ตอนที่ 11 — ม่านแห่งคำพยากรณ์และภารกิจแรก

ความเงียบงันเข้าปกคลุมมหาเทววิหารอีกครั้งหลังจากคำพยากรณ์อันหนักหน่วงของมหาเทพบิดรดังขึ้น เทพฤทธิ์ยืนนิ่งราวกับถูกสาป ดวงตาที่เคยฉายแววแห่งความมั่นใจ บัดนี้เต็มไปด้วยความสับสนและความไม่เข้าใจ เขาเงยหน้ามองใบหน้าอันสงบนิ่งแต่แฝงด้วยอำนาจอันไร้ขีดจำกัดของบิดาแห่งทวยเทพ คำพยากรณ์นั้นหนักอึ้งราวกับก้อนหินที่ทับถมอยู่บนอก แต่แทนที่จะยอมจำนนต่อโชคชะตาที่ถูกกำหนด เทพฤทธิ์กลับรู้สึกถึงแรงกระตุ้นบางอย่างที่ปะทุขึ้นในจิตใจ

“เหตุใด... ‌เหตุใดข้าจึงต้องเป็นผู้แบกรับชะตากรรมนี้?” เสียงของเทพฤทธิ์สั่นเครือเล็กน้อย แม้จะพยายามควบคุมมันให้คงที่ แต่ความหนักอึ้งของคำพูดของบิดาก็ยังคงกดดันเขาอยู่

มหาเทพบิดรทอดพระเนตรมองบุตรชายด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความรักและความเข้าใจ “เทพฤทธิ์เอ๋ย ชะตากรรมของผู้อยู่ในเส้นทางแห่งแสง มิได้ถูกกำหนดขึ้นโดยบังเอิญ แต่ถูกถักทอขึ้นจากความดีงามและความกล้าหาญที่สถิตอยู่ในจิตวิญญาณ”

“แต่... ​คำพยากรณ์นั้นกล่าวว่า... ข้าจะต้องเผชิญหน้ากับความมืดมิดที่จะกลืนกินทุกสิ่ง” เทพฤทธิ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล “ข้ายังมิได้เตรียมพร้อม ข้ายังมิได้ฝึกฝนพลังของข้าอย่างเต็มที่”

“พลังที่แท้จริง มิได้อยู่ที่การฝึกฝนในวิหารอันสูงส่งเท่านั้น เทพฤทธิ์” มหาเทพบิดรตรัสอย่างอ่อนโยน ‍“แต่ยังอยู่ที่ประสบการณ์ที่จะหล่อหลอมเจ้าให้แข็งแกร่ง การเผชิญหน้ากับความท้าทาย และการเรียนรู้จากความผิดพลาด”

“ประสบการณ์...?” เทพฤทธิ์ทวนคำ พลางนึกถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เขาเคยได้ยินมาเกี่ยวกับโลกมนุษย์ โลกที่เต็มไปด้วยความหลากหลาย ทั้งความสุขและความเศร้า ‌ความดีและความชั่ว

“โลกมนุษย์” มหาเทพบิดรคล้ายอ่านใจบุตรชายได้ “คือผืนผ้าใบแห่งชีวิต ที่ซึ่งเจ้าจะได้เรียนรู้ความหมายที่แท้จริงของความกล้าหาญ ความเสียสละ และความรัก คำพยากรณ์ที่ข้าได้กล่าวไปนั้น มิได้หมายถึงการพ่ายแพ้ ‍แต่คือการเดินทางเพื่อค้นหาความแข็งแกร่งที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวเจ้า”

เทพฤทธิ์หลับตาลง พยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่บิดาของเขากำลังสื่อสาร ความรู้สึกหนักอึ้งเริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ เขารู้ดีว่าตนเองยังอ่อนประสบการณ์ แต่ก็ไม่เคยย่อท้อต่ออุปสรรคใดๆ

“แล้ว... ข้าจะต้องเริ่มต้นอย่างไร?” ​เทพฤทธิ์ถาม พลางลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเขาส่องประกายด้วยความตั้งใจแน่วแน่

มหาเทพบิดรแย้มพระโอษฐ์เล็กน้อย “ภารกิจแรกของเจ้า จะนำพาเจ้าไปสู่ผืนแผ่นดินมนุษย์ ณ หมู่บ้านเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางหุบเขาอันเงียบสงบ”

“หมู่บ้าน?” ​เทพฤทธิ์เลิกคิ้ว “มีสิ่งใดที่นั่นที่เกี่ยวข้องกับคำพยากรณ์?”

“ในหมู่บ้านแห่งนั้น มีบางสิ่งกำลังถูกคุกคามจากพลังแห่งเงา” มหาเทพบิดรกล่าว “ชาวบ้านกำลังตกอยู่ในความหวาดกลัว และพวกเขากำลังรอคอยผู้ที่จะมาปกป้อง”

“ข้า... ข้าจะไปที่นั่น” เทพฤทธิ์กล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว ​“ข้าจะใช้พลังของข้า เพื่อปกป้องพวกเขา”

“นั่นคือจิตวิญญาณที่ข้าภาคภูมิใจ” มหาเทพบิดรตรัส “แต่จงจำไว้ เทพฤทธิ์ พลังที่แท้จริง มิได้มาจากสายฟ้าหรือเปลวเพลิงเพียงอย่างเดียว แต่มาจากหัวใจที่กล้าหาญและเจตจำนงอันแน่วแน่”

มหาเทพบิดรทรงเหยียดพระหัตถ์ออกไป แสงสีทองสว่างวาบปรากฏขึ้นในฝ่ามือ ก่อนที่จะค่อยๆ ก่อตัวเป็นวัตถุชิ้นเล็กๆ ที่เปล่งประกายระยิบระยับ มันคือเหรียญตราสีทองอร่าม สลักลวดลายอันวิจิตรงดงาม ราวกับดวงดาวที่ส่องแสง

“นี่คือ ‘มณีแห่งแสง’ ” มหาเทพบิดรกล่าว “มันจะคอยนำทางเจ้า และเป็นเครื่องเตือนใจถึงความดีงามที่เจ้าพึงยึดมั่น จงเก็บมันไว้แนบกาย”

เทพฤทธิ์รับมณีแห่งแสงมาด้วยความเคารพ วัตถุชิ้นเล็กๆ นี้ให้ความรู้สึกอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยพลังงานอันบริสุทธิ์ เขาพยักหน้าให้บิดา ก่อนจะหันไปทางประตูวิหารที่เปิดออกสู่เบื้องบน

“ถึงเวลาแล้ว” มหาเทพบิดรตรัส “เส้นทางของเจ้ากำลังจะเริ่มต้น”

เทพฤทธิ์ก้าวออกจากมหาเทววิหาร ทิ้งไว้ซึ่งความสง่างามและความศักดิ์สิทธิ์เบื้องหลัง เขาไม่รู้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะนำพาเขาไปสู่สิ่งใดบ้าง แต่เขามั่นใจในตนเอง และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

เมื่อเท้าของเทพฤทธิ์ก้าวพ้นธรณีประตูแห่งมหาเทววิหาร โลกเบื้องหน้าก็พลันเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง ม่านหมอกสีขาวที่เคยปกคลุมรอบตัวก็สลายไป แทนที่ด้วยภาพท้องฟ้าสีครามสดใส และสายลมที่พัดพาเอาความหอมสดชื่นของมวลบุปผามาแตะต้องใบหน้า

เขากำลังยืนอยู่บนยอดเขาที่สูงเสียดฟ้า มองเห็นทิวทัศน์อันกว้างใหญ่ไพศาลเบื้องล่าง เบื้องหน้าเขาคือผืนป่าสีเขียวขจีที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา สลับกับเนินเขาเตี้ยๆ ที่เป็นเหมือนขั้นบันไดสู่โลกเบื้องล่าง

“นี่คือ... โลกมนุษย์?” เทพฤทธิ์เอ่ยถามกับตนเอง พลางสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างพิศวง

ทันใดนั้นเอง แสงสีทองจากมณีแห่งแสงที่แนบกายอยู่ก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง มันค่อยๆ ปรากฏเป็นภาพลวงตาที่ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น ภาพของหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ท่ามกลางหุบเขาที่โอบล้อมด้วยป่าทึบ

“หมู่บ้านแห่งนั้น…” เทพฤทธิ์พึมพำ เขาจ้องมองภาพลวงตาด้วยความตั้งใจ พยายามจดจำลักษณะภูมิประเทศให้ได้มากที่สุด

เมื่อภาพลวงตาสลายไป เทพฤทธิ์ก็สัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดอันอ่อนโยน ที่กำลังนำพาเขาไปในทิศทางที่หมู่บ้านแห่งนั้นตั้งอยู่ เขาตัดสินใจก้าวเดินไปข้างหน้า ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวอย่างแคล่วคล่อง ว่องไวราวกับสายลม

การลงจากสวรรค์สู่โลกมนุษย์นั้น มิใช่เรื่องง่ายดายนักสำหรับเทพผู้ไร้ประสบการณ์ บรรยากาศที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ทั้งแรงโน้มถ่วงที่หนักหน่วงกว่า และอากาศที่หนาทึบกว่า ทำให้เทพฤทธิ์ต้องปรับตัวอยู่ไม่น้อย แต่ด้วยพลังที่เหนือธรรมชาติ เขาก็สามารถควบคุมการลงสู่พื้นดินได้อย่างนุ่มนวล

เมื่อเท้าของเขาแตะลงบนพื้นหญ้าเขียวขจี กลิ่นดิน กลิ่นใบไม้ และกลิ่นดอกไม้ป่าก็ลอยเข้าจมูก ทำให้เขารู้สึกถึงความเป็นธรรมชาติที่แตกต่างจากความบริสุทธิ์อันไร้สิ่งเจือปนบนสวรรค์

เทพฤทธิ์มองไปรอบๆ ตัว เขาเห็นต้นไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้า ลำต้นแข็งแกร่ง ใบเขียวชอุ่ม ดอกไม้ป่าหลากสีสันเบ่งบาน แสงแดดยามบ่ายส่องลอดใบไม้ลงมาเป็นลำๆ สร้างเงาที่เต้นระบำอยู่บนพื้นดิน

“มันช่างงดงาม… แต่น่ากลัวในเวลาเดียวกัน” เทพฤทธิ์กล่าวอย่างรู้สึกถึงความขัดแย้งในความรู้สึกของตนเอง

เขาเริ่มออกเดินทางตามทิศทางที่มณีแห่งแสงได้ชี้ทางไว้ การเดินทางผ่านป่าลึกนั้นเต็มไปด้วยความท้าทาย มีสัตว์ป่าที่เขาไม่คุ้นเคยส่งเสียงร้องดังมาเป็นระยะๆ แต่เทพฤทธิ์ก็มิได้แสดงอาการหวาดกลัว เขากลับรู้สึกสนใจในความหลากหลายของสิ่งมีชีวิตเหล่านี้

ขณะที่เขากำลังเดินลึกเข้าไปในป่า เขาก็พลันได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง เทพฤทธิ์ชะงักกึก หันไปมองอย่างระแวดระวัง

จากความมืดสลัวของพงหญ้าเบื้องหลัง ปรากฏร่างของหญิงสาวนางหนึ่ง เธอดูอ่อนแอ แต่ดวงตาของเธอกลับฉายแววแห่งความมุ่งมั่น เธอสวมใส่ชุดชาวบ้านธรรมดาๆ สีซีดจาง มือข้างหนึ่งถือตะกร้าที่เต็มไปด้วยผักป่า

“ท่าน… ท่านเป็นใคร?” หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอดูตกใจที่พบเห็นคนแปลกหน้าในป่าลึกเช่นนี้

เทพฤทธิ์ประหลาดใจเล็กน้อย เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สนทนากับมนุษย์อย่างใกล้ชิด “ข้า… ข้าคือผู้เดินทาง” เขาตอบอย่างระมัดระวัง “แล้วท่านเล่า?”

“ข้า… ข้าชื่อ ‘บุญมี’ ” หญิงสาวตอบ “ข้าออกมาเก็บสมุนไพรในป่า”

“เก็บสมุนไพร?” เทพฤทธิ์ทวนคำ “เหตุใดท่านจึงมาเก็บในป่าลึกเช่นนี้?”

ดวงตาของบุญมีหม่นหมองลงทันที “ก็… ตอนนี้สมุนไพรในบริเวณหมู่บ้านเริ่มหายากขึ้นเรื่อยๆ พวกมัน… พวกมันไม่ยอมโตเหมือนเมื่อก่อน”

“ไม่ยอมโต?” เทพฤทธิ์เลิกคิ้ว “เพราะเหตุใด?”

บุญมีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยต่อ “มีข่าวลือว่า… มีบางสิ่งกำลังแผ่ขยายพลังงานอันมืดมิดเข้ามาในป่าของเรา พลังงานนั้นทำให้ต้นไม้เหี่ยวเฉา พืชผลไม่เติบโต และแม้กระทั่งสัตว์ป่าก็เริ่มหนีหายไป”

“พลังงานอันมืดมิด…” เทพฤทธิ์พึมพำ นี่อาจเป็นสิ่งที่มหาเทพบิดรกล่าวถึง

“พวกเรา… ชาวบ้านต่างหวาดกลัวมาก” บุญมีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล “เราพยายามทำทุกอย่างแล้ว แต่ก็ไม่สามารถต่อกรกับสิ่งนั้นได้”

เทพฤทธิ์มองบุญมีด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความสงสาร เขาเห็นถึงความหวังอันริบหรี่ในดวงตาของเธอ และนั่นยิ่งตอกย้ำความมุ่งมั่นของเขา

“อย่าเพิ่งสิ้นหวังเลย” เทพฤทธิ์กล่าว น้ำเสียงของเขามั่นคงและปลอบประโลม “ข้าจะช่วยพวกท่านเอง”

บุญมีมองเทพฤทธิ์ด้วยความประหลาดใจ ราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด “ท่าน… ท่านจะช่วยพวกเรา?”

“ใช่” เทพฤทธิ์พยักหน้า “ข้าจะเดินทางไปยังหมู่บ้านของท่าน และจะช่วยขับไล่พลังแห่งเงาที่กำลังคุกคามพวกท่าน”

บุญมีมองเทพฤทธิ์อย่างพิจารณา เขาดูแตกต่างจากคนทั่วไป ร่างกายสูงสง่า ใบหน้าคมคาย ดวงตาฉายแววแห่งความกล้าหาญที่หาได้ยากยิ่ง

“แต่… ท่านจะทำได้อย่างไร?” บุญมีถามด้วยความสงสัย

เทพฤทธิ์ยิ้มบางๆ “ข้ามีพลังบางอย่างที่ท่านอาจคาดไม่ถึง” เขากล่าว พลางนึกถึงพลังอำนาจที่เขาเพิ่งจะเริ่มค้นพบ

“ถ้าอย่างนั้น… ได้โปรดรีบไปที่หมู่บ้านของเราด้วยเถิด” บุญมีกล่าวอย่างมีความหวัง “พวกเราต้องการความช่วยเหลือจากท่านโดยเร็วที่สุด”

เทพฤทธิ์พยักหน้า “ข้าจะไป” เขากล่าว “นำทางข้าไป”

บุญมีดีใจอย่างเห็นได้ชัด เธอพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันกลับไปนำทางเทพฤทธิ์ให้เดินตามเธอไปยังหมู่บ้าน

เมื่อทั้งสองเดินต่อไป เทพฤทธิ์ก็สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังแผ่ขยายออกมาจากทิศทางเบื้องหน้า มันเป็นพลังงานที่เย็นเยียบ น่าขนลุก และแฝงด้วยความมุ่งร้าย

“ดูเหมือนว่า… ข้าจะต้องเผชิญหน้ากับความมืดมิดที่ว่านั้นเร็วกว่าที่คิด” เทพฤทธิ์พึมพำในใจ ขณะที่ดวงตาของเขาก็มุ่งตรงไปยังหมู่บ้านที่กำลังจะปรากฏอยู่เบื้องหน้า