ตอนที่ 9 — พันธนาการแห่งโชคชะตา

ลมหายใจของเทพฤทธิ์ติดขัดไปชั่วขณะ คำพยากรณ์ที่มหาเทพบิดรกล่าวถึงนั้นหนักอึ้งราวกับก้อนหินที่ทับถมอยู่บนอก เขาเงยหน้ามองมหาเทพด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความไม่เข้าใจ เหตุใดชะตาชีวิตของเขาจึงถูกผูกมัดไว้กับ "ผู้ที่ถูกเลือก" เช่นนี้ และ "พันธนาการ" ‌ที่ว่านั้นคือสิ่งใดกันแน่

มหาเทพบิดรทอดถอนหายใจอีกครั้ง เสียงของท่านแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนแต่ก็หนักแน่น "เทพฤทธิ์เอ๋ย โชคชะตาของเจ้านั้นมิได้ถูกกำหนดโดยผู้อื่น หากแต่ถูกถักทอขึ้นมาด้วยพลังแห่งเจตจำนงของเจ้าเอง คำพยากรณ์นี้เป็นเพียงเครื่องบ่งชี้ถึงเส้นทางที่กำลังจะมาถึง มิใช่สิ่งที่บังคับให้เจ้าต้องเดินตาม"

"แต่... พันธนาการที่ว่านั้นคือสิ่งใดเล่าพะย่ะค่ะ" ​เทพฤทธิ์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเครือ

"พันธนาการแห่งโชคชะตา" มหาเทพบิดรกล่าวพลางยกพระหัตถ์ขึ้นชี้ไปยังก้อนเมฆสีทองที่ลอยเอื่อยอยู่เบื้องนอก หน้าต่างบานใหญ่ของมหาวิหาร "มันคือสายใยที่เชื่อมโยงเจ้าเข้ากับบุคคลสำคัญอีกผู้หนึ่ง บุคคลผู้นั้นจะเป็นผู้กำหนดทิศทางของสงครามแห่งแสงและเงา เป็นผู้ที่จะนำพาความหวังหรือความสิ้นหวังมาสู่ภพภูมิทั้งหลาย"

เทพฤทธิ์นิ่งอึ้ง เขายังคงพยายามทำความเข้าใจกับถ้อยคำของมหาเทพ "หมายความว่า... ‍ข้าจะต้องพบกับบุคคลผู้นั้น และการกระทำของเขาจะเป็นตัวตัดสินชะตาของข้าเช่นนั้นหรือพะย่ะค่ะ"

"มิใช่ชะตาของเจ้าเพียงผู้เดียว เทพฤทธิ์" มหาเทพบิดรแก้ไข "แต่เป็นชะตาของทุกสรรพสิ่งในจักรวาลนี้ ผู้ที่ถูกเลือก มิใช่อาวุธที่จะถูกใช้ทำลายล้าง แต่คือผู้ที่จะเป็นแกนกลางในการสร้างสมดุล ‌หากเขาเลือกหนทางแห่งแสง สรรพสิ่งก็จะได้รับความผาสุก หากเขาเลือกหนทางแห่งเงา... ข้าเกรงว่าผลลัพธ์นั้นจะน่าสะพรึงกลัวเกินกว่าจะจินตนาการ"

ความกดดันถาโถมเข้าใส่เทพฤทธิ์ เขารู้สึกถึงภาระอันหนักอึ้งที่กำลังจะตกมาอยู่บนบ่า การต้องพึ่งพาชะตาชีวิตของตนเองและของโลกทั้งใบไว้กับบุคคลที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อนช่างเป็นเรื่องที่น่าหวาดหวั่น

"แล้ว... แล้วข้าจะทราบได้อย่างไรว่าผู้ใดคือผู้ที่ถูกเลือกพะย่ะค่ะ" เทพฤทธิ์ถามอย่างมีความหวัง

มหาเทพบิดรมิได้ตอบทันที ‍ท่านหลับพระเนตรลงชั่วครู่ ราวกับกำลังเพ่งพินิจดูบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ห่างไกลแสนไกล ก่อนจะลืมพระเนตรขึ้นอีกครั้ง และเผยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมพระโอษฐ์

"เจ้าจะทราบ เมื่อถึงเวลาอันควร" มหาเทพบิดรกล่าว "สัญชาตญาณของนักรบผู้กล้าแห่งสวรรค์จะนำพาเจ้าไปเอง ​จงอย่าได้กังวล เทพฤทธิ์ พลังที่แท้จริงของเจ้ามิได้อยู่ที่การต่อสู้เพียงอย่างเดียว แต่อยู่ที่การมองเห็นถึงเจตนาที่แท้จริงของผู้คน"

"แต่ข้า... ข้ายังไม่พร้อม" เทพฤทธิ์ยอมรับอย่างตรงไปตรงมา

"ไม่มีใครพร้อมสมบูรณ์แบบสำหรับชะตากรรมที่ยิ่งใหญ่เสมอไป" มหาเทพบิดรตรัส "แต่เจ้ามีหัวใจที่แข็งแกร่งและจิตใจที่มุ่งมั่น ​เทพฤทธิ์ จงเชื่อมั่นในตนเอง และจงเตรียมตัวให้พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะมาถึง"

มหาเทพบิดรทรงยกพระหัตถ์ขึ้น และแสงสีทองอันอบอุ่นก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างของเทพฤทธิ์ ความรู้สึกเหนื่อยล้าและความสับสนค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความสงบและความแน่วแน่ที่กลับคืนมา

"ในยามนี้ จงกลับไปยังโลกมนุษย์" ​มหาเทพบิดรกล่าว "ข้าได้มอบหมายภารกิจเล็กๆ น้อยๆ ให้เจ้าได้ลองฝึกฝนตนเอง ท่านผู้นำแห่งหมู่บ้านอันเงียบสงบที่เจ้าเคยไปเยือน กำลังประสบปัญหาบางอย่าง ซึ่งอาจเป็นสัญญาณเริ่มต้นของสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป จงไปช่วยเหลือพวกเขา และจงสังเกตการณ์ทุกสิ่งรอบตัวอย่างละเอียด"

เทพฤทธิ์ก้มศีรษะลงด้วยความเคารพ "ข้าจะปฏิบัติตามพระบัญชาพะย่ะค่ะ"

เมื่อเทพฤทธิ์เอ่ยลาและเดินออกจากมหาวิหาร แสงอรุณยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาดูเหมือนจะสว่างไสวกว่าเดิม ดวงตะวันทอประกายเจิดจ้าเหนือเมฆหมอกสีทอง เขาเดินไปตามทางเดินที่ปูด้วยหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ เสียงกระซิบของสายลมที่พัดผ่านโสตประสาทราวกับกำลังขับขานบทเพลงแห่งโชคชะตา

ขณะที่เขาก้าวเท้าออกจากเขตแดนแห่งสวรรค์ ภาพของหมู่บ้านเล็กๆ ที่เคยไปเยือนผุดขึ้นมาในความคิด เขาจำได้ถึงรอยยิ้มอันอบอุ่นของชาวบ้าน ความเรียบง่ายของชีวิต และความสงบที่เขาได้สัมผัส แม้ภารกิจครั้งนี้จะดูเล็กน้อยเมื่อเทียบกับชะตากรรมอันยิ่งใหญ่ที่มหาเทพได้กล่าวถึง แต่เขาก็รู้สึกถึงความสำคัญของมัน

"หากการช่วยเหลือพวกเขาคือจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง ข้าก็พร้อมที่จะเดินไป" เทพฤทธิ์รำพึงกับตนเอง

ทันใดนั้นเอง เขาก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ พลังงานที่แผ่ออกมาจากทิศทางของป่าลึกที่อยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านนั้น มันไม่ใช่พลังงานแห่งธรรมชาติที่คุ้นเคย หากแต่เป็นพลังงานที่เย็นเยียบและแฝงไปด้วยความมืดมิด

"นั่นมัน... พลังแห่งเงา" เทพฤทธิ์อุทานด้วยความตกใจ

เขารู้สึกได้ถึงความเชื่อมโยงระหว่างพลังงานที่เข้มข้นนี้ กับคำพยากรณ์ของมหาเทพบิดร ความรู้สึกถึงอันตรายที่ใกล้เข้ามาทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัว

"หรือว่า... ปัญหาที่หมู่บ้านกำลังประสบอยู่ จะเกี่ยวข้องกับพลังงานมืดนี่" เทพฤทธิ์ครุ่นคิด

การเดินทางกลับสู่โลกมนุษย์ของเขาครั้งนี้ คงจะไม่ง่ายดายดังที่คิดไว้เสียแล้ว ภารกิจที่มหาเทพบิดรมอบหมายให้ ดูเหมือนจะมีความหมายลึกซึ้งกว่าที่เขาคาดเดาไว้มากนัก

เทพฤทธิ์เร่งฝีเท้า ดวงตาของเขาทอประกายแห่งความมุ่งมั่น เขารู้ดีว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องเผชิญหน้ากับความท้าทายที่รออยู่เบื้องหน้า ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม เขาก็พร้อมที่จะใช้พลังทั้งหมดที่มี เพื่อปกป้องผู้บริสุทธิ์ และค้นหาความจริงเบื้องหลังพันธนาการแห่งโชคชะตาที่เชื่อมโยงเขากับ "ผู้ที่ถูกเลือก"

ขณะที่เขากำลังจะเข้าสู่เขตแดนของโลกมนุษย์ จู่ๆ แสงสีดำอันมืดมิดก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า เป็นเงาที่บิดเบี้ยวและไม่เป็นรูปทรง เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าแต่ทรงพลัง มันแผ่รัศมีแห่งความหนาวเย็นไปทั่วบริเวณ

"ใครกันที่กล้าเข้ามาขวางทางข้า" เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากเงามืด

เทพฤทธิ์หยุดชะงัก เขารู้สึกได้ถึงพลังอันมหาศาลที่แฝงอยู่ในเงาตนนั้น มันไม่ใช่พลังที่เขาสามารถมองข้ามไปได้ง่ายๆ

"ข้าคือเทพฤทธิ์ นักรบแห่งสวรรค์" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พลางชักดาบศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงออกจากฝัก แสงสีทองสว่างวาบขึ้นมาทันที เป็นการท้าทายต่อพลังแห่งเงาที่อยู่เบื้องหน้า

"เทพฤทธิ์ งั้นรึ" เสียงหัวเราะอันเยือกเย็นดังขึ้น "โชคชะตาของเจ้ากำลังจะถูกพลิกผันในไม่ช้านี้"

เงาตนนั้นเริ่มแผ่ขยายออกอย่างรวดเร็ว มันกำลังจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว เทพฤทธิ์ยืนหยัดอย่างมั่นคง ดาบในมือของเขาเปล่งแสงเจิดจ้า เตรียมพร้อมที่จะเข้าปะทะกับการปรากฏตัวของความมืดมิดที่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะอันใหญ่หลวง

สงครามแห่งแสงและเงา... ได้เริ่มขึ้นแล้วจริง ๆ หรือ?