ตอนที่ 15 — เงาอสูรใต้สมุทร

ตะวันฉายยืนนิ่งอยู่บนโขดหินที่โผล่พ้นจากเกลียวคลื่น ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังผืนน้ำเบื้องหน้า ท่ามกลางความโกลาหลของกลิ่นเหม็นเน่าที่รุนแรงขึ้นทุกขณะ เขากลับรู้สึกสงบนิ่งอย่างน่าประหลาดใจ สัญญาณอันตรายที่แผ่ซ่านออกมาจากท้องทะเลนี้ไม่ใช่สิ่งใหม่สำหรับเขา ในฐานะนักสำรวจใต้สมุทรผู้คร่ำหวอด เขาเคยเผชิญหน้ากับภัยพิบัติทางธรรมชาติมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ครั้งนี้กลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป ‌มันไม่ใช่แค่ความรุนแรงของธรรมชาติ แต่มันคือความผิดปกติที่ถูกสร้างขึ้น

"กลิ่นนี่... มันไม่ใช่แค่น้ำเสียธรรมดา" เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงทุ้มแหบพร่าลอดผ่านลมทะเลที่พัดแรง "มันมีบางอย่างที่ถูกปล่อยออกมา... บางอย่างที่ไม่ใช่ธรรมชาติ"

คลื่นลูกแล้วลูกเล่าซัดเข้าหาฝั่ง ซัดเอาเศษซากสิ่งปฏิกูลที่ลอยปะปนมากับน้ำทะเลสีขุ่นเข้ม ​กลิ่นคาวจัดและกลิ่นเน่าเปื่อยตีขึ้นจมูกจนแสบระยิบระยับ แสงอาทิตย์ที่เคยสาดส่องประกายบนผืนน้ำ บัดนี้กลับถูกบดบังด้วยม่านหมอกสีเทาหม่นที่ลอยต่ำอยู่เหนือผิวน้ำ เป็นภาพที่ชวนให้รู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง

ตะวันฉายสูดลมหายใจลึก พยายามระงับความรู้สึกขยะแขยงที่แล่นขึ้นมา เขาค่อยๆ ก้าวลงจากโขดหิน ลุยน้ำทะเลที่เย็นเฉียบและมีกลิ่นสาบสาบติดมาด้วย ‍เท้าของเขาสัมผัสกับพื้นทรายใต้น้ำที่เต็มไปด้วยเมือกเหนียวหนืด ผสมปนเปไปกับสิ่งสกปรกที่ไม่สามารถระบุได้

"ต้องเข้าไปดูให้ใกล้กว่านี้" เขาตัดสินใจ ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยว

เขาสวมชุดดำน้ำที่เตรียมมาอย่างรวดเร็ว อุปกรณ์ทุกชิ้นได้รับการตรวจสอบอย่างละเอียด ก่อนจะก้าวลงสู่ทะเลลึก ม่านหมอกสีเทาค่อยๆ กลืนกินร่างของเขาเข้าไป ‌ความมืดมิดใต้ผืนน้ำเริ่มปรากฏขึ้นพร้อมกับความเงียบสงัดที่ผิดปกติ เสียงคลื่นที่เคยดังอยู่ภายนอกพลันเลือนหายไป เหลือเพียงเสียงหายใจของตัวเขาเองที่ดังอยู่ในหมวกดำน้ำ

แสงจากไฟฉายใต้น้ำส่องไปข้างหน้า เผยให้เห็นภาพที่น่าตกใจ ใต้ผืนน้ำทะเลบริเวณนี้ไม่ใช่ภาพที่คุ้นเคยของแนวปะการังที่สวยงามอีกต่อไป แต่เป็นพื้นที่ที่เต็มไปด้วยซากสิ่งมีชีวิตที่ตายแล้ว ลอยคว้างเกลื่อนกลาด ปลากระป๋องหลายชนิด ‍ลอยคอในสภาพที่น่าสยดสยอง ลำตัวบวมเป่ง สีซีดเผือด ดวงตาเหลือกเบิกโพลง ราวกับถูกทรมานอย่างแสนสาหัส

"นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นกันแน่" ตะวันฉายพึมพำด้วยความตกตะลึง

ยิ่งดำลึกลงไป ภาพที่เห็นก็ยิ่งเลวร้ายขึ้น ​กลิ่นเน่าเหม็นที่รุนแรงขึ้นมาถึงที่นี่ เป็นการยืนยันว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นไม่ใช่ปรากฏการณ์ธรรมชาติ แต่เป็นสิ่งที่ถูกกระทำขึ้นอย่างจงใจ

ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่เคลื่อนไหวอยู่เบื้องหน้า มันไม่ใช่ฝูงปลาที่กำลังหนีตาย แต่เป็นเงาดำทะมึนขนาดใหญ่ เคลื่อนที่ไปมาอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางความมืดมิด

ตะวันฉายชะงัก ​เขาลดระดับความเร็วในการเคลื่อนที่ พยายามปรับโฟกัสของสายตาไปยังเงาดำนั้นให้ชัดเจนขึ้น

"อะไรกันนั่น..."

เงาดำนั้นค่อยๆ ปรากฏร่างให้เห็นชัดเจนขึ้น มันคือสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมา รูปร่างไม่คุ้นตา มีหนวดระยางยาวเหยียดออกไปในทุกทิศทาง ผิวหนังของมันมีสีดำสนิทราวกับหมึก แต่กลับมีความมันวาวสะท้อนแสงไฟฉายของเขาเป็นประกาย

"หมึกยักษ์... ​หรือเปล่า?" เขาตั้งคำถาม แต่ทันใดนั้นก็สลัดความคิดนั้นทิ้ง มันไม่ใช่หมึกยักษ์ที่เขาเคยพบเจอมาก่อน รูปร่างของมันผิดเพี้ยนไปจากธรรมชาติอย่างสิ้นเชิง

มันมีลักษณะคล้ายกับแมงกะพรุนยักษ์ แต่มีส่วนประกอบที่ดูแข็งแกร่งกว่า ลำตัวกลางของมันป่องใหญ่ มีลักษณะคล้ายกับกระเปาะที่เต็มไปด้วยของเหลวสีเข้มข้น ส่วนหนวดระยางนั้นไม่ใช่หนวดธรรมดา มันมีลักษณะแข็งแกร่ง ดุดัน ราวกับแขนขาที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อการทำลายล้าง

และสิ่งที่น่ากลัวที่สุด คือที่บริเวณปลายหนวดของมัน มีลักษณะเป็นปุ่มปมขนาดใหญ่ ซึ่งบางปุ่มกำลังปล่อยสารบางอย่างออกมา สารสีดำข้นที่ลอยละล่องอยู่ในน้ำ ทำให้เกิดเป็นม่านหมอกสีเทาหม่นที่เขาเห็นอยู่เบื้องหน้า

"นี่คือต้นเหตุของกลิ่นเน่า... และการตายของสัตว์ทะเลทั้งหมด" ตะวันฉายกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากสิ่งมีชีวิตประหลาดตนนี้ มันไม่ใช่พลังงานตามธรรมชาติ แต่เป็นพลังงานที่เย็นยะเยือก ชวนให้รู้สึกหวาดหวั่น

ทันใดนั้น สิ่งมีชีวิตประหลาดตนนั้นก็หันมายังทิศทางของตะวันฉาย ดวงตาขนาดมหึมาของมันที่สะท้อนแสงไฟฉาย เป็นสีแดงก่ำราวกับเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชน

"มันเห็นฉันแล้ว!"

ตะวันฉายไม่ลังเลอีกต่อไป เขาหมุนตัวกลับ ทิ้งให้สิ่งมีชีวิตประหลาดนั้นอยู่เบื้องหลัง รีบเร่งความเร็วในการว่ายน้ำกลับขึ้นสู่ผิวน้ำ

ขณะที่เขากำลังว่ายน้ำอย่างเอาเป็นเอาตาย เงาขนาดใหญ่ของสิ่งมีชีวิตประหลาดตนนั้นก็เคลื่อนที่เข้ามาใกล้ มันไม่ได้ว่ายน้ำอย่างรวดเร็ว แต่เป็นการเคลื่อนที่ที่เต็มไปด้วยความนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความอันตรายที่น่าสะพรึงกลัว

หนวดระยางขนาดมหึมาของมันเหยียดตรงเข้ามา พยายามคว้าจับเขา

"โธ่เว้ย!"

ตะวันฉายพลิกตัวหลบอย่างฉิวเฉียด หนวดเส้นหนึ่งพลาดเป้าไปเพียงนิดเดียว เฉียดเอาแขนของเขาไปเบาๆ แต่เขาก็รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วแขน

"มันปล่อยพิษ หรืออะไรบางอย่างออกมา!"

เขาว่ายน้ำขึ้นไปอย่างไม่คิดชีวิต เสียงเครื่องช่วยหายใจดังกระหึ่มอยู่ในหู หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นปนหวาดกลัว

ในที่สุด เขาก็โผล่ขึ้นสู่ผิวน้ำ สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอด

"ต้องรีบกลับไปแจ้ง" เขาพูดกับตัวเอง

เขาปีนขึ้นจากน้ำอย่างทุลักทุเล กวาดสายตามองไปรอบๆ ชายหาดที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยผู้คนจำนวนมากที่กำลังตกอยู่ในความตื่นตระหนก

"เกิดอะไรขึ้น?" ตะวันฉายถามชายหาดที่กำลังวิ่งหนีตาย

"ปลา... ปลาตายเยอะมาก! แล้วก็มีกลิ่นเหม็นเน่าไปทั่ว!" เสียงตะโกนตอบมาด้วยความหวาดกลัว

ตะวันฉายมองไปยังผืนน้ำทะเลที่อยู่ไกลออกไป พลันก็เห็นบางสิ่งบางอย่างกำลังเคลื่อนตัวขึ้นมาเหนือน้ำ

มันคือสิ่งมีชีวิตประหลาดตนนั้น!

มันลอยขึ้นมาเหนือน้ำอย่างช้าๆ ส่วนลำตัวกลางของมันป่องใหญ่คล้ายกับกระเปาะที่กำลังปล่อยควันสีดำข้นออกมา ทำให้เกิดเป็นหมอกควันปกคลุมท้องทะเลบริเวณกว้าง

ผู้คนบนชายหาดกรีดร้องด้วยความตกใจ เสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่ว

"วิ่ง! หนีเร็ว!"

ตะวันฉายคว้าปืนที่พกติดตัวมาด้วย เขาพุ่งตัวไปยืนอยู่หน้ากลุ่มคนที่กำลังแตกตื่น

"ถอยไป!" เขากล่าวเสียงดัง

เขายกปืนขึ้นเล็งไปยังสิ่งมีชีวิตประหลาดตนนั้น แต่เขาก็รู้ดีว่ากระสุนปืนธรรมดาคงไม่สามารถทำอันตรายมันได้

"นี่มันไม่ใช่แค่น้ำเสีย... หรือมลพิษทางทะเล" เขาคิด "นี่คือสิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นมา... หรือมันคือสัตว์ประหลาดจากนรก?"

ดวงตาสีแดงก่ำของสิ่งมีชีวิตประหลาดตนนั้นจับจ้องมาที่เขา มันส่งเสียงร้องที่ดังราวกับเสียงฟ้าผ่า ทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือน

หนวดระยางขนาดมหึมาของมันถูกสะบัดไปมาอย่างรุนแรง สร้างคลื่นยักษ์ที่ซัดเข้าหาฝั่ง

"แย่แล้ว!"

ตะวันฉายรู้ดีว่าเขาไม่สามารถยืนอยู่ตรงนี้ได้นาน เขาจะต้องหาทางหยุดยั้งหายนะครั้งนี้ให้ได้

เขาหันไปมองกลุ่มผู้คนที่กำลังหนีตาย "รีบไปให้ไกลที่สุด!"

แล้วเขาก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับอสูรใต้สมุทรตรงหน้า โดยมีผืนน้ำที่เต็มไปด้วยซากศพสัตว์ทะเลและควันพิษสีดำเป็นฉากหลัง

"ฉันจะไม่ยอมให้แกทำลายที่นี่!"

เขายกปืนขึ้นอีกครั้ง หัวใจเต้นแรง แต่สายตาแน่วแน่ เขาจะต้องหาทางเอาชนะมันให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม

แต่ทว่า... เขาควรจะทำอย่างไร? จะใช้อาวุธอะไร? หรือต้องหาใครสักคนมาช่วยเหลือ?

ความคิดมากมายประเดประดังเข้ามาในหัว เขารู้สึกถึงความกดดันมหาศาล แต่ในขณะเดียวกัน ความมุ่งมั่นที่จะปกป้องก็ยิ่งทวีคูณ

"เพลิงทมิฬใต้สมุทร... กำลังจะปะทุขึ้นแล้วจริงๆ"

ความขัดแย้งที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางความโกลาหลของภัยพิบัติทางทะเลที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เคยมีมา.