ตอนที่ 24 — แผนซ้อนแผนในอาณาจักรใต้สมุทร

ผืนน้ำสีครามเข้มภายใต้แสงจันทร์สะท้อนเป็นประกายระยิบระยับ ราวกับมีเพชรพลอยนับล้านเม็ดลอยระยิบอยู่เบื้องหน้า ตะวันฉายยืนนิ่งอยู่ที่ริมหาดทรายสีหม่น ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังผืนน้ำเบื้องหน้า ราวกับกำลังมองทะลุเข้าไปยังโลกอีกใบที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้ความลึกลับของมหาสมุทร เสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้าฝั่งอย่างแผ่วเบาในตอนนี้ ไม่ได้ช่วยปลอบประโลมจิตใจที่เต็มไปด้วยความกังวลของเธอได้เลย แม้ว่าคำพูดของ ‌"เงาคลื่น" จะปลุกเร้าความหวังให้กลับมาอีกครั้ง แต่ความจริงที่เธอต้องเผชิญหน้าก็ยังคงเป็นอุปสรรคอันใหญ่หลวง

"ตะวันฉาย... เจ้ายังคิดถึงเรื่องนั้นอยู่หรือ?"

เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ตะวันฉายสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปมอง พบกับ "มังกรทะเล" ​ชายร่างใหญ่ที่มักจะปรากฏตัวเสมอเมื่อเธอต้องการคำปรึกษาหรือความช่วยเหลือ มังกรทะเลเดินเข้ามาใกล้ ยืนเคียงข้างเธอ มองออกไปยังผืนน้ำเช่นกัน

"ข้า... ข้าไม่แน่ใจว่าเราจะทำสำเร็จหรือไม่ท่านมังกรทะเล" ตะวันฉายเอ่ยเสียงเบา "อาณาจักรใต้สมุทรของพวกมันแข็งแกร่งเกินไป และเทคโนโลยีของพวกมันก็ล้ำหน้ากว่าเรามากนัก"

มังกรทะเลพยักหน้าอย่างเข้าใจ ‍"ข้าทราบดีว่าภารกิจนี้ไม่ง่ายดาย แต่เจ้าก็มีสิ่งที่พวกมันไม่มี... ความกล้าหาญ ความเด็ดเดี่ยว และแผนการที่คาดไม่ถึง"

"แต่แผนการนั้น... มันเสี่ยงเกินไป" ตะวันฉายกล่าวต่อ "การแทรกซึมเข้าไปในใจกลางอาณาจักรของพวกมัน ‌โดยที่เราไม่รู้แน่ชัดถึงกลไกการป้องกัน หรือแม้แต่จำนวนศัตรู... มันอันตรายเกินไป"

"ความเสี่ยงย่อมมีอยู่เสมอในทุกการต่อสู้" มังกรทะเลย้ำ "แต่หากเราไม่ลอง เราก็ไม่มีวันชนะ หากเราปล่อยให้พวกมันยึดครองท้องทะเลไปเรื่อยๆ สุดท้ายแล้วโลกทั้งใบก็จะตกอยู่ในเงื้อมมือของพวกมัน"

ตะวันฉายถอนหายใจยาว ‍เธอรู้ว่ามังกรทะเลพูดถูก ความหวังเดียวของโลกใต้น้ำขึ้นอยู่กับการต่อสู้ครั้งนี้ และเธอคือความหวังนั้น

"ท่านเงาคลื่นบอกว่า... มีเส้นทางลับอีกเส้นทางหนึ่ง" ตะวันฉายกล่าว "เป็นเส้นทางที่พวกมันไม่เคยคาดคิดถึง มันจะพาเราเข้าไปถึงใจกลางอาณาจักรของพวกมันได้โดยตรง แต่... ​เส้นทางนั้นอันตรายยิ่งกว่า"

"อันตรายอย่างไร?" มังกรทะเลถามด้วยความสนใจ

"มันเป็นอุโมงค์ใต้น้ำโบราณที่ถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลา... เต็มไปด้วยกระแสน้ำวนที่รุนแรง และสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัว... แต่หากเราผ่านมันไปได้ เราจะสามารถเข้าถึงแกนกลางของการควบคุมอาณาจักรของพวกมันได้"

มังกรทะเลนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า "ข้าจะช่วยเจ้าเอง ​ตะวันฉาย ข้าจะนำทางเจ้าผ่านเส้นทางนั้นเอง"

ตะวันฉายมองมังกรทะเลด้วยความซาบซึ้ง "ท่านแน่ใจหรือ? ท่านจะเสี่ยงอันตรายถึงชีวิตเพื่อข้า?"

"เราคือพันธมิตรกัน ตะวันฉาย" มังกรทะเลกล่าวอย่างหนักแน่น "และข้าก็เป็นส่วนหนึ่งของโลกใต้น้ำนี้เช่นกัน หากโลกนี้ล่มสลาย... ​ข้าก็จะไม่มีที่อยู่"

ตะวันฉายพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น "ขอบคุณท่านมากค่ะท่านมังกรทะเล พรุ่งนี้เช้า... เราจะเริ่มการเดินทาง"

เช้าวันต่อมา ท้องฟ้าเริ่มสว่างด้วยแสงสีทองอร่าม ตะวันฉายในชุดนักรบสีเข้มที่ออกแบบมาเพื่อการดำน้ำโดยเฉพาะ ยืนอยู่หน้าทางเข้าถ้ำใต้น้ำที่ซ่อนตัวอยู่หลังโขดหินขนาดใหญ่ มังกรทะเลยืนอยู่ข้างๆ ร่างกายใหญ่โตของเขาเปล่งประกายภายใต้แสงแดดอ่อนๆ

"เจ้าพร้อมแล้วหรือ?" มังกรทะเลถาม

ตะวันฉายสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "พร้อมแล้วค่ะ"

ทั้งสองคนดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดของถ้ำ กระแสน้ำเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ ผนังถ้ำด้านในมีลักษณะขรุขระ เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำและปะการังโบราณที่เกาะเกี่ยวอยู่แน่นหนา แสงจากอุปกรณ์ดำน้ำของทั้งสองคน ส่องสว่างเป็นลำแสงที่เต้นระริกไปมาในความมืด

"ระวัง! กระแสน้ำกำลังจะแรงขึ้น" มังกรทะเลตะโกนเตือน

ทันใดนั้นเอง กระแสน้ำก็พัดกระหน่ำเข้ามาอย่างรุนแรง ดึงร่างของทั้งสองคนให้ลอยไปตามแรงน้ำ ตะวันฉายพยายามทรงตัว แต่กระแสน้ำก็รุนแรงเสียจนเธอเสียการควบคุม ร่างกายของเธอกลิ้งไปมาในความมืด

"ยึดข้าไว้!" เสียงของมังกรทะเลดังมาแต่ไกล

ตะวันฉายพยายามเอื้อมมือไปคว้ามังกรทะเลไว้ได้ทัน เธอรู้สึกถึงพละกำลังอันมหาศาลของเขาที่ช่วยประคองเธอไว้จากแรงกระแสน้ำที่ถาโถมเข้ามา

"เราต้องไปทางนั้น!" มังกรทะเลชี้ไปที่ช่องแคบช่องหนึ่งซึ่งมีแสงสว่างลอดออกมา

พวกเขาพยายามตะเกียเกาะไปตามผนังถ้ำ ฝ่าแรงกระแสน้ำที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ลดละ ในที่สุด พวกเขาก็สามารถผ่านช่องแคบนั้นเข้าไปได้

เมื่อเข้ามาในอีกด้านหนึ่ง กระแสน้ำก็สงบลงทันที แต่สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าก็ทำเอาตะวันฉายถึงกับผงะ

เบื้องหน้าของพวกเขาคืออุโมงค์ใต้น้ำที่กว้างใหญ่ไพศาล ผนังอุโมงค์ไม่ได้เป็นหินหรือปะการังอย่างที่คาดไว้ แต่กลับเป็นโครงสร้างที่สร้างขึ้นจากโลหะสีดำสนิท ประดับประดาไปด้วยลวดลายเรืองแสงสีเขียวที่เคลื่อนไหวอย่างช้าๆ ราวกับเส้นเลือดของสิ่งมีชีวิต

"นี่มัน... อะไรกัน?" ตะวันฉายถามอย่างตกตะลึง

"นี่คือเส้นทางลับที่ซ่อนอยู่... สร้างขึ้นโดยอารยธรรมโบราณที่ล่มสลายไปก่อนที่พวกมันจะเข้ามามีอำนาจ" มังกรทะเลตอบ "พวกมันไม่เคยค้นพบเส้นทางนี้มาก่อน"

อุโมงค์แห่งนี้ทอดยาวออกไปในความมืด มุ่งหน้าสู่ใจกลางของอาณาจักรศัตรูที่ตะวันฉายตั้งใจจะบุกเข้าไป ตะวันฉายสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่กระจายออกมาจากโครงสร้างแห่งนี้ มันเป็นพลังงานที่ทั้งทรงพลังและน่ากลัว

"เราต้องไปให้ถึงศูนย์กลางการควบคุม" ตะวันฉายกล่าว "เราต้องหยุดยั้งพวกมันให้ได้"

ขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวต่อไป เสียงเตือนดังขึ้นมาจากระบบสื่อสารของตะวันฉาย

"ตะวันฉาย! มีบางอย่างเกิดขึ้น!" เสียงของ "เงาคลื่น" ดังขึ้นด้วยความตื่นตระหนก "พวกมันรู้แล้วว่าเรากำลังจะทำอะไร! พวกมันกำลังส่งกำลังเสริมมาที่นี่!"

ตะวันฉายหน้าเสีย "เป็นไปได้อย่างไร? เราใช้เส้นทางลับนะ!"

"ข้าก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน! แต่ดูเหมือนว่า... พวกมันจะรู้ถึงการมีอยู่ของเส้นทางนี้แล้ว!" เงาคลื่นกล่าว "หรือ... มันอาจจะมีใครบางคน... หรือบางสิ่งบางอย่าง... ที่กำลังหลอกลวงเราอยู่!"

คำพูดของเงาคลื่นทำให้ตะวันฉายรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง ความรู้สึกไม่ไว้วางใจปะปนกับความหวาดกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเธอ

"ใครกันแน่ที่สามารถรู้ถึงเส้นทางลับนี้... และมีเจตนาอะไร?" ตะวันฉายครุ่นคิดอย่างหนัก

มังกรทะเลมองตะวันฉายด้วยความเป็นห่วง "เจ้าเป็นอะไรไป?"

"เราอาจจะตกอยู่ในกับดัก" ตะวันฉายกล่าวเสียงเครียด "แผนของเรา... อาจจะไม่ได้ซับซ้อนเท่าที่คิด... แผนซ้อนแผน... อาจจะกำลังเกิดขึ้นอยู่ตรงหน้าเรา"

เบื้องหน้าของพวกเขาคืออุโมงค์โบราณที่ทอดยาวไปในความมืด แต่เบื้องหลังของความลึกลับนั้น อาจซ่อนเร้นไปด้วยอันตรายที่คาดไม่ถึง ยิ่งพวกเขาก้าวเข้าไปลึกเท่าไร โลกทั้งใบก็ยิ่งเสี่ยงอันตรายมากขึ้นเท่านั้น

ตะวันฉายมองไปยังมังกรทะเล ความแน่วแน่กลับมาสู่ดวงตาของเธออีกครั้ง "ไม่ว่าจะเป็นกับดักหรือไม่... เราก็ไม่มีทางถอยหลัง"

"แล้วเราจะทำอย่างไร?" มังกรทะเลถาม

"เราจะเดินหน้าต่อไป" ตะวันฉายตอบ "แต่เราจะต้องระมัดระวังให้มากขึ้น... และเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสิ่ง"

เธอหันกลับไปมองอุโมงค์ที่ทอดยาวเบื้องหน้า ปลายทางของอุโมงค์ยังคงมืดสนิท ราวกับปากของสัตว์ร้ายที่กำลังรอคอยเหยื่อ บัดนี้ ความไม่แน่นอนและความหวาดระแวงได้เข้ามาแทนที่ความหวังที่เคยมี

"นี่อาจไม่ใช่แค่การต่อสู้กับศัตรูภายนอกเท่านั้น..." ตะวันฉายพึมพำกับตัวเอง "...แต่อาจเป็นการต่อสู้กับความไว้เนื้อเชื่อใจ... และกับเงาของความลับที่ซ่อนอยู่ภายใน"

แล้วเธอก็เริ่มก้าวเดินต่อไป มุ่งหน้าสู่ความมืดมิดของอาณาจักรใต้สมุทร พร้อมกับความรู้สึกที่เย็นเยียบจับขั้วหัวใจ... เพราะเธอกำลังสงสัยว่า... ใครกันแน่ที่กำลังเล่นเกมนี้อยู่? และเธอ... กำลังเดินเข้าไปสู่กับดักที่ใหญ่กว่าที่คิดหรือไม่?