ความเงียบงันอันหนักอึ้งยังคงปกคลุมมหาเทววิหารดุจผืนผ้าที่ถักทอขึ้นจากความกังวลและคำถาม เทพฤทธิ์ยืนนิ่ง ใบหน้าซึ่งปกติประดับด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น บัดนี้กลับฉายแววแห่งความสับสนปนเปไปกับความขุ่นมัว ดวงตาคู่คมที่เคยส่องประกายแห่งความมุ่งมั่น บัดนี้กลับสะท้อนภาพของความไม่เข้าใจราวกับกระจกที่ถูกเคลือบด้วยหมอกหนา
“บิดร…” เสียงของเทพฤทธิ์แหบแห้ง เอ่ยเรียกมหาเทพบิดรด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความอึ้งงัน “เหตุใด… ชะตาชีวิตของข้า… จึงต้องถูกผูกพันกับ… ความดำมืดเช่นนั้น?”
มหาเทพบิดรทอดสายพระเนตรมองบุตรชายด้วยความสงสารระคนปลอบโยน พระองค์ทรงทราบดีว่าคำพยากรณ์ที่กล่าวออกไปนั้นย่อมเป็นภาระอันหนักอึ้งแก่เทพฤทธิ์ แต่ในฐานะผู้ปกครองสวรรค์ พระองค์จำเป็นต้องทรงประกาศความจริงแห่งโชคชะตาให้ปรากฏ
“เทพฤทธิ์เอ๋ย” มหาเทพบิดรตรัสด้วยพระสุรเสียงที่อ่อนโยน ทว่าหนักแน่น “ชะตาชีวิตของทุกสรรพสิ่งล้วนมีเส้นทางที่ต้องดำเนิน มิอาจหลีกเลี่ยงได้ สิ่งที่บิดรกล่าวไปนั้น มิใช่คำสาปแช่ง หากแต่เป็นภาพสะท้อนแห่งความเป็นไปได้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด”
“ความเป็นไปได้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด?” เทพฤทธิ์ทวนคำพลางขมวดคิ้ว “แต่… เหตุใดจึงต้องเป็นข้าผู้ต้องเผชิญหน้ากับความดำมืดนั้น? ข้า… เป็นเพียงเทพแห่งแสงสว่าง ข้า… มิเคยคิดที่จะเข้าใกล้ความมืดมิดแม้แต่น้อย”
“ความดำมืดนั้น มิได้มีเพียงความชั่วร้ายเสมอไป เทพฤทธิ์” มหาเทพบิดรทรงแย้มสรวลบางเบา “บางครั้ง… ความดำมืดย่อมเป็นเงาสะท้อนของแสงสว่าง บางครั้ง… มันคือปริศนาที่รอการไข บางครั้ง… มันคือบททดสอบที่จะขัดเกลาให้ดวงแสงของเจ้า ส่องประกายเจิดจรัสยิ่งกว่าเดิม”
เทพฤทธิ์ยังคงไม่อาจคลายความสงสัย เขากล่าวต่อ “แต่… คำพยากรณ์นั้นกล่าวถึง ‘สมรภูมิแห่งแสงและเงา’ ‘การต่อสู้ที่ชี้ขาดชะตากรรมแห่งจักรวาล’… มันดูราวกับว่า… ข้าจะต้องกลายเป็นผู้จุดชนวนแห่งความขัดแย้งนั้น”
“มิใช่เช่นนั้นเสมอไป เทพฤทธิ์” มหาเทพบิดรทรงส่ายพระพักตร์ “ชะตากรรมนั้น… มิได้ถูกกำหนดไว้อย่างตายตัว คำพยากรณ์นั้น… เป็นเพียงเส้นทางหนึ่งในบรรดาเส้นทางมากมายที่อาจเกิดขึ้น การตัดสินใจของเจ้า… การกระทำของเจ้า… คือสิ่งที่จะกำหนดทิศทางที่แท้จริง”
“หมายความว่า… ข้ายังมีทางเลือก?” ดวงตาของเทพฤทธิ์ฉายประกายแห่งความหวังขึ้นมาเล็กน้อย
“แน่นอน” มหาเทพบิดรทรงพยักพระพักตร์ “คำพยากรณ์นั้น… คือกระจกแห่งชะตา ที่สะท้อนภาพที่อาจเป็นไปได้มากที่สุด แต่… กระจกนั้น… มิได้ถูกสร้างขึ้นด้วยหิน… หากแต่ถูกสร้างขึ้นด้วยจิตเจตนาและความกล้าหาญของเจ้า”
เทพฤทธิ์ก้มหน้ามองฝ่ามือของตนเอง เขากำมือแน่น สัมผัสได้ถึงพลังอันเปี่ยมล้นที่ไหลเวียนอยู่ภายใน แต่ในขณะเดียวกัน… เขาก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกแปลกประหลาดที่แฝงเร้นอยู่ ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้จิตสำนึกอันใสสะอาดของเขา
“บิดร… ข้า… รู้สึกถึงบางอย่าง… ที่แตกต่างไปจากเดิม” เทพฤทธิ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ตั้งแต่ข้า… ได้เผชิญหน้ากับ… ‘สิ่งนั้น’… ในป่าลึก… ข้ารู้สึกเหมือน… มีบางสิ่ง… กำลังเติบโตอยู่ภายในข้า… เป็นความรู้สึกที่… ข้าไม่อาจเข้าใจได้”
มหาเทพบิดรทรงพยักพระพักตร์ รับทราบถึงสิ่งที่บุตรชายกำลังประสบ “พลังงานในป่าลึกนั้น… หาใช่พลังงานธรรมดา เทพฤทธิ์ มันคือพลังที่เก่าแก่… และทรงอานุภาพ… ผสมผสานกันระหว่างแสงสว่างและความดำมืด… สิ่งที่เจ้าสัมผัสได้… คือการตอบสนองของพลังนั้น… ต่อจิตวิญญาณของเจ้า”
“แต่… มันทำให้ข้ารู้สึก… หวั่นไหว” เทพฤทธิ์ยอมรับ “บางครั้ง… ข้าก็รู้สึกถึง… ความโกรธ… ความปรารถนา… ที่ไม่เคยมีมาก่อน… มันทำให้ข้า… กลัวตัวเอง… ว่าข้าอาจจะ… เปลี่ยนไป”
“ความกลัว… คือสิ่งที่มนุษย์ทุกคนต้องเผชิญ” มหาเทพบิดรตรัส “แต่เจ้า… มิใช่มนุษย์ธรรมดา เทพฤทธิ์ เจ้าคือบุตรแห่งสวรรค์… เจ้ามีสายเลือดแห่งเทพที่แข็งแกร่ง… พลังที่เจ้ากำลังประสบ… คือส่วนหนึ่งของการเดินทาง… สู่การเป็นเทพผู้ยิ่งใหญ่… ที่สมบูรณ์”
“สมบูรณ์… อย่างไรหรือบิดร?” เทพฤทธิ์ถามอย่างใคร่รู้ “หากการเป็น ‘สมบูรณ์’… คือการต้องโอบรับความดำมืด… ข้า… ไม่อาจทำได้”
“การโอบรับ… มิได้หมายถึงการยอมจำนน” มหาเทพบิดรทรงอธิบาย “หากแต่หมายถึงการทำความเข้าใจ… การรู้จัก… และการควบคุม… แสงสว่างที่แท้จริง… ย่อมไม่กลัวเงาของตนเอง… เพราะมันรู้ว่า… ตนเองสามารถ… ส่องสว่างได้… แม้ในความมืดมิดที่สุด”
เทพฤทธิ์เงยหน้ามองมหาเทพบิดร ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่กลับมาอีกครั้ง แม้จะยังมีความสับสนอยู่บ้าง แต่เขาก็เริ่มเข้าใจบางสิ่งบางอย่าง
“ข้า… จะไม่ยอมให้ชะตากรรม… กำหนดตัวตนของข้า” เทพฤทธิ์กล่าวเสียงหนักแน่น “ข้า… จะไม่ยอมให้ความดำมืด… กลืนกินแสงสว่างในใจข้า… ข้า… จะใช้พลังนี้… เพื่อปกป้อง… สวรรค์… และโลกมนุษย์”
“ดีมาก เทพฤทธิ์” มหาเทพบิดรทรงแย้มสรวลอย่างยินดี “นี่คือจิตวิญญาณแห่งเทพที่แท้จริง… ความกล้าหาญ… ความมุ่งมั่น… และการไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา… บัดนี้… จงเตรียมตัวให้พร้อม… เพราะการเดินทางของเจ้า… เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น”
ทันใดนั้นเอง… ภาพในมหาเทววิหารก็เริ่มสั่นไหวราวกับถูกกระแสน้ำวนถาโถมเข้ามา มหาเทพบิดรทรงยกพระหัตถ์ขึ้น แสงสว่างอันเจิดจรัสก็สาดส่องออกมาจากพระหัตถ์ของพระองค์
“เทพฤทธิ์” มหาเทพบิดรตรัส “ข้าจะมอบบางสิ่ง… ที่จะช่วยเจ้าในการเดินทางครั้งนี้… จงรับไป… และจงใช้มัน… อย่างชาญฉลาด”
แสงสว่างนั้นค่อยๆ ก่อตัวขึ้น กลายเป็นวัตถุบางอย่างที่มีรูปร่างคล้ายกับกระจกบานเล็กๆ ที่สลักเสลาอย่างวิจิตรบรรจง มันมีประกายระยิบระยับราวกับอัญมณีที่ถูกเจียระไนอย่างงดงาม แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือ… เมื่อเทพฤทธิ์มองเข้าไปในกระจกนั้น… เขากลับเห็นภาพ… ที่เหนือความคาดหมาย
ภาพสะท้อนในกระจกนั้น… มิใช่ภาพของเทพฤทธิ์ในปัจจุบัน… หากแต่เป็นภาพของเขา… ที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางสมรภูมิอันดุเดือด… ใบหน้าของเขา… เต็มไปด้วยรอยบาดแผล… ดวงตาของเขา… เปล่งประกายสีแดงฉาน… ราวกับปีศาจร้าย… รอบกายของเขามีแต่ซากปรักหักพัง… และร่างของเหล่าเทพ… ที่ล้มตาย…
“นี่มัน… อะไรกัน?” เทพฤทธิ์อุทานด้วยความตกใจ เมื่อเห็นภาพสะท้อนอันน่าสะพรึงกลัวนั้น
“นั่นคือ… เงาสะท้อนแห่งชะตากรรม… ที่อาจเกิดขึ้น… หากเจ้า… มิอาจควบคุม… พลังในตัวเจ้าได้” มหาเทพบิดรตรัสด้วยน้ำเสียงจริงจัง “กระจกแห่งชะตานี้… จะแสดงให้เจ้าเห็น… ถึงผลลัพธ์… ของการตัดสินใจ… และการกระทำของเจ้า… จงใช้มัน… เป็นเครื่องเตือนสติ… และเป็นแรงผลักดัน… ให้เจ้า… ก้าวเดินไปบนเส้นทางที่ถูกต้อง”
เทพฤทธิ์มองภาพในกระจกด้วยความสั่นสะท้าน แต่ก็มีประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา เขาหยิบกระจกแห่งชะตามาไว้ในมือ สัมผัสได้ถึงพลังอันลึกลับที่แผ่ซ่านออกมา
“ข้า… จะไม่ยอมให้สิ่งนี้… เกิดขึ้น” เทพฤทธิ์กล่าวเสียงหนักแน่น “ข้า… จะพิสูจน์ให้เห็น… ว่าข้า… มิใช่แค่เทพแห่งแสงสว่าง… หากแต่เป็นผู้ที่สามารถ… นำพาแสงสว่าง… ไปยังทุกมุม… แม้แต่ใน… ความมืดมิดที่สุด”
ทันใดนั้นเอง… ภาพในมหาเทววิหารก็พลันเลือนหายไป… เหลือเพียงเทพฤทธิ์… ที่ยืนอยู่เพียงลำพัง… พร้อมกับกระจกแห่งชะตา… ในมือของเขา…
คำถามมากมายยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเทพฤทธิ์… เขาจะสามารถควบคุมพลังที่กำลังเติบโตขึ้นภายในตัวเขาได้หรือไม่? ภาพในกระจกแห่งชะตา… เป็นเพียงคำเตือน… หรือเป็นชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง? และเส้นทางอันยาวไกล… ที่รออยู่เบื้องหน้า… จะพาเขาไปสู่สิ่งใด…
เทพฤทธิ์กำกระจกแห่งชะตาในมือแน่น… เขาพร้อมแล้ว… ที่จะเผชิญหน้า… กับทุกสิ่ง… ที่กำลังจะมาถึง…
โปรดติดตามตอนต่อไป…
เทพฤทธิ์พิชิตสวรรค์
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก