คลื่นลูกสุดท้ายของวัน ได้ถอนตัวจากฝั่งไปอย่างแผ่วเบา ทิ้งไว้เพียงเสียงกระซิบของฟองคลื่นที่แตกกระจายบนหาดทรายสีหม่น ตะวันฉายยังคงยืนนิ่ง สายตาจับจ้องไปยังผืนน้ำเบื้องหน้า ดวงตาของเธอสะท้อนแสงสุดท้ายของตะวัน ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้าไปอีกวัน ลมทะเลพัดเอื่อยๆ พัดพาเอาเกลือและไอเย็นมาแตะต้องใบหน้า ความเหนื่อยล้าจากการเผชิญหน้ากับอันตรายตลอดทั้งวันเริ่มกัดกินเข้ามา แต่สัญชาตญาณนักรบของเธอยังคงตื่นตัว
เธอรู้ดีว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่นี่ ไม่ได้จบลงง่ายๆ กลิ่นเหม็นเน่าที่จางลงไป ไม่ได้หมายความว่าภัยร้ายจะหายไป แต่กลับยิ่งทำให้รู้สึกถึงความอึดอัด และความไม่แน่นอนที่คืบคลานเข้ามาอย่างเงียบงัน เธอยังคงระลึกถึงภาพของ "มัน" ที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมาเพียงเสี้ยวเดียว ร่างกายที่บิดเบี้ยวผิดรูป ผิวหนังที่ซีดเผือดราวกับไร้เลือด และดวงตาที่สะท้อนความมุ่งร้ายอย่างชัดเจน ภาพเหล่านั้นยังคงหลอกหลอนอยู่ในห้วงคำนึง
"ตะวันฉาย" เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันกลับไปมอง เห็นนาวา ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกล ในมือของเขากำแน่นด้วยปืนพกที่ดูคุ้นตา ปืนกระบอกเดียวกับที่เธอเคยเห็นเขาใช้ครั้งแรก
"นาวา... มาตั้งแต่เมื่อไหร่" ตะวันฉายถาม พยายามเก็บอาการประหลาดใจไว้
"เพิ่งมาถึงได้ไม่นาน ฉันเห็นเธอ... ยืนอยู่ตรงนี้" นาวาเดินเข้ามาใกล้ขึ้น ทอดสายตามองไปยังผืนน้ำที่บัดนี้กลายเป็นสีเทาเข้มเมื่อไร้แสงตะวัน "มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า"
"กลิ่น... กลิ่นมันจางไปแล้ว" ตะวันฉายตอบ น้ำเสียงแฝงความกังวล "แต่มันทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจกว่าเดิม"
นาวาพยักหน้าเข้าใจ เขายกปืนขึ้นมาสำรวจ ตรวจสอบแม็กกาซีนและลำกล้องอย่างรวดเร็ว "ฉันก็รู้สึกได้... อะไรบางอย่างที่เปลี่ยนไป" เขาเหลือบมองรอบๆ พื้นที่ "ที่นี่... มันเหมือนถูกทิ้งร้างมานาน แต่ก็มีร่องรอยของการเคลื่อนไหวที่ไม่ปกติ"
"เธอสังเกตเห็นอะไรบ้าง" ตะวันฉายถาม เธอรู้สึกว่านาวาเองก็ไม่ได้มาที่นี่โดยบังเอิญ
"รอยเท้า... บนโขดหินที่เธอเพิ่งลงมา" นาวาชี้ไปยังจุดที่เธอเคยยืนอยู่ "ไม่ใช่รอยเท้าของคนทั่วไป มันลึกและกว้างกว่ามาก และดูเหมือนจะถูกลากไปกับพื้นด้วย"
ตะวันฉายมองตามที่นาวาชี้ รอยบางๆ ที่เกิดจากการเสียดสีของสิ่งของหนักๆ หรืออาจจะเป็น... รอยของกรงเล็บขนาดใหญ่ "เหมือนสัตว์ร้าย" เธอพึมพำ
"หรือบางที... อาจจะไม่ใช่แค่สัตว์" นาวาพูดเบาๆ เขาเดินไปสำรวจบริเวณรอบๆ โขดหินอย่างละเอียด ก้มลงมองพื้นทราย สลับกับการกวาดสายตาไปยังเส้นขอบฟ้าที่เริ่มมืดลง
"เธอแน่ใจนะว่า... สิ่งที่เรากำลังตามหา มันอยู่ที่นี่จริงๆ" ตะวันฉายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ยากจะปิดบังความสั่นเครือ
"แน่ใจ" นาวาตอบเสียงหนักแน่น "ข้อมูลที่ฉันได้มา... มันไม่เคยผิดพลาด และหลักฐานที่ทิ้งไว้... มันชี้มาที่นี่โดยตรง"
"หลักฐานอะไร"
"ซากเรือ... ที่ถูกทำลายอย่างรุนแรง" นาวาหันหน้ามาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาของเขาสะท้อนประกายอันตราย "ไม่ใช่แค่การชนหินใต้น้ำ แต่เหมือนถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ... ด้วยพลังมหาศาล"
ตะวันฉายจินตนาการตาม ภาพของเรือที่แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ราวกับถูกกรงเล็บของยักษ์ฉีกกระชาก ทำให้เธอรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูก แม้ว่าอากาศในยามค่ำคืนจะไม่ใช่สาเหตุหลักก็ตาม
"แล้ว... สิ่งที่ทำให้เกิดกลิ่นนั้นล่ะ" เธอถาม
"ฉันเชื่อว่า... มันคือ 'มัน' ที่เรากำลังตามหา" นาวาตอบ "สิ่งที่ทำให้เกิดความโกลาหลใต้สมุทร... และสิ่งที่กำลังจะคุกคามทุกสิ่ง"
ขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนา เสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้ามาก็เปลี่ยนไป จากที่เคยแผ่วเบากลายเป็นดังขึ้นอย่างกะทันหัน คราวนี้ไม่ได้มีเพียงเสียงซ่าของฟองคลื่น แต่มีเสียงครืดคราดแปลกประหลาดดังลอดออกมาจากใต้ผิวน้ำ คล้ายกับเสียงของสิ่งที่กำลังเคลื่อนที่ไปมาอย่างเชื่องช้า แต่ทรงพลัง
ตะวันฉายและนาวาหยุดชะงัก หันไปมองยังแหล่งกำเนิดเสียงนั้น ผิวน้ำที่เคยเรียบสงบนิ่ง บัดนี้เริ่มมีระลอกคลื่นแปลกประหลาดเกิดขึ้น มันไม่ได้เกิดจากการซัดของลม แต่เหมือนมีบางสิ่งขนาดใหญ่ กำลังเคลื่อนไหวอยู่เบื้องล่าง
"มันกำลังจะออกมา" นาวากระชับปืนในมือ เตรียมพร้อมรับมือ
"เราจะทำยังไง" ตะวันฉายถาม เสียงของเธอดังขึ้นเล็กน้อย แม้จะพยายามควบคุมมันแล้วก็ตาม
"เราต้องรู้ให้ได้ว่า... 'มัน' คืออะไรกันแน่" นาวาตอบ ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังจุดที่ระลอกคลื่นเริ่มก่อตัว "แต่ตอนนี้... ต้องระวังตัวให้ถึงที่สุด"
ทันใดนั้นเอง ใต้ผิวน้ำที่มืดมิด ก็มีบางสิ่งปรากฏขึ้นมาให้เห็น เป็นเงาดำทึบขนาดมหึมา ค่อยๆ ลอยตัวสูงขึ้นจากความลึก เหมือนภูเขาน้ำแข็งที่กำลังจะโผล่พ้นจากก้นมหาสมุทร ร่างของมันบิดเบี้ยว ผิดรูปทรงอย่างน่าประหลาด ยิ่งมองใกล้ก็ยิ่งรู้สึกถึงความน่าสะพรึงกลัว
ตะวันฉายเบิกตากว้าง พยายามเพ่งมองท่ามกลางแสงสลัว แต่ก็ยังเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก เธอเห็นเพียงโครงร่างที่ใหญ่โต และบางส่วนของมันที่ดูเหมือน... เกราะหนาแข็ง และหนวดระยางที่ยืดหดไปมา
"นั่นมัน... อะไรกัน" เธออุทานออกมาอย่างไม่อาจระงับความตกใจได้
"ไม่รู้สิ" นาวาตอบเสียงเครียด "แต่มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันคาดไว้เลย"
เงาดำนั้นลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งส่วนที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมานั้นมีขนาดใหญ่เกินกว่าที่ทั้งสองจะคาดถึง มันแผ่ปกคลุมพื้นที่ผิวน้ำกว้างไกลออกไป ราวกับเงาของปีศาจร้ายที่ปรากฏตัวขึ้นจากก้นบึ้งของโลก
แล้วสิ่งที่น่าหวาดผวาที่สุดก็เกิดขึ้น... เสียงครืดคราดเมื่อครู่ ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ดังกว่าเดิม และดูเหมือนจะมาจากหลายทิศทางพร้อมกัน ราวกับว่า "มัน" ที่ปรากฏตัวอยู่นั้น ไม่ได้มีเพียงร่างเดียว!
ตะวันฉายสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านมาถึงพื้นทราย แรงสั่นสะเทือนที่ค่อยๆ ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งทำให้เธอแน่ใจว่า สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นนั้น ไม่ใช่เรื่องธรรมดา
"เราต้องถอย" นาวาเอ่ยเสียงเฉียบขาด เขาจับแขนตะวันฉายไว้แน่น "ที่นี่... อันตรายเกินไป"
แต่ขณะที่ทั้งสองกำลังจะหันหลังกลับ เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังสนั่นหวั่นไหว ก้องกังวานไปทั่วผืนน้ำและผืนดิน ราวกับโลกทั้งใบกำลังจะแตกสลาย
เงาดำขนาดมหึมาที่ปรากฏขึ้นนั้น ค่อยๆ ขยับตัว และสิ่งที่ทำให้ตะวันฉายใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม คือ... การที่เงาดำนั้น เริ่มขยับเข้ามาหาฝั่ง!
เธอได้ยินเสียงประหลาดดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เสียงครืดคราด แต่เป็นเสียงคล้ายกับ... การบดเคี้ยวของฟันขนาดมหึมา ที่กำลังถูกบดอัดเข้าหากันอย่างช้าๆ แต่ทรงพลัง
"ตะวันฉาย!" นาวาตะโกนเรียกเสียงดัง เขาดันเธอให้ถอยไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว
แต่ก็สายเกินไปแล้ว...
จากความมืดมิดภายใต้ผิวน้ำ ปรากฏสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาหลายตัว ค่อยๆ โผล่พ้นน้ำขึ้นมา ร่างกายของพวกมันบิดเบี้ยว ผิดรูปทรงอย่างน่าสยดสยอง ปกคลุมไปด้วยหนามแหลมคม และมีดวงตาเรืองรองสีแดงฉาน จ้องมองมาที่ทั้งสองอย่างมุ่งร้าย
ยิ่งกว่านั้น... สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด คือ... พวกมันกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาหาฝั่งอย่างช้าๆ ด้วยความเร็วที่น่าตกใจ
ตะวันฉายยืนนิ่ง ราวกับถูกสาป สิ่งที่เธอเห็นตรงหน้า มันเหนือกว่าจินตนาการของเธอไปไกลเกินกว่าที่เคยคิด ว่าจะเผชิญหน้ากับอะไร
เธอรู้สึกถึงลมหายใจที่ติดขัดอยู่ในลำคอ และความหวาดกลัวที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย...
ในที่สุด... "เพลิงทมิฬใต้สมุทร" ก็ได้เผยโฉมหน้าอันน่าสะพรึงกลัวของมันออกมาแล้ว... และมันกำลังจะมาเยือน!
เพลิงทมิฬใต้สมุทร
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก