระแสน้ำที่เชี่ยวกรากก็พัดพาเขาออกไป เขาต้องใช้พละกำลังทั้งหมดในการต้านทาน

ในขณะที่เขากำลังต่อสู้กับกระแสน้ำ จู่ๆ เขาก็สัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากวัตถุสีดำนั้น มันไม่ใช่ความร้อนแบบปกติ แต่เป็นความร้อนที่ราวกับมาจากแก่นแท้ของโลก

"มันไม่ใช่วัตถุธรรมดา..."

เขาเพ่งสายตาไปที่วัตถุนั้นอีกครั้ง พยายามเพ่งมองผ่านม่านน้ำที่ขุ่นมัว

ทันใดนั้นเอง ผิวของวัตถุสีดำก็เริ่มปริร้าว ลวดลายเรืองรองบนเปลือกนอกสว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง

"ไม่นะ!"

ตะวันฉายรีบหันหลังกลับ พยายามว่ายหนีสุดชีวิต

แต่ก็สายเกินไปแล้ว

เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วทั้งมหาสมุทร แรงระเบิดนั้นรุนแรงเสียยิ่งกว่าพายุใดๆ ที่เขาเคยประสบมา

คลื่นกระแทกที่เกิดจากการระเบิด พัดพาร่างของตะวันฉายไปไกลราวกับตุ๊กตาผ้า

เขาสลบไปชั่วขณะ รู้สึกเหมือนถูกฉีกกระชากออกจากทุกสิ่ง

เมื่อค่อยๆ ฟื้นคืนสติ เขาพบว่าตัวเองกำลังลอยคว้างอยู่กลางมวลน้ำ ร่างกายปวดระบมไปหมด

เขาพยายามกวาดสายตามองไปรอบๆ

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยคุ้นเคย บัดนี้กลับไม่เหลือชิ้นดี

แนวปะการังถูกทำลายราบเป็นหน้ากลอง เศษซากปรักหักพังกระจัดกระจายไปทั่ว

และที่น่าตกใจที่สุด...

จุดที่วัตถุทรงกลมสีดำเคยอยู่ บัดนี้กลับกลายเป็นหลุมดำขนาดย่อมที่กำลังดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่างลงไป

"มัน... มันหายไปแล้ว..." ตะวันฉายพึมพำด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง

แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้น คือสิ่งที่กำลังลอยขึ้นมาจากหลุมดำนั้น

มันคือแสงสีแดงฉานที่สว่างจ้า ราวกับดวงตาปีศาจร้ายที่กำลังจ้องมองมา

และเสียงคำรามที่ดังมาจากเบื้องลึกของมหาสมุทร... เสียงที่เต็มไปด้วยความแค้นและความอาฆาต

ตะวันฉายรู้สึกได้ถึงพลังงานอันชั่วร้ายที่แผ่ซ่านออกมาจากแสงสีแดงนั้น

"นี่... มันคืออะไรกันแน่..."

เขารู้ดีว่า นี่มิใช่จุดจบ แต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม

และเขา... จะต้องหาคำตอบให้ได้

ความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามา ปกคลุมผืนทะเลที่บัดนี้เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

ตะวันฉายยังคงลอยคว้างอยู่กลางมหาสมุทรที่บัดนี้เต็มไปด้วยความลับอันดำมืด

แสงสีแดงฉานนั้นยังคงส่องประกายอยู่ไม่ดับ...

เขาจะทำอย่างไรต่อไป?

เขาจะเอาชีวิตรอดจากหายนะครั้งนี้ได้อย่างไร?

และอะไรคือสิ่งที่กำลังจะปรากฏขึ้นจากความมืดมิดนั้น?

เรื่องราวของ "เพลิงทมิฬใต้สมุทร" ยังคงดำเนินต่อไป...