ตอนที่ 16 — ยอแสงแห่งความหวังในเงามืด

ความเงียบงันอันหนักอึ้งยังคงปกคลุมมหาเทววิหารดุจผืนผ้าที่ถักทอขึ้นจากความกังวลและคำถาม เทพฤทธิ์ยืนนิ่ง ใบหน้าซึ่งปกติประดับด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น บัดนี้กลับฉายแววแห่งความสับสนปนเปไปกับความขุ่นมัว ดวงตาคมกริบที่เคยเปล่งประกายแห่งความเมตตา บัดนี้กลับทอดมองเหม่อไปยังเบื้องหน้า ราวกับพยายามค้นหาคำตอบที่เลือนรางในความมืดมิด

"ไม่... นี่ไม่ใช่เรื่องจริง" ‌เสียงแหบพร่าหลุดรอดออกจากริมฝีปากของเขา แตกต่างจากน้ำเสียงที่เคยเปี่ยมด้วยอำนาจและความมั่นใจอย่างสิ้นเชิง

เทพธิดาอัญชลี ซึ่งยืนอยู่เคียงข้างเทพฤทธิ์มาโดยตลอด รู้สึกถึงกระแสความปั่นป่วนที่แผ่ซ่านออกมาจากกายของสหายรัก เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดอันสุดแสนสาหัสที่กำลังกัดกร่อนจิตวิญญาณของเขา

"ท่านเทพฤทธิ์..." นางเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา พร้อมกับยื่นมือที่สั่นระริกไปแตะแขนแกร่งของเขา "เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

เทพฤทธิ์สะดุ้งเล็กน้อย ​หันมามองเทพธิดาอัญชลี ดวงตาของเขาสะท้อนภาพของความทุกข์ระทมที่ยากจะอธิบาย "คำทำนาย... คำทำนายที่บรรพชนเคยกล่าวไว้... มันกำลังจะกลายเป็นจริง"

"คำทำนายใดหรือเพคะ?" เทพธิดาอัญชลีถามด้วยความกังวลยิ่งขึ้น

"คำทำนายเกี่ยวกับ 'มหันตภัยแห่งเงา' ที่จะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง... ‍และผู้นำแห่งมหันตภัยนั้น... คือบุตรแห่งสวรรค์ผู้ถูกลืมเลือน" น้ำเสียงของเทพฤทธิ์สั่นเครือ เขากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ "ข้า... ข้าได้พบหลักฐานที่ไม่อาจปฏิเสธได้"

เขาชี้นิ้วไปยังม้วนคัมภีร์โบราณที่วางอยู่บนแท่นบูชา คัมภีร์ที่เคยถูกเก็บซ่อนไว้ในส่วนลึกที่สุดของวิหาร เป็นตำนานที่กล่าวขานกันอย่างเลือนรางเกี่ยวกับกำเนิดของเหล่าทวยเทพ ‌และเงื่อนงำอันดำมืดที่แฝงเร้นอยู่

"ในคัมภีร์นี้..." เทพฤทธิ์กล่าวต่อ "มีการบันทึกถึงกำเนิดของเทพองค์หนึ่ง นามว่า 'เทพมาร' ผู้ซึ่งถือกำเนิดจากเศษเสี้ยวของความมืดมิดที่หลงเหลือจากการสร้างสรรค์โลก... และเขาก็คือผู้นำแห่ง 'มหันตภัยแห่งเงา' ‍อย่างแท้จริง"

เทพธิดาอัญชลีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ท่านเทพฤทธิ์... นั่นหมายความว่า..."

"ใช่..." เทพฤทธิ์พยักหน้าช้าๆ "เทพมาร... คือพี่ชายของข้าเอง"

คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของเทพธิดาอัญชลี นางทรุดตัวลงนั่งอย่างอ่อนแรง "เป็นไปไม่ได้... ​พี่ชายของท่าน... ท่านเทพวายุ?"

เทพฤทธิ์หลับตาลง ใบหน้าปราศจากสีเลือด "ตอนแรกข้าก็ไม่เชื่อ... แต่ทุกอย่างมันประจักษ์ชัด... การหายตัวไปของท่านเทพวายุ... การเปลี่ยนแปลงของพลังงานในดินแดนอันไกลโพ้น... และสัญลักษณ์โบราณที่ปรากฏขึ้น... ​มันล้วนเชื่อมโยงกัน"

เขาเล่าถึงความทรงจำอันเลือนรางในวัยเยาว์ที่เขาเองก็ไม่แน่ใจนัก ว่าสิ่งใดคือความจริง สิ่งใดคือภาพลวงตา เขาจำได้เพียงว่ามีพี่ชายอีกคนหนึ่งที่อ่อนโยนและเฉลียวฉลาด แต่หลังจากเหตุการณ์บางอย่างที่เขาจำไม่ได้ชัดเจน พี่ชายคนนั้นก็อันตรธานหายไปจากชีวิตของเขาตลอดกาล

"ข้าคิดมาตลอดว่าท่านเทพวายุได้จากไปแล้ว... ด้วยเหตุผลบางประการ... แต่ไม่เคยคิดเลยว่า... ​เขาจะกลายเป็น..." คำพูดของเทพฤทธิ์ขาดห้วง เขาสะบัดศีรษะราวกับจะปัดเป่าความคิดอันน่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นออกไป

"แล้ว... แล้วเราจะทำอย่างไรเพคะ?" เทพธิดาอัญชลีเอ่ยถาม เสียงสั่นเครือด้วยความหวาดหวั่น

เทพฤทธิ์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาของเขายังคงฉายแววแห่งความเจ็บปวด แต่ก็มีความมุ่งมั่นบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้น "เราต้องหาทางหยุดยั้งเขา... ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม"

"แต่... ท่านเทพมาร... คือพี่ชายของท่าน..."

"นั่นคือสิ่งที่ทำให้ข้าเจ็บปวดที่สุด" เทพฤทธิ์กล่าว "แต่หน้าที่ของข้า... ในฐานะเทพผู้พิทักษ์... คือการปกป้องโลกนี้... และสวรรค์นี้... จากภัยพิบัติใดๆ ก็ตาม... แม้ว่าภัยพิบัตินั้น... จะมาจากสายเลือดของข้าเองก็ตาม"

พลันเสียงดังกึกก้องก็ดังขึ้นจากภายนอกมหาเทววิหาร

"ผู้คนกำลังตื่นตระหนก! พลังงานบางอย่างกำลังแผ่กระจายไปทั่วสวรรค์!" เสียงของเทพธิดาแห่งแสง ออร่า ดังมาแต่ไกล

เทพฤทธิ์และเทพธิดาอัญชลีหันไปมองทางประตูวิหาร ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้หัวใจของทั้งสองดวงเต้นระรัว

ม่านหมอกสีดำทมิฬกำลังคืบคลานเข้ามาจากขอบฟ้า ปกคลุมแสงสว่างอันอบอุ่นของสวรรค์ให้มัวหม่นลงเรื่อยๆ รังสีแห่งความมืดที่แผ่ซ่านออกมาจากม่านหมอกนั้น ทำให้เหล่าทวยเทพที่กำลังอพยพหนีด้วยความตื่นตระหนก พลอยอ่อนแรงลงไปด้วย

"นั่นคือ... พลังของเทพมาร!" เทพฤทธิ์อุทาน พลังแห่งความมืดที่เขาเคยสัมผัสได้ในดินแดนต้องห้ามเมื่อครั้งยังเด็ก บัดนี้กลับรุนแรงและแผ่กระจายเป็นวงกว้างอย่างน่ากลัว

"เราต้องไป!" เทพฤทธิ์กล่าวพลางรีบคว้ากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ประจำกาย "เทพธิดาอัญชลี จงรวบรวมเหล่าทวยเทพที่ยังคงสติอยู่... หาทางอพยพประชาชนไปยังเขตปลอดภัย... ส่วนข้า... ข้าจะเผชิญหน้ากับเขา"

"ท่านเทพฤทธิ์! ไม่ได้เพคะ! ท่านจะไปคนเดียวได้อย่างไร?" เทพธิดาอัญชลีพยายามทัดทาน

"นี่คือการตัดสินใจของข้า" เทพฤทธิ์กล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว "ข้าต้องทำ... เพื่อทุกสิ่ง"

เขาสลัดความลังเลใจทั้งหมดทิ้งไป ความสับสนและความเศร้าโศกเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า ราวกับประกายไฟศักดิ์สิทธิ์ได้ลุกโชนขึ้นในดวงตาของเขาอีกครั้ง

เมื่อเทพฤทธิ์ก้าวออกจากมหาเทววิหาร ภาพตรงหน้าก็ยิ่งชัดเจนยิ่งขึ้น ม่านหมอกสีดำทมิฬนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ แต่กลับมีรูปร่างที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ราวกับสิ่งมีชีวิตที่กำลังฟื้นคืนจากหลับใหล

ท่ามกลางม่านหมอกนั้น ร่างสูงสง่าในชุดเกราะสีดำสนิทค่อยๆ ปรากฏขึ้น ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีแดงฉานราวกับถ่านไฟที่ลุกโชน ปล่อยออร่าแห่งความมืดที่แผ่กระจายไปทั่วบริเวณ

"เทพมาร..." เทพฤทธิ์เอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความเสียใจ ความโกรธ และความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้

เทพมารหันมามองเทพฤทธิ์ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "พี่ชาย... ในที่สุดเราก็ได้พบกันอีกครั้ง... ในยามที่โลกกำลังจะถึงจุดจบ"

"เจ้าทำสิ่งใดอยู่ เทพมาร?" เทพฤทธิ์ถาม เสียงของเขาดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ แม้จะมีม่านหมอกแห่งความมืดบดบังอยู่ก็ตาม

"ข้ากำลังปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของข้า... พลังที่ถูกกักขังมานานแสนนาน" เทพมารหัวเราะเสียงก้อง "พลังแห่งความมืด... ที่จะกลืนกินแสงสว่างของพวกเจ้าทั้งหมด"

"เจ้าจะทำลายทุกสิ่งไม่ได้!" เทพฤทธิ์ตะโกน เขายกกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ขึ้นเตรียมพร้อม

"ข้าไม่เคยคิดจะทำลาย... ข้าเพียงแค่จะนำพาโลกนี้... ไปสู่ยุคใหม่" เทพมารกล่าว "ยุคแห่งเงา... ที่แท้จริง"

พลัน พลังงานมหาศาลก็ระเบิดออกมาจากร่างของเทพมาร ม่านหมอกสีดำทมิฬยิ่งทึบหนาขึ้น ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างให้มลายหายไป

เทพฤทธิ์กัดฟันแน่น รวบรวมพลังทั้งหมดเข้าสู่กระบี่ศักดิ์สิทธิ์ เขาตระหนักดีว่านี่คือการต่อสู้ครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตของเขา การต่อสู้ที่จะตัดสินชะตากรรมของทั้งสวรรค์และโลกมนุษย์

"เพื่อปกป้อง... ข้าจะหยุดเจ้าให้ได้... พี่ชาย!"

เทพฤทธิ์พุ่งเข้าใส่เทพมารด้วยความเร็วเหนือแสง การปะทะกันครั้งแรกระหว่างสองพี่น้องผู้มีชะตากรรมแตกต่างกันอย่างสุดขั้ว ได้ก่อให้เกิดเปลวเพลิงแห่งแสงและเงาที่ลุกโชนไปทั่วทั้งอาณาเขตของสวรรค์

เหล่าทวยเทพที่เหลืออยู่ต่างมองด้วยความหวังและสิ้นหวัง พวกเขารู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ จะเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าแสงสว่างจะสามารถเอาชนะความมืดมิดได้หรือไม่... หรือว่ายุคแห่งเงาที่เทพมารกล่าวอ้าง จะได้มาถึงจริงแท้

แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ... ในการต่อสู้ที่ดุเดือดนี้... ยังมีชะตากรรมที่คาดไม่ถึง... และเงื่อนงำบางอย่างที่ถูกซ่อนเร้น... รอคอยการเปิดเผยอยู่...