ตอนที่ 17 — แสงทมิฬที่ปลายทาง

ความเงียบงันอันหนักอึ้งยังคงปกคลุมมหาเทววิหารดุจผืนผ้าที่ถักทอขึ้นจากความกังวลและคำถาม เทพฤทธิ์ยืนนิ่ง ใบหน้าซึ่งปกติประดับด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น บัดนี้กลับฉายแววแห่งความสับสนปนเปไปกับความขุ่นมัว ดวงตาที่เคยเปล่งประกายราวกับดวงดาว บัดนี้กลับหม่นแสง ราวกับถูกบดบังด้วยเมฆหมอกแห่งความไม่แน่ใจ

“ยังคงไม่มีความคืบหน้าใด ๆ ‌เลยหรือ?” เสียงทุ้มของมหาเทพผู้ทรงอำนาจ ดังก้องไปทั่วโถงวิหารอันโอ่อ่า แต่กลับสะท้อนเพียงความว่างเปล่า

เทพฤทธิ์ถอนหายใจแผ่วเบา “ยังขอรับ ท่านพ่อ” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความเหนื่อยล้า “พลังงานแห่งความมืดนั้น… ​มันซับซ้อนยิ่งกว่าที่เคยคาดการณ์ไว้ พวกเราไม่สามารถระบุต้นตอที่แท้จริงได้ แม้แต่ดัชนีพลังที่ละเอียดที่สุดก็ยังไม่สามารถจับสัญญาณใด ๆ ที่บ่งชี้ถึงแหล่งที่มาได้”

มหาเทพพยักหน้าช้า ๆ พระพักตร์ที่เปี่ยมด้วยบารมี บัดนี้ปรากฏริ้วรอยแห่งความครุ่นคิด ‍“ความมืดนี้… ไม่ใช่แค่พลังงานธรรมดา มันคือความมุ่งร้ายที่แฝงเร้น ชอนไชเข้าไปในทุกอณูของสวรรค์ ความสงบสุขที่พวกเราเคยมี… กำลังถูกคุกคามอย่างแสนสาหัส”

เทพฤทธิ์กำหมัดแน่น ความรู้สึกผิดและความไม่สามารถกำลังกัดกินจิตใจของเขา เขาคือเทพผู้ได้รับพรจากเบื้องบน ‌มีพลังมหาศาลที่สามารถปกป้องสวรรค์และโลกมนุษย์ได้ แต่บัดนี้ เขากลับรู้สึกเหมือนเป็นเพียงจุดเล็ก ๆ ที่ไม่สามารถทำอะไรได้ต่อหน้าภัยคุกคามอันยิ่งใหญ่

“ข้า… ข้าไม่เข้าใจ” เทพฤทธิ์เอ่ยเสียงสั่น “ทำไมต้องเป็นเช่นนี้? ‍พลังแห่งความมืดนี้ต้องการอะไร? มันกำลังมุ่งเป้ามาที่สิ่งใด?”

“นั่นคือคำถามที่เราต้องหาคำตอบให้ได้โดยเร็วที่สุด” มหาเทพทรงตอบ “หากปล่อยทิ้งไว้… สวรรค์อาจจะไม่อยู่ในสภาพเดิมอีกต่อไป”

หลังจากนั้น เทพฤทธิ์ก็ปลีกตัวออกมา เขาต้องการเวลาอยู่กับตัวเอง ต้องการทบทวนทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น ​เขาเดินไปที่ระเบียงของมหาเทววิหาร ทอดสายตามองลงไปยังผืนเมฆอันกว้างใหญ่ไพศาล เบื้องล่างนั้นคือโลกมนุษย์ที่เขาคุ้นเคย โลกที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ความหวัง และความฝัน

เขาคิดถึงหมู่บ้านอันเงียบสงบที่เขาเคยไปเยี่ยมเยียน คิดถึงรอยยิ้มของชาวบ้านที่มอบให้เขา คิดถึงเสียงหัวเราะของเด็ก ​ๆ ที่วิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน ความทรงจำเหล่านั้นยิ่งทำให้เขาเจ็บปวด ความคิดที่ว่าโลกมนุษย์อาจตกอยู่ในอันตรายเพราะพลังแห่งความมืดนี้… มันทำให้หัวใจของเขาแทบแตกสลาย

“ข้าต้องทำอะไรสักอย่าง” เขาพึมพำกับตัวเอง “ข้าไม่สามารถยืนอยู่เฉย ๆ ​ได้”

ทันใดนั้น เขาก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง พลังงานบางอย่างที่แปลกประหลาด มันแผ่ซ่านมาจากส่วนลึกของป่าในโลกมนุษย์ ป่าที่เขาเคยเข้าไปสำรวจเมื่อนานมาแล้ว ป่าที่เต็มไปด้วยพลังงานลึกลับและสิ่งมีชีวิตที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน

“พลังงานนี้… มันคล้ายคลึงกับพลังแห่งความมืดที่เรากำลังตามหา” เทพฤทธิ์กล่าวอย่างฉุกคิด “แต่… มันไม่ใช่ มันมีความแตกต่างอย่างสิ้นเชิง ราวกับเป็นประกายไฟที่ส่องสว่างท่ามกลางความมืดมิด”

ความหวังอันริบหรี่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขาบางที… บางทีคำตอบที่เขากำลังตามหา อาจจะอยู่ที่นั่นก็ได้

“ข้าจะไปที่นั่น” เทพฤทธิ์ตัดสินใจแน่วแน่ เขาหันหลังให้กับมหาเทววิหาร และมุ่งหน้าสู่โลกมนุษย์

การเดินทางไปยังป่าลึกครั้งนี้ ไม่เหมือนกับการเดินทางครั้งไหน ๆ แม้ว่าเทพฤทธิ์จะมีพลังอำนาจมหาศาล แต่เขากลับรู้สึกถึงความกดดันที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน อากาศรอบตัวหนาแน่นไปด้วยพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น มันส่งผลกระทบต่อจิตใจของเขา ทำให้รู้สึกหงุดหงิด ฉุนเฉียว และหวาดระแวง

เมื่อเท้าของเขาก้าวเข้าสู่เขตป่าลึก บรรยากาศก็ยิ่งทวีความประหลาด ต้นไม้โบราณสูงใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมท้องฟ้า แสงแดดส่องลอดลงมาได้เพียงรำไร ใบไม้ที่ร่วงหล่นเป็นสีเข้มราวกับถูกย้อมด้วยเลือด บรรยากาศโดยรวมดูเหมือนจะถูกปกคลุมด้วยมนต์ดำบางอย่าง

“แปลกจริง ๆ” เทพฤทธิ์พึมพำ พลางกวาดสายตาสำรวจสภาพแวดล้อม “พลังงานที่นี่… มันเข้มข้นกว่าที่ข้าจำได้มากนัก”

เขาเดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ ตามทิศทางของพลังงานประหลาดที่เขาสัมผัสได้ ยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าไหร่ อากาศก็ยิ่งเย็นเยียบขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจะเป็นน้ำแข็ง เสียงแมลงและสัตว์ป่าที่ควรจะได้ยินกลับเงียบสนิท มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านกิ่งไม้แห้ง ราวกับเสียงกระซิบจากโลกแห่งวิญญาณ

“ดูเหมือนจะมีบางอย่างที่นี่… ที่ไม่ต้องการให้ใครเข้ามา” เทพฤทธิ์กล่าว ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง พลังงานที่เขาสัมผัสได้นั้นไม่ได้แผ่ออกมาอย่างชัดเจน แต่กลับมีลักษณะเหมือนถูกกักเก็บไว้ เป็นพลังงานที่ถูกบิดเบือนและซ่อนเร้น

ทันใดนั้น เงาตะคุ่มก็ปรากฏขึ้นจากหลังต้นไม้ใหญ่ มันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของความมืดมิด เทพฤทธิ์สัมผัสได้ถึงเจตนาที่มุ่งร้าย มันไม่ใช่สัตว์ป่าธรรมดา

“ออกมาเถอะ!” เทพฤทธิ์ร้องเรียกเสียงดัง พลังงานศักดิ์สิทธิ์ของเขากระจายออกไปรอบทิศทาง ทำให้เงาตะคุ่มนั้นชะงักเล็กน้อย

เงาตะคุ่มนั้นค่อย ๆ ปรากฏตัวตนออกมา มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่ดูแปลกประหลาด ร่างกายของมันผอมเกร็ง ผิวหนังซีดเซียวเหมือนกระดาษ ดวงตาของมันเป็นสีแดงก่ำ เปล่งประกายด้วยความกระหายเลือด มันมีกรงเล็บที่แหลมคมและขายาวที่ดูแข็งแรง

“เจ้า… คือผู้ที่บุกรุกเข้ามาในแดนของเรา!” เสียงของมันแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอาฆาต “ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้ามาที่นี่!”

เทพฤทธิ์มองดูมันอย่างพิจารณา “ข้ามาเพื่อหาคำตอบ ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่นี่… พลังงานที่เกี่ยวข้องกับความมืดที่กำลังคุกคามสวรรค์”

สิ่งมีชีวิตนั้นหัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย “ฮ่าฮ่าฮ่า! ความมืดที่คุกคามสวรรค์? เจ้ากำลังพูดถึงอะไร? ที่นี่… คือที่ที่ความมืดเริ่มต้น!”

คำพูดนั้นทำให้เทพฤทธิ์ตกตะลึง “อะไรนะ?! เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

“เจ้ารู้หรือไม่ว่า… ทำไมสวรรค์ถึงมีพลังอำนาจมากนัก?” สิ่งมีชีวิตนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย้ยหยัน “เพราะมันดูดกลืนพลังงานจากสิ่งอื่น ๆ! มันเอาเปรียบ! มันกดขี่! ความมืดนี้… คือการตอบโต้! คือการทวงคืนสิ่งที่สวรรค์ได้พรากไป!”

เทพฤทธิ์ไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เขาได้ยิน “นี่… มันเป็นไปไม่ได้! สวรรค์ไม่เคยทำเช่นนั้น!”

“เจ้า… เป็นเพียงเทพที่ถูกหลอกลวง!” สิ่งมีชีวิตนั้นกล่าว ดวงตาของมันฉายแววแห่งความเกลียดชัง “เจ้าไม่รู้อะไรเลย! เจ้าไม่เห็นสิ่งที่แท้จริง!”

ทันใดนั้น สิ่งมีชีวิตนั้นก็พุ่งเข้าใส่เทพฤทธิ์อย่างรวดเร็ว กรงเล็บของมันพุ่งตรงมาที่ใบหน้าของเขา เทพฤทธิ์ตั้งท่ารับการโจมตีได้อย่างว่องไว แสงสีทองสว่างวาบขึ้นที่ฝ่ามือของเขา

“ข้าไม่เชื่อคำพูดของเจ้า!” เทพฤทธิ์ตะโกน พลังอำนาจของเขาระเบิดออกมา การต่อสู้ระหว่างแสงสว่างและความมืดได้เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางป่าลึกอันน่าสะพรึงกลัว

พลังงานสีดำทมิฬพวยพุ่งออกมาจากร่างของสิ่งมีชีวิตนั้น มันพันรัดต้นไม้และพื้นดินรอบ ๆ ทำให้ทุกอย่างดูเหมือนจะถูกกลืนกินด้วยความมืด เทพฤทธิ์ตอบโต้ด้วยพลังอันบริสุทธิ์ แสงสว่างสีทองเปล่งประกายไปทั่วบริเวณ ขับไล่ความมืดที่พยายามจะปกคลุม

การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด สิ่งมีชีวิตนั้นมีพลังที่คาดไม่ถึง แม้เทพฤทธิ์จะมีความแข็งแกร่งเหนือมนุษย์ แต่เขากลับรู้สึกว่าพลังของมันกำลังถูกเติมเต็มด้วยบางสิ่งบางอย่างที่น่ากลัว

“พลังแห่งความมืดนี้… มันไม่ได้มาจากที่ไหนอื่น” เทพฤทธิ์คิดอย่างหัวเสีย “มันกำลังถูกสร้างขึ้น! และดูเหมือนว่า… แหล่งที่มาของมันจะอยู่ที่นี่!”

ขณะที่การต่อสู้ดำเนินไป เทพฤทธิ์ก็สังเกตเห็นว่า สิ่งมีชีวิตนั้นไม่ได้โจมตีอย่างสิ้นคิด มันกำลังพยายามที่จะล่อลวงเขาไปยังส่วนลึกของป่า จุดที่พลังงานประหลาดนั้นมีความเข้มข้นที่สุด

“ข้าจะถูกพาไปที่นั่นโดยง่ายไม่ได้เด็ดขาด” เทพฤทธิ์คิด “ข้าต้องหาทางทำลายแหล่งที่มาของพลังงานนี้เสียก่อน”

เขาพยายามที่จะใช้พลังของตนเองเพื่อทำลายพลังงานสีดำที่แผ่ออกมาจากสิ่งมีชีวิตนั้น แต่ดูเหมือนว่ามันจะฟื้นฟูตัวเองได้อย่างรวดเร็ว ราวกับว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติของสถานที่แห่งนี้

“เจ้าไม่สามารถทำลายมันได้!” สิ่งมีชีวิตนั้นหัวเราะ “พลังแห่งความมืดนี้… มันเป็นนิรันดร์!”

เทพฤทธิ์กัดฟันอย่างอดทน เขาตัดสินใจที่จะใช้กลยุทธ์ที่แตกต่างออกไป เขาเริ่มถอยร่นเล็กน้อย ราวกับว่าเขากำลังจะพ่ายแพ้

“เจ้า… เจ้าคิดว่าเจ้าจะหนีไปได้หรือ?” สิ่งมีชีวิตนั้นเยาะเย้ย

“ข้าไม่ได้หนี” เทพฤทธิ์ตอบ พลางหรี่ตาลง “ข้าเพียงแค่… จะทำให้เจ้าเผยความลับออกมาให้หมด!”

เขาสังเกตเห็นว่า สิ่งมีชีวิตนั้นมักจะหันหน้าไปทางทิศหนึ่งเสมอ ทิศที่ดูเหมือนจะเป็นศูนย์กลางของป่า ทิศที่พลังงานประหลาดนั้นมีความเข้มข้นที่สุด

“นั่นสินะ… จุดศูนย์กลาง” เทพฤทธิ์คิด “ถ้าข้าสามารถเข้าถึงที่นั่นได้… บางทีข้าอาจจะทำลายแหล่งพลังงานนี้ได้”

ด้วยความคิดนี้ เทพฤทธิ์จึงเริ่มรุกคืบอีกครั้ง แต่คราวนี้ เขาไม่ได้โจมตีสิ่งมีชีวิตนั้นโดยตรง เขากลับพุ่งตรงไปยังทิศทางที่เขาคาดว่าจะเป็นศูนย์กลางของพลังงาน

“เจ้ากำลังทำอะไร!” สิ่งมีชีวิตนั้นตะโกนอย่างตกใจ

เทพฤทธิ์ไม่ตอบ เขาเร่งความเร็วของฝีเท้า พลังงานสีทองสว่างวาบขึ้นที่ฝ่ามือของเขา เขาเตรียมพร้อมที่จะปลดปล่อยพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา

เบื้องหน้าเขา ท่ามกลางต้นไม้ที่หนาทึบ มีบางอย่างปรากฏขึ้น มันเป็นแท่นบูชาโบราณที่สร้างขึ้นจากหินสีดำสนิท บนแท่นบูชานั้น มีผลึกสีดำขนาดใหญ่ส่องแสงทมิฬออกมาอย่างรุนแรง พลังงานแห่งความมืดทั้งหมด… ดูเหมือนจะแผ่ออกมาจากผลึกก้อนนั้น!

“นั่นคือ… แหล่งที่มา!” เทพฤทธิ์อุทาน

สิ่งมีชีวิตนั้นปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าแท่นบูชา มันยืนขวางทางเทพฤทธิ์ ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและโกรธแค้น

“อย่าเข้ามานะ! เจ้าไม่สามารถทำลายมันได้! มันคือ… ชีวิตของเรา!”

เทพฤทธิ์มองไปยังผลึกสีดำนั้น มันเปล่งประกายความมืดมิดที่น่าสะพรึงกลัว “ชีวิตของเจ้า… กำลังจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง!”

เขาตัดสินใจแล้ว เขาจะทำลายผลึกก้อนนี้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม

“ถอยไป!” เทพฤทธิ์กล่าวเสียงเด็ดขาด พลังงานสีทองสว่างวาบขึ้นรอบตัวเขา รัศมีแห่งแสงที่แผ่กระจายออกไป กำลังเตรียมพร้อมที่จะปะทะกับความมืดมิดที่กำลังจะมาถึง…

(โปรดติดตามตอนต่อไป)