ตอนที่ 8 — พยากรณ์แห่งศิลาศักดิ์สิทธิ์

เสียงทอดถอนอันแผ่วเบาแต่ทรงพลังของมหาเทพบิดรดังขึ้น สิ้นสุดความเงียบอันยาวนานที่ปกคลุมมหาเทววิหาร เทพฤทธิ์ยังคงนิ่งงัน สายตาจับจ้องไปยังมหาเทพด้วยความตั้งใจแน่วแน่ แม้จะทราบดีว่าคำพยากรณ์ที่กำลังจะกล่าวออกมานั้น จะเป็นเหมือนเส้นทางที่ถูกขีดไว้ ชี้ชะตาของตนเองและอาจรวมถึงสวรรค์และปฐพี

"เทพฤทธิ์... ดวงใจของเรา" ‌น้ำเสียงของมหาเทพบิดรอ่อนโยนลง แต่ยังคงแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ยากจะปฏิเสธ "ชะตาของเจ้ามิได้ถูกลิขิตไว้ด้วยเส้นทางที่ราบเรียบอีกต่อไป แสงอรุณที่เจ้าเฝ้ารอ อาจมิใช่เพียงแสงแห่งการเริ่มต้น แต่เป็นสัญญาณเตือน... เตือนถึงความปั่นป่วนที่กำลังจะคืบคลานเข้ามา"

เทพฤทธิ์เงยหน้าขึ้น ดวงตาเปล่งประกายแห่งความสงสัยใคร่รู้ ​"ข้าแต่มหาเทพบิดร... พยากรณ์นั้นกล่าวถึงสิ่งใดเล่า?"

มหาเทพบิดรยื่นพระหัตถ์ออกไป ปลายนิ้วค่อยๆ สัมผัสกับแท่นศิลาโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าตน ศิลานั่นสลักเสลาด้วยอักขระโบราณที่ส่องแสงระยิบระยับราวกับดวงดาวนับพัน แสงนั้นสว่างวาบขึ้นเมื่อพระหัตถ์ของมหาเทพสัมผัส ราวกับว่าศิลานั้นกำลังตอบรับ

"ศิลาแห่งพยากรณ์นี้... มิเคยผิดพลาด" ‍มหาเทพบิดรตรัสพลางกวาดสายตามองไปยังอักขระที่กำลังเปล่งแสง "มันกล่าวถึงการปรากฏตัวของ 'เงาที่ไร้จุดสิ้นสุด'... พลังงานแห่งความมืดที่มิได้มาจากสวรรค์หรือนรก หากแต่เป็นสิ่งที่เก่าแก่กว่านั้น... สิ่งที่ถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลา"

เทพฤทธิ์ขมวดคิ้วเล็กน้อย "เงาที่ไร้จุดสิ้นสุด... หมายความว่าอย่างไรเล่าพ่ะย่ะค่ะ?"

"มันคือความว่างเปล่า... ‌ความว่างเปล่าที่โหยหาที่จะเติมเต็ม" มหาเทพบิดรตอบ น้ำเสียงของพระองค์เริ่มมีความกังวลฉายชัด "เงานั่นกำลังจะคืบคลานเข้ามาสู่โลกมนุษย์... และหากมันสามารถแผ่ขยายอิทธิพลได้สำเร็จ โลกทั้งใบจะตกอยู่ในความมืดมิดอันไร้ซึ่งแสงสว่าง... สวรรค์เองก็ไม่อาจหลบลี้พ้นไปได้"

"โลกมนุษย์...?" เทพฤทธิ์ทวนคำ ‍ใบหน้าเริ่มมีความมุ่งมั่นปรากฏ "แล้วข้าพ่ะย่ะค่ะ... เกี่ยวข้องกับพยากรณ์นี้อย่างไร?"

มหาเทพบิดรหันกลับมามองเทพฤทธิ์ สายพระเนตรของพระองค์ทอประกายเข้มข้น "เจ้า... เทพฤทธิ์... คือผู้ที่จะต้องเผชิญหน้ากับเงาที่ไร้จุดสิ้นสุดนี้" พระองค์หยุดเล็กน้อย ​ราวกับกำลังรวบรวมสมาธิ "ศิลาแห่งพยากรณ์ได้สลักชื่อของเจ้าไว้... เป็นผู้เดียวที่จะสามารถหยุดยั้งหายนะครั้งนี้ได้"

คำกล่าวของมหาเทพบิดรทำให้เทพฤทธิ์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ความรับผิดชอบอันใหญ่หลวงถาโถมเข้ามาในใจ แต่แทนที่จะรู้สึกหวาดหวั่น เขากลับรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่พลุ่งพล่านขึ้นภายในกาย

"ข้าพ่ะย่ะค่ะ... ข้าพเจ้าพร้อมที่จะรับภาระอันยิ่งใหญ่นี้" เทพฤทธิ์กล่าวเสียงดังฟังชัด ​"ขอเพียงมหาเทพบิดรโปรดชี้แนะทาง"

มหาเทพบิดรพยักหน้าอย่างพอพระทัย "ดีมาก... เทพฤทธิ์" พระองค์กล่าว "เส้นทางของเจ้าจะนำพาเจ้าไปสู่โลกมนุษย์... ณ หมู่บ้านเล็กๆ ที่ซ่อนเร้นในเงามืดของขุนเขา ​ที่นั่น เจ้าจะได้พบกับเงื่อนงำแรก... และอาจเป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางอันยาวนาน"

"หมู่บ้านใดเล่าพ่ะย่ะค่ะ?" เทพฤทธิ์ถาม

"ชื่อของหมู่บ้านนั้น... มิได้สำคัญเท่ากับสิ่งที่เจ้าจะได้พบ ณ ที่นั่น" มหาเทพบิดรกล่าว "จงไป... เทพฤทธิ์ จงเดินทางสู่โลกมนุษย์... จงค้นหาความจริง... และจงเตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความมืดที่กำลังจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง"

ทันใดนั้น แสงสว่างสีทองอันเจิดจ้าก็สาดส่องลงมาจากเบื้องบน ค่อยๆ โอบล้อมร่างของเทพฤทธิ์ราวกับเป็นผืนผ้าคลุมที่อบอุ่น เทพฤทธิ์รับรู้ได้ถึงพลังงานมหาศาลที่กำลังหล่อหลอมเขา ทำให้ร่างกายรู้สึกเบาหวิวราวกับจะลอยขึ้น

"พลังแห่งสวรรค์จะคุ้มครองเจ้า" มหาเทพบิดรตรัส "แต่สุดท้ายแล้ว... ชัยชนะจะขึ้นอยู่กับความกล้าหาญ... ความมุ่งมั่น... และหัวใจอันบริสุทธิ์ของเจ้าเอง"

เมื่อแสงสว่างจางลง เทพฤทธิ์ก็พบว่าตนเองไม่ได้ยืนอยู่ ณ มหาเทววิหารอีกต่อไป แต่กลับปรากฏตัวขึ้น ณ ที่แห่งหนึ่งที่ดูแปลกตา...

ภาพเบื้องหน้าคือทุ่งหญ้าสีเขียวขจีทอดยาวสุดลูกหูลูกตา เบื้องหลังคือขุนเขาใหญ่สลับซับซ้อน ปกคลุมไปด้วยม่านหมอกบางเบา อากาศเย็นสบายและมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าลอยมาแตะจมูก เสียงนกร้องก้องกังวาน ทำให้บรรยากาศดูสงบเงียบและงดงามราวกับภาพวาด

เทพฤทธิ์กวาดสายตามองไปรอบๆ พลางพิจารณาถึงสถานที่ที่เขามาถึง เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานบริสุทธิ์ของธรรมชาติที่แตกต่างจากบนสวรรค์อย่างสิ้นเชิง พลังงานนี้เต็มไปด้วยชีวิตชีวา... แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเปราะบาง

"ที่นี่... คือโลกมนุษย์แล้วสินะ" เทพฤทธิ์พึมพำกับตนเอง

เขาเริ่มก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เขาคาดว่าน่าจะเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านตามที่มหาเทพบิดรได้กล่าวไว้ ระหว่างทาง เขาสังเกตเห็นสิ่งมีชีวิตต่างๆ ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนบนสวรรค์ เช่น ผีเสื้อหลากสีที่โบยบินอย่างอิสระ หรือกระต่ายป่าที่กำลังแทะเล็มหญ้าอย่างเพลิดเพลิน

ยิ่งเดินลึกเข้าไปในหุบเขา บรรยากาศก็เริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย แสงแดดที่เคยสาดส่องอย่างเจิดจ้าเริ่มถูกบดบังด้วยเงาของเหล่าแมกไม้ที่หนาทึบขึ้นเรื่อยๆ อากาศเย็นลงเล็กน้อย และเสียงธรรมชาติก็ค่อยๆ เงียบหายไปแทนที่ด้วยความสงัดที่น่าพิศวง

หลังจากเดินมาได้สักพักใหญ่ เทพฤทธิ์ก็มองเห็นบางสิ่งบางอย่างอยู่เบื้องหน้า...

มันคือหมู่บ้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ท่ามกลางผืนป่าอันเงียบสงบ บ้านเรือนดูเรียบง่าย สร้างจากไม้และดินเหนียว มีควันไฟลอยกรุ่นออกมาจากปล่องไฟบางหลัง บ่งบอกถึงชีวิตที่กำลังดำเนินไปอย่างปกติ

แต่สิ่งที่ทำให้เทพฤทธิ์รู้สึกผิดสังเกต คือบรรยากาศโดยรวมของหมู่บ้านแห่งนี้...

แม้จะดูเหมือนปกติ แต่กลับมีความเงียบเหงาปกคลุมอยู่ ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็นกำลังบดบังความสดใสเอาไว้ ผู้คนในหมู่บ้านที่เขาเห็นเดินไปมา ก็มีสีหน้าเรียบเฉย แววตาดูหมองเศร้า ราวกับกำลังแบกรับภาระบางอย่างอันหนักอึ้ง

เทพฤทธิ์ตัดสินใจเดินเข้าไปในหมู่บ้าน เขาเดินผ่านตรอกซอยเล็กๆ สองข้างทางเต็มไปด้วยบ้านเรือนที่ดูเหมือนจะถูกทอดทิ้งไปตามกาลเวลา บางหลังมีต้นไม้เลื้อยปกคลุมจนมิดชิด

เขาเดินไปจนถึงกลางหมู่บ้าน ที่นั่นมีลานกว้างเล็กๆ ซึ่งมีบ่อน้ำโบราณตั้งอยู่ตรงกลาง บ่อน้ำนั้นดูเก่าแก่มาก ผนังอิฐมอญถูกปกคลุมไปด้วยตะไคร่น้ำและมอสส์

เทพฤทธิ์เดินเข้าไปใกล้บ่อน้ำนั้น เขาพยายามมองลงไปในความมืดของบ่อน้ำ แต่ก็มองไม่เห็นสิ่งใด นอกจากความดำมืดที่ดูเหมือนจะไม่มีก้นบึ้ง

พลัน! เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ไร้ที่มาก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเทพฤทธิ์

"ความมืด... กำลังคืบคลาน..."

"เงา... กำลังกลืนกิน..."

"หลีกหนี... ไม่ได้..."

เทพฤทธิ์สะดุ้งเฮือก เขารีบหันไปมองรอบๆ แต่กลับไม่พบผู้ใดอยู่แถวนั้น ความรู้สึกประหลาดก่อตัวขึ้นภายในใจ ความรู้สึกที่ว่าเขาไม่ได้อยู่เพียงลำพังในหมู่บ้านแห่งนี้

เขาถอยห่างจากบ่อน้ำเล็กน้อย พลางใช้พลังแห่งสวรรค์ของตนเองสแกนไปรอบๆ บริเวณ แต่กลับไม่พบพลังงานใดๆ ที่ผิดปกติ นอกเสียจากพลังงานอันอ่อนแรงของชาวบ้านที่ดูราวกับกำลังจะจางหายไป

"นี่คือหมู่บ้านที่มหาเทพบิดรกล่าวถึง... หมู่บ้านที่ซ่อนเร้นในเงามืด" เทพฤทธิ์พึมพำ "แต่เงาที่ไร้จุดสิ้นสุด... ยังไม่ปรากฏชัดเจน"

เขาสังเกตเห็นหญิงชราคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆ กับลานกลางหมู่บ้าน นางดูผอมบาง ใบหน้าเหี่ยวย่น ดวงตาข้างหนึ่งของนางเหมือนจะเลือนรางไปแล้ว

เทพฤทธิ์ตัดสินใจเดินเข้าไปหานาง "สวัสดีครับ ท่านยาย"

หญิงชราค่อยๆ หันมามองเทพฤทธิ์ แววตาของนางดูว่างเปล่าในตอนแรก แต่เมื่อเห็นเทพฤทธิ์ ใบหน้าของนางก็พลันฉายแววประหลาดใจระคนหวาดหวั่น

"เจ้า... เจ้าเป็นใคร...?" เสียงของนางแหบแห้ง ราวกับไม่ได้ใช้งานมานาน

"ข้าพเจ้าชื่อเทพฤทธิ์ เป็นผู้เดินทางมาจากแดนไกล" เทพฤทธิ์ตอบอย่างสุภาพ "ข้าพเจ้ากำลังมองหาข้อมูลเกี่ยวกับหมู่บ้านแห่งนี้... และสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้น"

หญิงชราหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นแห้งผากและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "ผิดปกติ... โอ... ไม่เคยมีสิ่งใดปกติอีกเลยในหมู่บ้านแห่งนี้... ตั้งแต่... ตั้งแต่เงาเริ่มเข้ามา..."

"เงา...?" เทพฤทธิ์ย้ำคำ "ท่านหมายถึงเงาที่ไร้จุดสิ้นสุดหรือเปล่าครับ?"

ดวงตาข้างที่พอมองเห็นได้ของหญิงชราเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ "เจ้า... รู้ได้อย่างไร...?"

"ข้าพเจ้าได้รับพยากรณ์มา" เทพฤทธิ์กล่าว "พยากรณ์ที่กล่าวถึงเงาที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง... และข้าพเจ้าเชื่อว่ามันเกี่ยวข้องกับหมู่บ้านแห่งนี้"

หญิงชราเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลคำพูดของเทพฤทธิ์ ก่อนที่นางจะค่อยๆ กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

"มันเริ่มมาจากป่าลึก... บริเวณนั้น... ที่ที่แม้แต่ชาวบ้านที่กล้าหาญที่สุดก็ยังไม่กล้าเข้าไป" นางชี้มือไปยังทิศทางของป่าลึกที่อยู่ไม่ไกลนัก "ตอนแรก... มันเป็นเพียงความรู้สึกแปลกๆ... ความรู้สึกที่ทำให้เราหวาดกลัว... แล้ว... พลังงานในตัวเราก็ค่อยๆ จางหายไป... ผู้คนเริ่มป่วย... อ่อนแอ... และ... แล้ว... ก็มีบางสิ่งที่มองไม่เห็น... ค่อยๆ ดึงเอาชีวิตของเราไป..."

"ท่านเห็นมันไหมครับ... สิ่งที่มองไม่เห็นนั้น?" เทพฤทธิ์ถามอย่างกระตือรือร้น

"บางครั้ง... ในเวลาที่แสงน้อย... ข้าพเจ้าเหมือนจะเห็น... เงาบางๆ... เคลื่อนไหว... อยู่รอบๆ ตัวเรา..." หญิงชรากล่าว "มันไม่มีรูปร่างที่แน่นอน... แต่มันให้ความรู้สึกเย็นยะเยือก... และ... ความว่างเปล่า..."

เทพฤทธิ์ครุ่นคิด เขาสัมผัสได้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการเผชิญหน้าตามคำพยากรณ์จริงแท้แน่นอน ป่าลึกที่หญิงชราบอกเล่า คงเป็นแหล่งกำเนิดของพลังงานอันมืดมิดนั้น

"ขอบคุณท่านยายมากครับ" เทพฤทธิ์กล่าว "ข้าพเจ้าจะไปที่ป่าลึกแห่งนั้น... เพื่อค้นหาความจริง"

หญิงชราส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง "อย่าไปเลย... เด็กน้อย... ที่นั่นอันตรายเกินไป... ไม่มีใครกลับออกมาจากที่นั่นได้อีกเลย..."

แต่เทพฤทธิ์ไม่ฟังคำเตือนของนางอีกต่อไป เขารู้ดีว่านี่คือเส้นทางที่เขาต้องเดิน เขาจะต้องเผชิญหน้ากับความมืดนั้น เพื่อปกป้องโลกมนุษย์และสวรรค์

เขามองไปยังป่าลึกที่ดูมืดครึ้มและน่าสะพรึงกลัวด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า แสงสีทองจางๆ เริ่มเปล่งประกายรอบกายของเขาอีกครั้ง

"ข้าพเจ้าจะไม่ยอมให้ความมืดกลืนกินทุกสิ่ง" เทพฤทธิ์กล่าวเสียงหนักแน่น "ข้าพเจ้าจะพิชิตมัน... ด้วยเทพฤทธิ์แห่งสวรรค์!"

เขาหันหลังให้กับหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง และก้าวเดินตรงไปยังป่าลึกอันเป็นปริศนา... ทิ้งให้หญิงชราเฝ้ามองตามไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล... แต่ก็แฝงไว้ด้วยประกายแห่งความหวังอันริบหรี่...

เทพฤทธิ์ก้าวเข้าสู่ป่าลึก... และทันใดนั้น อากาศรอบตัวก็เย็นยะเยือกราวกับติดลบ ความมืดมิดเริ่มโอบล้อมเขาอย่างรวดเร็ว... บดบังแสงสว่างที่เคยมีอยู่จนเกือบหมดสิ้น...

และในความมืดนั้นเอง... เขาก็สัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของบางสิ่งบางอย่าง... บางสิ่งที่กำลังจับจ้องเขาอยู่...

---