คลื่นลูกสุดท้ายของวัน ได้ถอนตัวจากฝั่งไปอย่างแผ่วเบา ทิ้งไว้เพียงเสียงกระซิบของฟองคลื่นที่แตกกระจายบนหาดทรายสีหม่น ตะวันฉายยังคงยืนนิ่ง สายตาจับจ้องไปยังผืนน้ำเบื้องหน้า ดวงตาของเธอสะท้อนแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า เป็นประกายราวกับมีบางอย่างที่เธอค้นพบอยู่ในนั้น
กลิ่นเหม็นเน่าที่เคยโชยมาจนแทบจะอ้วกแตกเมื่อหลายวันก่อน บัดนี้เหลือเพียงร่องรอยจางๆ เป็นเหมือนเงาของอดีตที่หลอกหลอน แต่ถึงแม้กลิ่นจะจางลง ความรู้สึกไม่สบายใจกลับก่อตัวขึ้นในใจของตะวันฉายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
"มันแปลกเกินไป..." เสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง
ภาพของเรืออับปางที่ลอยเอื่อยๆ อยู่กลางทะเล ภาพของร่างไร้ชีวิตที่ลอยคว้างอยู่รอบๆ นั้น ยังคงติดตา แม้จะผ่านมาหลายวันแล้วก็ตาม
"ถ้าสิ่งที่ก่อให้เกิดกลิ่นนั้นมัน 'เคลื่อนตัวออกไป' จริง... แล้วมันไปไหน?"
คำถามนี้ดังก้องอยู่ในหัวของตะวันฉาย แต่ไม่มีคำตอบใดๆ ปรากฏขึ้นมาเลย
เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามไล่ความรู้สึกหวาดหวั่นที่เริ่มก่อตัวขึ้น ลำแขนแกร่งของเธอแอบยกขึ้นสัมผัสกับผ้าพันแผลที่พันรอบสีข้าง รอยแผลจากการต่อสู้เมื่อไม่นานมานี้ ยังคงปวดหนึบๆ เป็นเครื่องเตือนใจว่าอันตรายรอบตัวเธอครั้งนี้มันร้ายกาจเพียงใด
"นายคิดว่ายังไง จอม?" ตะวันฉายเอ่ยถามออกไปอย่างไม่คาดหวังนัก
เงาร่างสูงใหญ่ของจอม ปรากฏขึ้นมายืนข้างๆ เธออย่างเงียบเชียบ เขามองไปยังผืนน้ำเช่นเดียวกับเธอ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
"ข้าเองก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ ตะวันฉาย กลิ่นนั้นควรจะรุนแรงกว่านี้ ถ้าสิ่งที่ก่อให้เกิดมันยังอยู่ใกล้ๆ"
"แล้วเราจะแน่ใจได้อย่างไรว่ามันไม่อยู่ในน้ำ?" ตะวันฉายหันมามองจอม ใบหน้าของเธอเคร่งเครียด
จอมส่ายหน้าช้าๆ "ถ้ามันยังอยู่ในน้ำที่นี่ ข้าเชื่อว่าเราคงจะรับรู้ถึงคลื่นบางอย่าง หรือการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติไปแล้ว"
"แต่เราก็ไม่เห็นอะไรเลย..." ตะวันฉายพึมพำ
"นั่นแหละคือสิ่งที่น่ากังวล" จอมเสริม "เหมือนกับมีบางอย่างที่มองไม่เห็น กำลังควบคุมทุกอย่างอยู่"
ตะวันฉายเม้มริมฝีปากแน่น เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ หาดทรายที่ทอดยาวออกไปสุดลูกหูลูกตา ไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตอื่นใด นอกจากพวกเธอสองคน และคลื่นทะเลที่ซัดสาดเข้ามาไม่หยุด
"เราควรจะกลับไปที่เรือเร็ว" ตะวันฉายตัดสินใจ "อย่างน้อยเราก็ปลอดภัยกว่าตรงนี้"
"ข้าเห็นด้วย" จอมตอบรับ
ทั้งสองค่อยๆ เดินเท้าไปตามหาดทราย มุ่งหน้าไปยังจุดที่พวกเธอจอดเรือเร็วทิ้งไว้ ระหว่างทาง ดวงตาของตะวันฉายยังคงกวาดมองไปรอบๆ ทุกสิ่งทุกอย่าง เธอพยายามมองหาความผิดปกติแม้เพียงเล็กน้อย แต่ทุกอย่างกลับดูเหมือนปกติเกินไป
จนกระทั่ง...
"นั่นอะไรน่ะ?" ตะวันฉายชี้ไปยังก้อนหินสีเข้มก้อนหนึ่งที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมาห่างจากฝั่งไม่มากนัก
จอมเงยหน้ามองตาม "ดูเหมือนจะเป็น... รอยเจาะ?"
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ตะวันฉายถึงกับเบิกตากว้าง รอยเจาะที่จอมพูดถึงนั้นไม่ใช่รอยเจาะตามธรรมชาติของก้อนหิน แต่เป็นรอยที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างจงใจ มีลักษณะเป็นวงกลมขนาดใหญ่ ผิวขรุขระราวกับถูกกรีดด้วยของมีคมขนาดมหึมา
"มัน... มันใหญ่มาก" ตะวันฉายอุทาน
"ใหญ่กว่าที่ข้าเคยเห็นมาทั้งหมด" จอมพยักหน้า "และดูเหมือนจะ... เลื่อนได้?"
ตะวันฉายก้มลงมองรอยเจาะนั้นอย่างพิจารณา เธอมั่นใจว่าเมื่อหลายวันก่อน ตอนที่เธอสำรวจบริเวณนี้ ก้อนหินก้อนนี้ยังอยู่ตำแหน่งเดิม และรอยเจาะนี้ก็ยังไม่มีอยู่
"คุณแน่ใจนะว่ามันไม่มีมาก่อน?" ตะวันฉายหันไปถามจอม
"ข้ามั่นใจ" จอมตอบเสียงหนักแน่น "ข้าสังเกตทุกอย่างรอบตัวอยู่เสมอ"
"ถ้าอย่างนั้น..." ตะวันฉายพูดต่อ "แสดงว่ามันถูกสร้างขึ้นมาหลังจากที่เรามาถึงที่นี่?"
"หรืออาจจะ... ก่อนหน้านั้นไม่นาน" จอมเสริม "แต่ที่แน่ๆ คือมันไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ"
ตะวันฉายรู้สึกถึงลมหนาวที่พัดผ่านเข้ามา ทั้งที่อากาศยังคงอบอุ่นอยู่ "แล้วใครล่ะ... ที่จะมาสร้างสิ่งนี้?"
"ใครก็ตามที่รู้ว่าเรากำลังตามหาอะไร" จอมตอบ "และมีกำลังมากพอที่จะทำลายธรรมชาติได้ถึงขนาดนี้"
ความคิดของตะวันฉายแล่นไปอย่างรวดเร็ว เธอคิดถึงเรื่องราวที่เธอได้ยินมา เรื่องราวของสิ่งมีชีวิตโบราณที่เคยอาศัยอยู่ในทะเลลึก เรื่องราวของพลังอำนาจที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ผืนน้ำ
"หรือว่า... สิ่งที่ทำให้เกิดกลิ่นเหม็นเน่านั้น... ไม่ได้ 'เคลื่อนตัวออกไป' แต่อยู่ในสภาพที่ซ่อนตัวอยู่?" ตะวันฉายตั้งข้อสันนิษฐาน
"และกำลังสื่อสารกับใครบางคน... ผ่านรอยเจาะนี่?" จอมต่อยอด
ทั้งสองมองหน้ากัน แววตาเต็มไปด้วยความกังวล ยิ่งพวกเธอได้เบาะแสมากเท่าไหร่ ความสับสนและความหวาดกลัวกลับยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น
"เราต้องกลับไปที่เรือเร็ว" ตะวันฉายกล่าวซ้ำอีกครั้ง "เราต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับสิ่งนี้"
การเดินทางกลับไปยังเรือเร็ว เต็มไปด้วยความเงียบงัน ทั้งสองครุ่นคิดถึงสิ่งที่เพิ่งค้นพบ รอยเจาะปริศนาบนก้อนหินนั้น มันเป็นเหมือนประตูบานใหม่ที่เปิดออกสู่ความลึกลับที่ดำมืดยิ่งกว่าเดิม
เมื่อถึงเรือเร็ว ตะวันฉายรีบปีนขึ้นไป คว้าเอาแล็ปท็อปคู่ใจมาเปิดทันที เธอเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับลักษณะทางธรณีวิทยาของก้อนหินบริเวณนี้ และรูปแบบของรอยเจาะที่คล้ายคลึงกัน
"ไม่มีอะไรเลย..." ตะวันฉายพึมพำ "ข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ไม่สามารถอธิบายรอยเจาะแบบนี้ได้"
"ลองค้นหาตำนานโบราณ หรือเรื่องเล่าพื้นบ้านของเกาะนี้ดู" จอมแนะนำ
ตะวันฉายทำตามคำแนะนำของจอม เธอเปลี่ยนการค้นหาไปเป็นเรื่องราวลึกลับ และไม่นานนัก เธอก็พบข้อมูลบางอย่างที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ
"จอม... ดูนี่สิ" ตะวันฉายยื่นแล็ปท็อปให้จอมดู
บนหน้าจอ ปรากฏภาพวาดโบราณของสิ่งมีชีวิตประหลาด รูปร่างคล้ายสัตว์ทะเล แต่มีลักษณะที่น่าสะพรึงกลัว และที่สำคัญ... รอบๆ ตัวของสิ่งมีชีวิตนั้น มีสัญลักษณ์ที่คล้ายคลึงกับรอยเจาะที่พวกเธอเห็นบนก้อนหิน
"นี่มัน..." จอมเอ่ยเสียงแผ่ว
"ในบันทึกบอกว่า... นี่คือ 'ผู้เฝ้าประตู' ของอาณาจักรใต้สมุทรโบราณ" ตะวันฉายอ่านต่อ "พวกมันมีพลังในการเปลี่ยนแปลงรูปร่าง และสื่อสารกับโลกภายนอกผ่าน 'ช่องทาง' ที่พวกมันสร้างขึ้น"
"ช่องทาง..." จอมทวนคำ "ก็คือรอยเจาะนั่นเอง?"
"ใช่" ตะวันฉายพยักหน้า "และที่น่ากลัวกว่านั้น... บันทึกบอกว่า... ถ้าผู้เฝ้าประตูถูกปลุกให้ตื่น... มันจะนำมาซึ่งหายนะ"
ทั้งสองเงียบไป ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในจิตใจ
"แล้ว... สิ่งที่ทำให้เกิดกลิ่นเหม็นเน่าล่ะ?" ตะวันฉายถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"อาจจะไม่ใช่ 'ผู้เฝ้าประตู' โดยตรง" จอมตอบ "แต่อาจจะเป็น 'สัญญาณ' ที่ส่งออกมาจากมัน... เพื่อบอกบางอย่าง"
"บอกอะไร?" ตะวันฉายถาม
"อาจจะ... กำลังเรียกพวกพ้องของมันมา?" จอมเดา "หรือกำลังเตือนให้ใครบางคนรู้ว่า... 'ประตู' กำลังจะเปิดออก"
ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยจากเรดาร์ของเรือเร็วก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน
"อะไรน่ะ?" ตะวันฉายสะดุ้ง
จอมรีบปรี่ไปดูที่หน้าจอเรดาร์ "มีวัตถุขนาดใหญ่... กำลังเคลื่อนที่เข้ามาอย่างรวดเร็ว... จากทิศตะวันตกเฉียงใต้"
บนหน้าจอเรดาร์ ปรากฏจุดสีแดงขนาดใหญ่ กำลังพุ่งตรงมายังตำแหน่งของพวกเธอด้วยความเร็วที่น่าตกใจ
"มันคืออะไร?" ตะวันฉายถาม
"ไม่แน่ใจ" จอมตอบ "แต่ขนาดของมัน... ใหญ่กว่าเรือดำน้ำที่เราเคยเห็นมาก"
ความรู้สึกหนาวเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามาจากภายนอก ราวกับว่าอากาศรอบตัวกำลังเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
"ตะวันฉาย..." จอมหันมามองเธอ ดวงตาของเขาวาวโรจน์ไปด้วยความมุ่งมั่น "เราต้องเตรียมตัว"
"เตรียมตัวสำหรับอะไร?" ตะวันฉายถาม
"สำหรับสิ่งที่กำลังจะมาถึง" จอมตอบ "ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม... เราจะไม่ยอมให้มันทำลายทุกอย่างที่เราปกป้อง"
ตะวันฉายมองไปยังทะเลเบื้องหน้า คลื่นเริ่มก่อตัวสูงขึ้นผิดปกติ แสงอาทิตย์สุดท้ายที่เคยส่องประกายบนผิวน้ำ บัดนี้ถูกบดบังด้วยเงาดำทะมึนที่กำลังคืบคลานเข้ามา
ความจริงที่ว่าเธอกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน และอาจเป็นภัยอันตรายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เธอเคยประสบมา ทำให้เลือดในกายของเธอสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง
"ฉันพร้อมเสมอ" ตะวันฉายตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
บนผิวน้ำที่เริ่มปั่นป่วนนั้น มีบางสิ่งกำลังก่อตัวขึ้น... บางสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์... และไม่ใช่สัตว์ทะเลธรรมดา
มันกำลังจะมาถึงแล้ว...
และนี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะที่แท้จริง...
เพลิงทมิฬใต้สมุทร
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก