ตอนที่ 15 — รอยร้าวแห่งศรัทธา

ความเงียบงันอันหนักอึ้งยังคงปกคลุมมหาเทววิหารดุจผืนผ้าที่ถักทอขึ้นจากความกังวลและคำถาม เทพฤทธิ์ยืนนิ่ง ใบหน้าซึ่งปกติประดับด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น บัดนี้กลับฉายแววแห่งความสับสนปนเปไปกับความขุ่นมัว ดวงตาที่เคยเปล่งประกายด้วยศรัทธาอันแรงกล้า บัดนี้กลับสะท้อนเงาแห่งความไม่แน่ใจ ราวกับเพิ่งถูกตอกย้ำถึงความเปราะบางของทุกสิ่งอันศักดิ์สิทธิ์ คำพยากรณ์ของมหาเทพบิดรนั้นชัดเจนราวกับหินสลัก ‌แต่กลับยิ่งทำให้จิตใจของเทพฤทธิ์สั่นคลอนมากขึ้นทุกขณะ “หายนะ... จะบังเกิดจากผู้ที่สืบทอดศรัทธาอันบริสุทธิ์” วลีนั้นดังก้องอยู่ในห้วงความคิด ราวกับเสียงสะท้อนจากหุบเหวแห่งความหวาดหวั่น

“ท่านเทพฤทธิ์... มหาเทพบิดรทรงมีรับสั่งให้ท่านเข้าเฝ้าอีกครั้ง” เสียงใสของเทพธิดาองค์หนึ่งดังขึ้น ขัดจังหวะความครุ่นคิดของเทพฤทธิ์ ​เขาหันไปมองเทพธิดาผู้นั้น ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความอาทร แต่แววตาของเทพฤทธิ์กลับแข็งกระด้างขึ้นเล็กน้อย

“ข้าทราบแล้ว” เขาตอบรับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พยายามควบคุมอารมณ์ที่ปั่นป่วนให้สงบนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาไม่แน่ใจว่ามหาเทพบิดรจะทรงมีสิ่งใดจะตรัสอีก หรือเพียงต้องการย้ำเตือนถึงชะตากรรมอันโหดร้ายที่รออยู่

เมื่อก้าวเข้าไปในท้องพระโรงอันศักดิ์สิทธิ์ เทพฤทธิ์เห็นมหาเทพบิดรประทับอยู่บนบัลลังก์อันสูงส่ง ‍แสงสว่างอันเจิดจรัสส่องกระทบพระวรกายของพระองค์ แผ่รัศมีแห่งความเมตตาและความยิ่งใหญ่ แต่ในครานี้ เทพฤทธิ์กลับรู้สึกได้ถึงความเย็นชาบางอย่างแฝงอยู่

“เทพฤทธิ์” มหาเทพบิดรตรัสเรียก ชื่อของพระองค์ดังก้องไปทั่วท้องพระโรง “เจ้ายังคงสับสนในคำพยากรณ์สินะ”

เทพฤทธิ์ทรุดกายลงคุกเข่า “ข้า... ‌ข้าไม่อาจเข้าใจได้พ่ะย่ะค่ะ มหาเทพบิดร เหตุใดผู้ที่สืบทอดศรัทธาอันบริสุทธิ์กลับเป็นต้นเหตุแห่งหายนะ?”

มหาเทพบิดรทรงถอนหายใจแผ่วเบา “บางครั้ง... ความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุด กลับสามารถนำพามาซึ่งความเจ็บปวดที่เกินจะรับไหว”

“ความรัก?” เทพฤทธิ์เงยหน้าขึ้นมองพระพักตร์อันสงบนิ่งของมหาเทพบิดร “พ่ะย่ะค่ะ ‍ข้าเข้าใจ... แต่หากความรักนั้นคือสิ่งที่จะปกป้องทุกสรรพสิ่ง เหตุใดจึงต้องถูกตีตราว่าเป็นหายนะ?”

“เพราะความรักที่ไร้การควบคุม ย่อมแปรเปลี่ยนเป็นอำนาจที่บดขยี้” มหาเทพบิดรตรัสเน้น “อำนาจนั้น... จะนำพาเจ้าไปสู่เส้นทางแห่งความมืดมิด เจ้าจะต้องเผชิญหน้ากับการตัดสินใจที่ยากลำบากยิ่งกว่าครั้งใดๆ”

เทพฤทธิ์รู้สึกราวกับมีบางอย่างบีบรัดหัวใจ ​คำกล่าวของมหาเทพบิดรนั้นยิ่งตอกย้ำถึงความรู้สึกผิดในใจที่เขาเคยมีต่อชาวมนุษย์บางส่วน ความรู้สึกที่เขาพยายามจะผลักไสออกไป บัดนี้กลับผุดขึ้นมาอีกครั้ง

“ข้า... ข้าจะทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องสวรรค์และโลกมนุษย์” เทพฤทธิ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ แต่แฝงไว้ด้วยความไม่มั่นใจ “ข้าจะไม่ยอมให้ศรัทธาอันบริสุทธิ์ของข้า กลายเป็นเครื่องมือแห่งความพินาศ”

“ข้าหวังเช่นนั้น” ​มหาเทพบิดรตรัส “แต่เจ้าต้องเตรียมพร้อม เทพฤทธิ์ เส้นทางข้างหน้า... จะเต็มไปด้วยอุปสรรคที่เจ้าไม่เคยคาดคิด”

หลังจากการเข้าเฝ้าครั้งนั้น ความกังวลใจของเทพฤทธิ์กลับยิ่งทวีคูณ เขาเดินออกจากมหาเทววิหารด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ราวกับแบกรับน้ำหนักของชะตากรรมอันใหญ่หลวง ​เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคำพยากรณ์ถึงต้องเล่นตลกกับชีวิตของเขา ทำไมผู้ที่ควรจะเป็นที่รักและเคารพ กลับต้องถูกตีตราว่าเป็นภัย

ในขณะที่เทพฤทธิ์กำลังจมดิ่งอยู่กับความสับสนภายใน เขาพลันสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในส่วนลึกของป่าที่ถูกสาป ซึ่งเป็นป่าที่เขาเคยเข้าไปสำรวจเมื่อครั้งยังเด็ก ป่าที่เต็มไปด้วยพลังงานลึกลับและอันตราย

“นี่มัน...” เทพฤทธิ์อุทานเบาๆ ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลถาโถมเข้ามา “มีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหว”

ด้วยสัญชาตญาณของนักรบ เทพฤทธิ์ตัดสินใจที่จะเข้าไปตรวจสอบ เขาไม่สามารถปล่อยให้พลังงานอันตรายที่ไม่ทราบที่มา ก่อให้เกิดภัยพิบัติใดๆ ขึ้นได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยามที่สวรรค์กำลังเผชิญหน้ากับความเปราะบาง

เขาออกเดินทางสู่ป่าลึกที่เต็มไปด้วยพลังงานลึกลับ ทิ้งความสับสนในมหาเทววิหารไว้เบื้องหลังชั่วขณะ จิตใจของเขาจดจ่ออยู่กับการปกป้องทุกชีวิต

เมื่อก้าวเข้าสู่เขตป่า อากาศรอบตัวพลันเย็นยะเยือกอย่างผิดปกติ แสงสว่างจากฟากฟ้าส่องลงมาได้เพียงรำไร ใบไม้สีเข้มเกาะเกี่ยวกันแน่นหนา สร้างเงาตะคุ่มที่ดูน่าขนลุก ต้นไม้โบราณแผ่กิ่งก้านสาขาดูราวกับมือปีศาจที่พร้อมจะฉกฉวยทุกชีวิตที่หลงเข้ามา

เทพฤทธิ์ก้าวเดินอย่างระมัดระวัง สัมผัสได้ถึงพลังงานที่กำลังแผ่กระจายออกมาจากใจกลางป่า มันเป็นพลังงานที่ทั้งมืดมิดและทรงพลัง ผิดแผกไปจากพลังงานธรรมชาติที่เขาคุ้นเคย

“พลังงานนี้... มันไม่เหมือนกับพลังงานของภูตผีปีศาจทั่วไป” เทพฤทธิ์พึมพำ “มันมีความเก่าแก่... และแฝงไว้ด้วยความอาฆาตแค้น”

ยิ่งเดินลึกเข้าไป พลังงานนั้นก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น เสียงกระซิบแผ่วเบาเริ่มดังขึ้นในโสตประสาทของเขา ราวกับเสียงคร่ำครวญของวิญญาณที่ถูกจองจำ

ทันใดนั้นเอง แสงสีม่วงเข้มอันน่าสะพรึงกลัวก็สว่างวาบขึ้นมาเบื้องหน้า สร้างเปลวเพลิงแห่งความมืดที่ลุกโชนเผาผลาญทุกสิ่ง

เทพฤทธิ์หยุดชะงัก รวบรวมพลังสมาธิ เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้

เบื้องหน้าเขาคือภาพที่น่าตกตะลึง เงาตะคุ่มขนาดมหึมากำลังก่อตัวขึ้นจากพื้นดิน มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่กลับประกอบขึ้นจากเงามืดและประกายแสงสีม่วงอันน่าสะพรึงกลัว ดวงตาของมันลุกเป็นไฟสีแดงฉาน จ้องมองมาที่เทพฤทธิ์ด้วยความเกลียดชังอันสุดขั้ว

“ผู้ใดบังอาจเข้ามาในเขตศักดิ์สิทธิ์แห่งเงา!” เสียงทุ้มต่ำดังก้องราวกับเสียงกัมปนาทของสายฟ้า

เทพฤทธิ์ยืนหยัดอย่างมั่นคง แม้จะสัมผัสได้ถึงพลังอำนาจมหาศาลที่แผ่ออกมาจากสิ่งมีชีวิตเบื้องหน้า “ข้าคือเทพฤทธิ์ ผู้พิทักษ์แห่งสวรรค์ ข้ามาเพื่อหยุดยั้งหายนะที่กำลังก่อตัวขึ้น!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!” เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังขึ้นจากร่างแห่งเงา “หายนะ? เจ้าคิดว่าเจ้าสามารถหยุดยั้งข้าได้งั้นรึ? ข้าคืออดีตที่ถูกลืม ข้าคือความเจ็บปวดที่ถูกกดทับ บัดนี้... ถึงเวลาที่ข้าจะได้ทวงคืนทุกสิ่ง!”

ร่างแห่งเงาเหวี่ยงแขนอันใหญ่โตเข้าใส่เทพฤทธิ์ราวกับสายฟ้าฟาด เทพฤทธิ์ใช้ดาบศักดิ์สิทธิ์ปัดป้องการโจมตีได้อย่างฉิวเฉียด แรงปะทะนั้นมหาศาลราวกับภูเขาจะถล่มทลาย

การต่อสู้ที่ดุเดือดได้อุบัติขึ้นภายในป่าลึกแห่งนี้ เทพฤทธิ์ต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งและมีพลังอำนาจมหาศาล พลังแห่งแสงจากดาบศักดิ์สิทธิ์ของเขาปะทะเข้ากับพลังแห่งเงาอันมืดมิด สร้างประกายไฟและเสียงระเบิดดังก้องไปทั่วบริเวณ

ในขณะที่เทพฤทธิ์กำลังต่อสู้กับร่างแห่งเงาที่น่าสะพรึงกลัว ภาพเหตุการณ์ที่มหาเทพบิดรตรัสถึงก็พลันปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเขา “หายนะ... จะบังเกิดจากผู้ที่สืบทอดศรัทธาอันบริสุทธิ์”

เทพฤทธิ์รู้สึกถึงความอ่อนแรงบางอย่าง ราวกับพลังของเขากำลังถูกสูบออกไปอย่างช้าๆ เขาไม่เข้าใจว่าทำไม ในขณะที่เขากำลังปกป้องทุกคน แต่กลับรู้สึกราวกับกำลังสูญเสียพลัง

“เจ้ากำลังต่อสู้กับความจริงที่เจ้าปฏิเสธ เทพฤทธิ์” เสียงของร่างแห่งเงาดังขึ้น ราวกับมันรับรู้ถึงความสั่นคลอนในจิตใจของเขา “เจ้าพยายามจะหนีจากชะตากรรมของเจ้า แต่เจ้าหนีไม่พ้น!”

“ไม่จริง!” เทพฤทธิ์ตะโกนกลับ พยายามรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี “ข้าจะไม่ยอมให้ความมืดครอบงำ!”

เขากระหน่ำฟันดาบศักดิ์สิทธิ์เข้าใส่ร่างแห่งเงาอย่างบ้าคลั่ง แต่ทุกครั้งที่ดาบของเขากระทบเป้าหมาย เขากลับรู้สึกได้ถึงแรงสะท้อนอันเจ็บปวด ราวกับกำลังทำร้ายตัวเอง

พลันนั้นเอง เทพฤทธิ์ก็สังเกตเห็นบางสิ่งผิดปกติ แสงสีม่วงอันน่าสะพรึงกลัวจากร่างแห่งเงา กำลังแผ่กระจายเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างช้าๆ ราวกับกำลังดูดซับพลังชีวิตของเขา

“นี่มัน... เป็นไปไม่ได้!” เทพฤทธิ์อุทานด้วยความตกใจ

เขากำลังจะถูกกลืนกินโดยพลังแห่งความมืด แต่ในขณะเดียวกัน ความทรงจำเกี่ยวกับชาวมนุษย์ที่เขาเคยช่วยเหลือก็พลันผุดขึ้นมาในห้วงความคิด รอยยิ้มของเด็กน้อยที่เขาเคยรักษา ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังของผู้เฒ่าที่เขาเคยปกป้อง

“ไม่... ข้าจะยอมแพ้ไม่ได้!” เทพฤทธิ์ตะโกนก้อง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า

ด้วยพลังทั้งหมดที่มี เขาพุ่งเข้าใส่ร่างแห่งเงาอีกครั้ง แต่คราวนี้ เขาไม่ได้ใช้ดาบศักดิ์สิทธิ์เป็นอาวุธหลัก แต่กลับใช้พลังทั้งหมดที่เขามี รวมไปถึงพลังแห่งความรักและความเมตตาที่เขามีต่อทุกสรรพสิ่ง

ประกายแสงสีทองอันเจิดจรัสสว่างวาบขึ้นจากร่างของเทพฤทธิ์ แสงนั้นแผ่ขยายออกไปราวกับดวงอาทิตย์ที่กำลังจะขึ้นใหม่ มันปะทะเข้ากับพลังแห่งเงาอันมืดมิด ก่อให้เกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่ระหว่างแสงและเงา

เทพฤทธิ์รู้สึกถึงความเจ็บปวดแสนสาหัส ราวกับร่างกายของเขากำลังจะแตกสลาย แต่เขากลับไม่ยอมถอย เขาคือผู้พิทักษ์ เขาคือความหวัง

เมื่อแสงสว่างอันเจิดจ้าถึงขีดสุด ร่างแห่งเงาก็ส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่จะสลายไปในพริบตา ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและกลิ่นอายจางๆ ของความเศร้าหมอง

เทพฤทธิ์ทรุดตัวลงกับพื้น หอบหายใจอย่างหนัก ร่างกายของเขาสั่นเทา แต่ในแววตาของเขากลับฉายประกายแห่งชัยชนะ

แต่แล้ว... เมื่อเขากำลังจะลุกขึ้นยืน เขาก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่พื้นดิน ตรงที่ร่างแห่งเงาเคยยืนอยู่

มันคือหินสีดำขนาดเล็ก ก้อนหนึ่ง ส่องแสงสีม่วงเรืองรองจางๆ อยู่ภายใน

เทพฤทธิ์หยิบหินก้อนนั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เขารู้สึกได้ถึงพลังงานที่ยังคงแฝงอยู่ในหินก้อนนี้ มันเป็นพลังงานที่คุ้นเคย... ราวกับพลังงานที่เขาเคยสัมผัสได้จาก...

...ตัวเขาเอง

รอยร้าวแห่งศรัทธา... กำลังจะเริ่มปรากฏให้เห็นชัดเจนยิ่งขึ้น