ตอนที่ 12 — การตัดสินใจที่เปลี่ยนชะตา

ความเงียบงันเข้าปกคลุมมหาเทววิหารอีกครั้งหลังจากคำพยากรณ์อันหนักหน่วงของมหาเทพบิดรดังขึ้น เทพฤทธิ์ยืนนิ่งราวกับถูกสาป ดวงตาที่เคยฉายแววแห่งความมั่นใจ บัดนี้เต็มไปด้วยความสับสนและความไม่เข้าใจ เขาเงยหน้ามองมหาเทพบิดรด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามนับพันที่ตีกันอยู่ในห้วงความคิด

“เหตุใด... เหตุใดชะตาชีวิตของข้าจึงต้องถูกผูกพันกับคำพยากรณ์เช่นนี้ พ่ะย่ะค่ะ?” เสียงของเทพฤทธิ์สั่นเครือเล็กน้อย ‌เขาพยายามรวบรวมสติอันกระจัดกระจายให้กลับคืนมา “ข้าเพียงต้องการปกป้องสวรรค์และโลกมนุษย์ตามหน้าที่ของเทพ แต่คำพยากรณ์นี้... มันราวกับกำลังบีบคั้นให้ข้าต้องเลือกทางเดินที่ข้าไม่เคยคาดคิด”

มหาเทพบิดรทอดถอนใจแผ่วเบา แววตาของท่านฉายประกายแห่งความเห็นใจ แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งความเด็ดเดี่ยว “เทพฤทธิ์ บุตรของเรา ​ชะตาชีวิตของเทพนั้นซับซ้อนเกินกว่าที่มนุษย์จะหยั่งถึง และยิ่งกว่านั้น คือชะตาของเทพที่ถูกกำหนดไว้ด้วยพลังอันยิ่งใหญ่แห่งจักรวาล”

“แต่... พ่ะย่ะค่ะ” เทพฤทธิ์เอ่ยขัดขึ้น “คำพยากรณ์กล่าวถึง ‘เลือดเนื้อของเทพ’ ที่จะต้องสังเวย... ‍มันหมายความว่าอย่างไร พ่ะย่ะค่ะ? ท่ามกลางสมรภูมิแห่งแสงและเงาที่กำลังจะมาถึง ข้าจะต้อง... เสียสละสิ่งใด?”

“บางครั้ง การเสียสละที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ก็คือการเสียสละตัวตนที่แท้จริงของเราเอง” มหาเทพบิดรตรัสเสียงเรียบ ‌“คำพยากรณ์มิได้หมายถึงการดับสูญของชีวิตเสมอไป แต่อาจหมายถึงการเปลี่ยนแปลงแก่นแท้ การสละบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญยิ่งกว่าชีวิต เพื่อให้สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าบังเกิด”

เทพฤทธิ์หลับตาลงช้าๆ พยายามตีความถ้อยคำของมหาเทพบิดร เสียงกระซิบของคำพยากรณ์ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ‘…หากแสงสว่างแห่งสวรรค์ริบหรี่ เงาแห่งอเวจีจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง… ‍‘เลือดเนื้อของเทพ’ คือกุญแจดอกสุดท้ายที่จะไขประตูแห่งชัยชนะ… แต่ทุกชัยชนะ ย่อมมีราคาที่ต้องจ่าย’

“ข้ายังไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ พ่ะย่ะค่ะ” เทพฤทธิ์เอ่ยเสียงอ่อย “ถ้าข้าคือ ‘เลือดเนื้อของเทพ’ ​แล้วสิ่งที่จะต้องสังเวยคืออะไร? พลังอำนาจของข้า? ความเป็นอมตะของข้า? หรือแม้แต่... ชีวิตของข้า?”

มหาเทพบิดรทรงก้าวเข้ามาใกล้บุตรชาย วางมืออันอบอุ่นลงบนไหล่ของเทพฤทธิ์ “เทพฤทธิ์ เจ้าคือเทพแห่งปัญญาและพละกำลัง ​เป็นความหวังอันสูงสุดของสวรรค์ และเป็นผู้ที่จะนำพาความสงบสุขกลับคืนสู่โลกมนุษย์ คำพยากรณ์นี้คือเครื่องเตือนใจ คือบททดสอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเจ้า”

“บททดสอบที่อาจทำให้ข้าสูญเสียทุกสิ่งอย่างนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?” เทพฤทธิ์เงยหน้ามองบิดา ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

“หรืออาจเป็นบททดสอบที่ทำให้เจ้าค้นพบสิ่งที่มีค่าเหนือสิ่งอื่นใด” มหาเทพบิดรแย้ง “หากเจ้าเลือกที่จะไม่รับภาระนี้ ​สวรรค์และโลกมนุษย์จะตกอยู่ในอันตรายถึงกาลอวสาน แสงแห่งอเวจีจะกลืนกินทุกชีวิต”

ความกดดันถาโถมเข้าใส่เทพฤทธิ์ราวกับพายุพัด เขาเห็นภาพหมู่บ้านเล็กๆ อันเงียบสงบที่เขาเคยไปเยี่ยมเยียน เห็นรอยยิ้มของชาวบ้านที่เคยได้รับความคุ้มครองจากเขา เห็นภาพสมรภูมิรบแห่งแสงและเงาที่กำลังคุกคามอยู่เบื้องหน้า

“ข้า... ข้าไม่สามารถปล่อยให้ความหวังทั้งหมดต้องดับสูญไปได้” เทพฤทธิ์กล่าวเสียงหนักแน่นขึ้นทีละน้อย “ไม่ว่าสิ่งที่จะต้องสังเวยนั้นคืออะไร ข้าจะยอมรับมัน”

แววตาของมหาเทพบิดรฉายประกายแห่งความภาคภูมิใจ “ข้าทราบดีว่าเจ้าจะเลือกเช่นนั้น”

“แต่ก่อนที่ข้าจะตัดสินใจ ข้าขอถามอีกคำถามหนึ่ง พ่ะย่ะค่ะ” เทพฤทธิ์กล่าว “เหตุใดคำพยากรณ์นี้จึงไม่กล่าวถึง ‘เงา’ ที่กำลังคุกคามอย่างชัดเจน? เหตุใดจึงมีเพียง ‘แสง’ ที่ถูกกล่าวถึง? และ ‘อเวจี’ คือสิ่งใดกันแน่?”

มหาเทพบิดรครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “คำพยากรณ์นั้นเป็นเพียงส่วนหนึ่งของปริศนาที่ยิ่งใหญ่กว่า เทพฤทธิ์ ความมืดมิดแห่งอเวจีนั้นมิได้มีรูปร่างที่ชัดเจน มันแฝงเร้นอยู่ทุกหนทุกแห่ง และพร้อมที่จะกัดกินทุกสิ่งเมื่อโอกาสอำนวย ส่วน ‘แสง’ ที่กล่าวถึงนั้น มิใช่แสงสว่างแห่งสวรรค์เพียงอย่างเดียว แต่มันคือแสงสว่างแห่งจิตวิญญาณ ความกล้าหาญ และความหวังของสรรพชีวิต”

“ดังนั้น... หากข้าคือ ‘เลือดเนื้อของเทพ’ สิ่งที่ต้องสังเวย อาจไม่ใช่แค่พลังอำนาจของข้า แต่คือ ‘ความเป็นเทพ’ ของข้าเองอย่างนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?” เทพฤทธิ์ขมวดคิ้ว “หากข้าสูญเสียความเป็นเทพไป ข้าจะยังสามารถปกป้องใครได้อีก?”

“ในตัวเจ้า มีมากกว่าความเป็นเทพ เทพฤทธิ์” มหาเทพบิดรย้ำ “เจ้ามีหัวใจที่เปี่ยมด้วยความเมตตา จิตวิญญาณที่กล้าหาญ และสติปัญญาอันเฉลียวฉลาด สิ่งเหล่านี้คือพลังที่แท้จริง ซึ่งแม้แต่ความเป็นเทพก็ไม่อาจเทียบได้”

เทพฤทธิ์มองไปยังทิวทัศน์เบื้องนอกมหาเทววิหารที่ทอดยาวไปสุดลูกหูลูกตา เขาเห็นเมฆสีทองอร่ามที่ลอยเอื่อยๆ เห็นยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ที่ตั้งตระหง่าน และสัมผัสได้ถึงพลังงานอันบริสุทธิ์ที่หล่อเลี้ยงสวรรค์มานับอนันตกาล

“ข้าเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เทพฤทธิ์กล่าวเสียงหนักแน่น “ข้าจะยอมรับคำพยากรณ์นี้ และจะเผชิญหน้ากับชะตากรรมที่รออยู่”

“ดีมาก” มหาเทพบิดรกล่าว “แต่ก่อนที่เจ้าจะออกเดินทาง ข้ามีบางสิ่งที่จะมอบให้เจ้า”

ทันใดนั้น มหาเทพบิดรก็ยื่นมือออกไปเบื้องหน้า ประกายแสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นในมือของท่าน ก่อนที่จะปรากฏเป็นวัตถุรูปทรงแปลกตา มันดูคล้ายกับผลึกกึ่งโปร่งใสเรืองรองด้วยแสงสีอ่อนๆ

“นี่คือ ‘แก่นแท้แห่งปัญญา’ ผลึกที่ถูกสร้างขึ้นจากองค์ความรู้ทั้งหมดของจักรวาล” มหาเทพบิดรอธิบาย “มันจะช่วยนำทางเจ้า แก้ไขปริศนา และเปิดเผยความจริงที่ซ่อนเร้น แต่จงระลึกไว้ว่า การเข้าถึงความรู้ที่มากเกินไป อาจเป็นดาบสองคม จงใช้อย่างระมัดระวัง”

เทพฤทธิ์รับแก่นแท้แห่งปัญญามาด้วยมืออันสั่นเทา พลังงานอันเย็นเยียบแต่ทรงอำนาจไหลซึมเข้าสู่ร่างของเขา ทำให้รู้สึกถึงความแจ่มชัดและตื่นตัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ข้าจะจดจำคำเตือนของท่าน พ่ะย่ะค่ะ” เทพฤทธิ์กล่าว “แล้วเมื่อใดที่ข้าจะต้องเผชิญหน้ากับ ‘สมรภูมิแห่งแสงและเงา’ นั้น?”

“อีกไม่นาน” มหาเทพบิดรตอบ “สัญญาณแห่งความเปลี่ยนแปลงกำลังก่อตัวขึ้นในโลกมนุษย์ ป่าลึกที่เคยสงบสุข บัดนี้กำลังสั่นสะเทือนด้วยพลังงานอันลึกลับ เจ้าต้องรีบไปที่นั่น เพื่อค้นหาความจริงและเตรียมตัวให้พร้อม”

เมื่อสิ้นคำพูดของมหาเทพบิดร ร่างของเทพฤทธิ์ก็ถูกห่อหุ้มด้วยแสงสว่างสีทองอร่าม ก่อนที่เขาจะหายวับไปจากมหาเทววิหาร ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า และคำถามที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจของเหล่าเทพที่เฝ้ามองอยู่

เทพฤทธิ์ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งกลางป่าลึกที่เต็มไปด้วยพลังงานลึกลับ อากาศรอบตัวเขาสั่นไหวราวกับมีความร้อนแผ่ออกมา แสงสีทองจากร่างของเขาส่องสว่างขับไล่ความมืดมิดรอบข้าง ท่ามกลางความเงียบสงัดของผืนป่า มีเพียงเสียงใบไม้ที่เสียดสีกันตามแรงลม และเสียงของสัตว์ป่าที่ดังแว่วมาเป็นระยะ

เขาหยิบแก่นแท้แห่งปัญญาขึ้นมาพิจารณา แสงอ่อนๆ จากผลึกส่องกระทบดวงตาของเขา ทำให้เห็นภาพนิมิตบางอย่างปรากฏขึ้น ภาพของต้นไม้โบราณสูงตระหง่าน ที่ใจกลางป่า มีบางสิ่งบางอย่างกำลังปลุกพลังงานที่หลับใหลมานานขึ้น

“นี่คือจุดเริ่มต้นสินะ” เทพฤทธิ์พึมพำกับตัวเอง “สมรภูมิแห่งแสงและเงากำลังจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ”

เขาก้าวเดินต่อไปอย่างไม่ลังเล มุ่งหน้าเข้าสู่ใจกลางป่าลึก ที่ซึ่งชะตากรรมของสวรรค์และโลกมนุษย์กำลังจะถูกกำหนด ณ ที่แห่งนั้น เขารู้ดีว่า จะต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่คาดฝัน และอาจจะต้องสละสิ่งที่มีค่าที่สุดไป… แต่เพื่อปกป้องสิ่งที่เขารัก เขาพร้อมแล้วที่จะก้าวข้ามทุกอุปสรรค

ความมืดมิดเริ่มก่อตัวขึ้นจากเบื้องลึกของป่า เป็นเงาดำที่ค่อยๆ แผ่ขยายอย่างช้าๆ ราวกับกำลังคืบคลานเข้ามา กลืนกินแสงสว่างแห่งสวรรค์ที่ส่องลงมา เทพฤทธิ์สัมผัสได้ถึงพลังงานอันชั่วร้ายที่กำลังเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ เขาเตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับศัตรูที่มองไม่เห็น แต่กำลังคุกคามอย่างแท้จริง… สัญญาณแห่ง ‘อเวจี’ ที่เขาเคยได้ยินมานั้น กำลังจะปรากฏกายแล้ว!