ตอนที่ 10 — ชะตากรรมที่ถูกลิขิต และการเดินทางสู่โลกมนุษย์

ลมหายใจของเทพฤทธิ์ติดขัดไปชั่วขณะ คำพยากรณ์ที่มหาเทพบิดรกล่าวถึงนั้นหนักอึ้งราวกับก้อนหินที่ทับถมอยู่บนอก เขาเงยหน้ามองมหาเทพด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความไม่เข้าใจ เหตุใดชะตาชีวิตของเขาจึงถูกผูกมัดกับคำทำนายอันเลือนรางเช่นนี้? ชะตากรรมที่บ่งบอกถึงการพลัดพราก ความสูญเสีย และการต่อสู้กับพลังอันมืดมิดที่คุกคามสมดุลแห่งสวรรค์และปฐพี

“บิดร…” เสียงของเทพฤทธิ์สั่นเครือ ‌พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะท่ามกลางพายุแห่งอารมณ์ที่ถาโถม “ข้า…ข้าไม่เข้าใจ เหตุใดจึงเป็นข้า? เหตุใดสวรรค์จึงมอบภาระอันหนักอึ้งนี้ให้แก่ข้าแต่เพียงผู้เดียว?”

มหาเทพทรงทอดพระเนตรไปยังเทพฤทธิ์ พระพักตร์เปี่ยมด้วยความเมตตา แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว “เทพฤทธิ์ บุตรแห่งสายฟ้า ​พลังของเจ้าเป็นดั่งเปลวเพลิงอันเจิดจ้าที่สามารถส่องสว่างนำทาง หรือเผาผลาญทุกสรรพสิ่งได้ ความแข็งแกร่งภายในจิตใจของเจ้า คือสิ่งที่สวรรค์ประทานให้เจ้าเป็นพิเศษ เหตุนี้ คำพยากรณ์จึงเลือกเจ้า”

“แต่…หากข้าพลาดเล่า? หากข้าล้มเหลว? ความพินาศที่จะเกิดขึ้น…” ‍เทพฤทธิ์เอ่ยพลางก้มหน้าลง มองไปยังอุ้งพระหัตถ์ของตนเอง ราวกับจะเห็นภาพหายนะอันเลือนรางปรากฏขึ้น

“ไม่มีคำว่า ‘หาก’ ในโชคชะตา เทพฤทธิ์” มหาเทพตรัสเน้นย้ำ “ทุกการตัดสินใจ ‌ทุกย่างก้าว ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางที่ถูกกำหนดไว้แล้ว เจ้ามีสิทธิ์ที่จะเลือกเส้นทางนั้นได้เสมอ แต่ผลลัพธ์…ผลลัพธ์นั้นคือสิ่งที่จะพิสูจน์ความกล้าหาญและจิตวิญญาณแห่งเทพของเจ้า”

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความหนักอึ้งของชะตากรรม มหาเทพทรงลุกขึ้นยืน เคลื่อนพระบาทไปช้าๆ สู่แท่นบูชาอันศักดิ์สิทธิ์เบื้องหน้า ‍“คำพยากรณ์กล่าวไว้ว่า เมื่อใดที่เงาสีดำเริ่มคืบคลานเข้าปกคลุมแสงสว่างแห่งสวรรค์ จะมีผู้ถูกเลือกผู้หนึ่งที่ต้องก้าวลงสู่โลกมนุษย์ เพื่อค้นหา ‘แก่นแท้แห่งศรัทธา’ และ ‘จุดกำเนิดแห่งพลัง’ ที่แท้จริง”

“แก่นแท้แห่งศรัทธา? ​จุดกำเนิดแห่งพลัง?” เทพฤทธิ์ทวนคำอย่างงุนงง

“ใช่” มหาเทพทรงหันกลับมา สายพระเนตรจับจ้องเทพฤทธิ์อย่างแน่วแน่ “พลังที่แท้จริงนั้นมิได้มาจากอำนาจ หรือความยิ่งใหญ่ หากแต่มาจากหัวใจที่เปี่ยมด้วยความหวัง ความเสียสละ ​และความรัก ชะตากรรมของเจ้าจะถูกลิขิตให้เจ้าต้องเผชิญหน้ากับความอ่อนแอ ความเจ็บปวด และความสิ้นหวังของเหล่ามนุษย์ เพื่อที่เจ้าจะได้เรียนรู้ว่า สิ่งใดคือสิ่งที่ทรงคุณค่ายิ่งกว่าพลังอำนาจใดๆ”

“โลกมนุษย์…” เทพฤทธิ์เอ่ยเสียงแผ่วเบา ภาพของโลกมนุษย์ที่เคยเห็นจากเบื้องบนปรากฏขึ้นในห้วงคำนึง ​โลกที่เต็มไปด้วยสีสัน ความวุ่นวาย และความเปราะบาง

“เจ้าจะต้องละทิ้งทุกสิ่งที่เคยเป็นมา” มหาเทพตรัสต่อ “อำนาจ เทพฤทธิ์ ชื่อเสียง และแม้กระทั่งตัวตนแห่งเทพของเจ้า จะต้องถูกเก็บซ่อนไว้ เจ้าจะต้องใช้ชีวิตเยี่ยงมนุษย์ธรรมดา สัมผัสประสบการณ์ของพวกเขา เรียนรู้จากพวกเขา และค้นหาเบาะแสที่จะนำพาเจ้าไปสู่ ‘แก่นแท้แห่งศรัทธา’ นั้น”

“แต่…ข้าจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร? ข้ามิเคยสัมผัสชีวิตเยี่ยงมนุษย์มาก่อน” เทพฤทธิ์เอ่ยด้วยความกังวล

“สวรรค์จะมอบสิ่งที่จะช่วยนำทางเจ้า” มหาเทพทรงยกพระหัตถ์ขึ้น เบื้องหน้าของเทพฤทธิ์ปรากฏวัตถุเรืองแสงสีทองอำพัน ลอยหมุนคว้างอยู่กลางอากาศ มันคือ ‘จันทราพิภพ’ อัญมณีโบราณที่สถิตอยู่คู่กับมหาเทววิหารมาเนิ่นนาน “นี่คือจันทราพิภพ มันจะนำพาเจ้าไปยังสถานที่ที่เหมาะสม และจะคอยเตือนเจ้าเมื่อเจ้าหลงทาง หรือตกอยู่ในอันตราย”

เทพฤทธิ์ค่อยๆ ยื่นมือออกไปสัมผัสกับจันทราพิภพ เมื่อปลายนิ้วแตะลงไป พลังงานอันอบอุ่นและอ่อนโยนก็ไหลเวียนเข้าสู่ร่างกาย ราวกับสายน้ำทิพย์ที่ชโลมใจที่กำลังสับสน

“เจ้าจะเริ่มต้นการเดินทาง ณ หมู่บ้านอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง” มหาเทพทรงอธิบายต่อ “มันเป็นสถานที่ที่ผู้คนยังคงยึดมั่นในความดีงาม และมีศรัทธาอันแรงกล้าต่อสวรรค์ จงไปที่นั่น ไปเรียนรู้ ไปสังเกตการณ์ และเปิดใจรับสิ่งที่จะเข้ามา”

“แล้ว…ข้าจะกลับมาได้อย่างไร?” เทพฤทธิ์ถาม

“เมื่อเจ้าค้นพบ ‘แก่นแท้แห่งศรัทธา’ และ ‘จุดกำเนิดแห่งพลัง’ ที่แท้จริงแล้ว จันทราพิภพจะนำพาเจ้ากลับมาสู่สวรรค์เอง” มหาเทพตรัสด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความหวัง “แต่จงจำไว้ เทพฤทธิ์ เส้นทางนี้มิได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ เจ้าจะต้องเผชิญหน้ากับอุปสรรคมากมาย และที่สำคัญที่สุด…เจ้าจะต้องไม่เผยตัวตนที่แท้จริงออกมาเด็ดขาด”

เทพฤทธิ์รับฟังทุกถ้อยคำด้วยใจที่เต้นระรัว เขาพยักหน้าช้าๆ แม้จะยังคงมีความกังวล แต่ก็มีความมุ่งมั่นอันแรงกล้าปรากฏขึ้นในดวงตา

“บัดนี้ จงเตรียมตัวให้พร้อม” มหาเทพตรัส “เวลาแห่งการเดินทางของเจ้ามาถึงแล้ว”

เทพฤทธิ์ค้อมศีรษะลงด้วยความเคารพ เขาจับจันทราพิภพไว้ในอุ้งพระหัตถ์แน่น รู้สึกถึงพลังอันอ่อนโยนที่ส่งผ่านเข้ามา

“ข้าจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ท่านมหาเทพ” เขาเอ่ยเสียงหนักแน่น

เมื่อกล่าวจบ มหาเทพทรงโบกพระหัตถ์ แสงสีทองอันเจิดจ้าก็สว่างวาบขึ้นรอบกายเทพฤทธิ์ ภาพของมหาเทววิหารที่สง่างามค่อยๆ เลือนหายไป ช้าๆ แทนที่ด้วยภาพของหมู่บ้านอันเงียบสงบที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

เทพฤทธิ์รู้สึกถึงแรงดึงดูดอันมหาศาล ร่างกายของเขาค่อยๆ ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อนที่จะถูกส่งผ่านมิติอันไร้ขอบเขต

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แสงแดดอันอบอุ่นของโลกมนุษย์ก็สาดส่องเข้าตา เขาพบว่าตนเองยืนอยู่บนทุ่งหญ้าสีเขียวขจี เบื้องหน้าคือหมู่บ้านเล็กๆ ที่ดูเรียบง่าย แต่แฝงไว้ด้วยเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ บ้านเรือนหลังเล็กหลังน้อยตั้งเรียงราย มีควันไฟลอยกรุ่นออกมาจากปล่องไฟ ผู้คนกำลังสัญจรไปมาด้วยท่าทีที่ดูผ่อนคลายและเป็นมิตร

“นี่คือ…ที่ที่ข้าต้องเริ่มต้น?” เทพฤทธิ์เอ่ยพลางมองไปรอบๆ

จันทราพิภพในมือของเขาส่องแสงเรืองรองเป็นสัญญาณว่าเขาได้มาถึงจุดหมายแล้ว

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าเบื้องบน ซึ่งบัดนี้มีเพียงก้อนเมฆสีขาวลอยเอื่อยๆ ไม่มีมหาเทววิหารอันยิ่งใหญ่ ไม่มีเหล่าทวยเทพที่เคยรายล้อม

“การเดินทางของเทพฤทธิ์…ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว” เขาพึมพำกับตัวเอง

เทพฤทธิ์ก้าวเท้าเดินไปยังหมู่บ้าน ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงเงาของเทพผู้ทรงพลัง ที่บัดนี้กำลังจะก้าวเข้าสู่โลกของมนุษย์ เพื่อค้นหาชะตากรรมที่ถูกลิขิต ท่ามกลางความไม่รู้ ความท้าทาย และอันตรายที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหน้า

เขาจะสามารถดำรงตนเป็นมนุษย์ธรรมดาได้หรือไม่? เขาจะค้นพบ ‘แก่นแท้แห่งศรัทธา’ และ ‘จุดกำเนิดแห่งพลัง’ ที่แท้จริงได้หรือไม่? และที่สำคัญที่สุด…เขาจะสามารถเอาชนะพลังมืดที่คุกคามได้ โดยไม่ต้องเผยตัวตนที่แท้จริงของตนออกมาได้อย่างไร?

การเดินทางอันยิ่งใหญ่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และเบื้องหน้าของเทพฤทธิ์ มีเพียงเส้นทางที่เต็มไปด้วยปริศนาและบททดสอบที่รอคอยอยู่…