ตอนที่ 18 — ปริศนาแห่งอดีต รอยร้าวแห่งศรัทธา

ความเงียบงันอันหนักอึ้งยังคงปกคลุมมหาเทววิหารดุจผืนผ้าที่ถักทอขึ้นจากความกังวลและคำถาม เทพฤทธิ์ยืนนิ่ง ใบหน้าซึ่งปกติประดับด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น บัดนี้กลับฉายแววแห่งความสับสนปนเปไปกับความขุ่นมัว ดวงตาที่เคยทอประกายแห่งความเมตตาและความแข็งแกร่ง บัดนี้กลับทอประกายแห่งความไม่เข้าใจและความขัดแย้งในจิตใจ เขาเพิ่งได้ยินคำกล่าวที่ทำให้โลกทั้งใบของเขาที่เคยเชื่อมั่นสั่นคลอน คำกล่าวที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้ตำนานอันศักดิ์สิทธิ์มาเนิ่นนาน

"ท่านเชื่อในสิ่งที่ตาเห็นเสมอ... ‌แต่บางครั้งสิ่งที่ตาเห็น ก็อาจเป็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้น"

ท่านเทพผู้เฒ่า นามว่า "มหาเทพวายุ" ผู้ซึ่งเป็นที่เคารพศรัทธาตลอดกาลแห่งสวรรค์ชั้นฟ้า กล่าวประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่กลับทรงพลังราวกับสายฟ้าฟาดที่ผ่าลงกลางใจเทพฤทธิ์

เทพฤทธิ์กวาดตามองรอบกาย เหล่าเทพและเทพธิดาที่รายล้อม ​ต่างก็มีสีหน้าคล้ายคลึงกัน ท่ามกลางความสงสัยและความไม่เชื่อ แต่ไม่มีใครกล้าเอื้อนเอ่ยคำใดออกมา บรรยากาศในโถงแห่งพิธีศักดิ์สิทธิ์นี้ เย็นเยียบจนสัมผัสได้ถึงเกล็ดน้ำแข็งที่เกาะกินไปทั่วทุกอณู

"ท่านมหาเทพวายุ... คำกล่าวของท่าน หมายความว่าอย่างไร?" เทพฤทธิ์เอ่ยถาม ‍เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความหวังว่าจะได้รับคำอธิบายที่ชัดเจน "สิ่งที่ตาเห็น... หรือว่า... จะหมายถึง... ตำนานแห่ง 'ผู้กล้าแห่งแสง' ที่เราทุกคนเชื่อมาตลอด?"

มหาเทพวายุถอนหายในอากาศ ‌พลางพยักหน้าช้าๆ "ใช่แล้ว เทพฤทธิ์... ตำนานนั้น... มิใช่ทั้งหมดของความจริง"

เสียงฮือฮาดังขึ้นจากเหล่าเทพและเทพธิดาที่กำลังตกตะลึง พวกเขาเติบโตมากับเรื่องราวของผู้กล้าแห่งแสง ผู้ที่เสียสละทุกสิ่งเพื่อปกป้องสวรรค์จากความมืดมิด เรื่องราวที่ถูกเล่าขานสืบทอดมานับพันปี ‍เป็นดั่งหลักยึดเหนี่ยวจิตใจ เป็นดั่งแสงสว่างที่นำทางพวกเขา

"เป็นไปไม่ได้!" เทพวายุราชันย์ ผู้เป็นหนึ่งในเทพชั้นสูงที่สุด ตรัสขึ้นเสียงดัง "ข้าพเจ้าได้ศึกษาตำราโบราณมานับไม่ถ้วน ตำนานผู้กล้าแห่งแสงนั้น... เป็นความจริงที่ประจักษ์แก่สายตาของสวรรค์มาตลอด"

"แต่บางครั้ง... ​ความจริงที่ประจักษ์แก่สายตา... ก็ถูกบิดเบือนได้" มหาเทพวายุตอบอย่างเยือกเย็น "ท่านเทพฤทธิ์... ท่านได้ยินคำบอกเล่าจาก 'ผู้เฝ้ามอง' แห่งป่าลึกใช่หรือไม่?"

เทพฤทธิ์ผงกศีรษะ "ใช่... ​นางได้บอกเล่าถึง 'ความผิดพลาด' บางอย่าง... ที่ถูกซ่อนเร้น"

"ความผิดพลาด... หรือความจงใจ?" มหาเทพวายุทอดสายตาไปยังผนังหินที่สลักลวดลายโบราณ "เทพฤทธิ์... หากท่านต้องการทราบความจริงทั้งหมด ​ท่านต้องย้อนกลับไปในอดีต... ไปยังจุดเริ่มต้นของความขัดแย้งที่แท้จริง"

"จุดเริ่มต้น... หมายถึงอะไรหรือพะย่ะค่ะ?" เทพวายุราชันย์ถามด้วยความไม่พอใจ

"หมายถึง... สมรภูมิรบแห่งแสงและเงาครั้งแรก" มหาเทพวายุตอบ "ครั้งนั้น... ไม่ใช่เพียงการต่อสู้ระหว่างแสงกับความมืด... แต่เป็นสมรภูมิที่กำหนดชะตากรรมของทุกเผ่าพันธุ์... และเป็นสมรภูมิที่ 'ใครบางคน' ได้ตัดสินใจเลือกทางเดินที่ผิดพลาด"

เทพฤทธิ์รู้สึกถึงกระแสพลังงานประหลาดที่กำลังก่อตัวขึ้นในอากาศ ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างกำลังถาโถมเข้ามาในจิตใจราวกับความทรงจำที่เลือนลางกำลังจะปรากฏ

"แต่... ข้าพเจ้าจะย้อนกลับไปได้อย่างไร?" เทพฤทธิ์ถาม "เวลาในสวรรค์นั้น... ไม่อาจย้อนกลับได้"

"มีหนทาง" มหาเทพวายุกล่าว "แต่หนทางนั้น... เต็มไปด้วยภยันตราย และอาจนำพามาซึ่งความเจ็บปวด... ท่านเทพฤทธิ์... ท่านพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย... ที่อาจทำให้ศรัทธาของท่านสั่นคลอนหรือไม่?"

เทพฤทธิ์มองไปยังเหล่าเทพที่กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาคาดหวัง แววตาของเขากลับมาฉายประกายแห่งความแน่วแน่ แม้จะสับสน แต่ความมุ่งมั่นที่จะค้นหาความจริงก็แข็งแกร่งกว่าสิ่งใด

"ข้าพเจ้าพร้อม" เทพฤทธิ์กล่าวเสียงหนักแน่น "ไม่ว่าความจริงนั้นจะเป็นเช่นไร... ข้าพเจ้าจะเผชิญหน้ากับมัน"

มหาเทพวายุพยักหน้าอีกครั้ง "ดี... หากเช่นนั้น... จงตามข้ามา"

ว่าแล้ว มหาเทพวายุ ก็นำเทพฤทธิ์เดินออกจากโถงพิธีศักดิ์สิทธิ์ ลึกเข้าไปในส่วนที่เก่าแก่และลึกลับที่สุดของมหาเทววิหาร ที่นี่เป็นที่เก็บรักษาวัตถุโบราณและบันทึกแห่งประวัติศาสตร์อันยาวนานของสวรรค์

พวกเขาเดินผ่านทางเดินที่สลักเสลาไปด้วยอักษรโบราณที่เทพฤทธิ์ไม่เคยเห็นมาก่อน บรรยากาศยิ่งทวีความขลังและความศักดิ์สิทธิ์มากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ ตรงกลางห้องมีแท่นบูชาหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ตั้งอยู่ บนแท่นบูชานั้น มีกระจกบานหนึ่งตั้งตระหง่าน มันเป็นกระจกที่ดูเก่าแก่ และมีลวดลายประหลาดสลักอยู่รอบกรอบ

"นี่คือ 'กระจกแห่งกาลเวลา'" มหาเทพวายุกล่าว "มันสามารถสะท้อนภาพเหตุการณ์ในอดีต... แต่การจะใช้มัน... ต้องอาศัยพลังงานแห่งผู้ที่ศรัทธาในความจริงอย่างบริสุทธิ์ใจ"

เทพฤทธิ์เดินเข้าไปใกล้กระจก เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานอันอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากกระจก เขาหลับตาลง นึกถึงความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะเข้าใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้น นึกถึงคำกล่าวของ 'ผู้เฝ้ามอง' และความสับสนในใจ

พลัน! แสงสว่างสีทองอ่อนๆ ก็เปล่งประกายออกมาจากกระจก บานกระจกเริ่มสั่นไหว ภาพที่ปรากฏขึ้นบนพื้นผิวกระจกนั้น ไม่ใช่ภาพสะท้อนของเทพฤทธิ์อีกต่อไป แต่เป็นภาพของสมรภูมิรบอันดุเดือด

แสงสว่างเจิดจ้าปะทะกับความมืดมิด เสียงกึกก้องของเหล่าอสูรดังสนั่น สวรรค์สั่นสะเทือน ภาพในกระจกชัดเจนยิ่งขึ้น เทพฤทธิ์เห็นเหล่าเทพเทวดากำลังต่อสู้อย่างห้าวหาญ ต่อกรกับกองทัพแห่งความมืดที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน

แต่แล้ว ภาพนั้นก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป ความมืดเริ่มครอบงำมากขึ้น เหล่าเทพเริ่มอ่อนแรงลง เทพฤทธิ์เห็นภาพของเทพองค์หนึ่ง... ร่างกายของเขาถูกปกคลุมไปด้วยบาดแผล เขาถือดาบแห่งแสงไว้ในมืออย่างทุลักทุเล ใบหน้าของเขาแสดงถึงความเจ็บปวดและความสิ้นหวัง

"นั่น... ท่านผู้กล้าแห่งแสง..." เทพวายุราชันย์อุทานด้วยความตกตะลึง

เทพฤทธิ์เพ่งมอง ภาพนั้นใกล้เข้ามา เทพองค์นั้น... ใบหน้าของเขา... รูปร่างของเขา... มันคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด

"ไม่จริง..." เทพฤทธิ์พึมพำ

เขาเห็นเทพองค์นั้น... กำลังจะพ่ายแพ้... กำลังจะถูกความมืดกลืนกิน... แต่แล้ว...

ภาพนั้นก็หยุดนิ่ง

"ท่านเห็นหรือไม่ เทพฤทธิ์?" มหาเทพวายุถาม "นี่คือจุดที่ตำนานมักจะหยุดเล่า"

เทพฤทธิ์พยักหน้า เขาเห็นภาพของเทพองค์หนึ่ง... ผู้ซึ่งดูเหมือนจะเป็น "ผู้กล้าแห่งแสง" กำลังจะสิ้นท่า

"แต่... มันยังไม่จบ" มหาเทพวายุกล่าว พลางใช้ปลายนิ้วแตะลงไปที่กระจกเบาๆ "สิ่งที่ถูกซ่อนเร้น... คือสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น"

พลัน! แสงสว่างบนกระจกก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับเลือด ภาพนั้นขยับอีกครั้ง

สิ่งที่เทพฤทธิ์เห็นต่อจากนั้น ทำให้เลือดในกายของเขาเย็นเยียบ

เทพผู้กล้าที่กำลังจะพ่ายแพ้นั้น... ไม่ได้สิ้นสลายไป... แต่เขากลับ...

"เขา... เขาไม่ได้เสียสละ..." เทพฤทธิ์กล่าวเสียงแหบพร่า "เขา... ไม่ได้ตาย... เพื่อปกป้องสวรรค์..."

ภาพในกระจกฉายชัดเจน เทพผู้กล้าที่กำลังจะสิ้นท่า... ได้หันหลังให้กับสมรภูมิ... แล้วใช้พลังอันมหาศาล... สร้างเส้นทางแห่งแสง... หนีออกจากสนามรบ... ทิ้งให้เหล่าเทพสวรรค์ที่เหลือ... เผชิญหน้ากับความมืด... เพียงลำพัง...

"นี่มัน... เป็นไปได้อย่างไร?" เทพวายุราชันย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"นั่นคือความจริงที่ถูกบิดเบือน" มหาเทพวายุกล่าว "ผู้กล้าแห่งแสง... มิใช่ผู้ที่เสียสละ... แต่เป็นผู้ที่เลือกหนี... ทิ้งให้ทุกสิ่ง... จมดิ่งลงสู่ความมืด"

เทพฤทธิ์ยืนนิ่งราวกับถูกสาป ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เขาไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่เห็นได้ ศรัทธาอันแรงกล้าที่เขามีต่อตำนานอันศักดิ์สิทธิ์ บัดนี้กำลังถูกทลายลงด้วยภาพอันโหดร้ายตรงหน้า

"แล้ว... แล้วตำนานที่เล่าขานกันมา..." เทพวายุราชันย์ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสน "มันคืออะไร? ใครเป็นผู้สร้างมันขึ้นมา?"

"การสร้างตำนานเท็จ... มีเหตุผลของมัน" มหาเทพวายุตอบ "เมื่อผู้กล้าแห่งแสงหนีไป... สวรรค์ก็เกือบจะล่มสลาย... ในยามที่สิ้นหวังที่สุด... ก็มี 'ใครบางคน' ที่แข็งแกร่งยิ่งกว่า... ลุกขึ้นมาต่อสู้... และขับไล่ความมืดออกไปได้... แต่... คนผู้นั้น... ไม่ใช่ผู้ที่ถูกยกย่อง... กลับถูกมองว่าเป็น 'ภัยคุกคาม'..."

เทพฤทธิ์เงยหน้ามองมหาเทพวายุ แววตาของเขามีประกายแห่งความเข้าใจบางอย่างปรากฏขึ้น

"หมายความว่า... ผู้ที่ต่อสู้... และช่วยสวรรค์ไว้... ก็คือ... ท่าน... หรือ?" เทพฤทธิ์ถาม

มหาเทพวายุเพียงแต่ยิ้มบางๆ "สิ่งที่สำคัญกว่า... คือ 'ทำไม' ตำนานนั้นจึงถูกสร้างขึ้น... และ 'ใคร' ที่ได้ประโยชน์จากมัน..."

ภาพในกระจกเริ่มพร่ามัวลง แสงสีแดงฉานค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยเงาสีดำทมิฬที่กำลังคืบคลานเข้ามาจากมุมต่างๆ ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง

"การค้นพบนี้... จะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่..." มหาเทพวายุกล่าว "และอาจนำพามาซึ่งสงครามครั้งใหม่... ที่โหดร้ายยิ่งกว่าครั้งไหนๆ... จงเตรียมใจให้พร้อม เทพฤทธิ์... เพราะเส้นทางแห่งความจริง... มักจะปูไปด้วยหนามแหลมคม..."

เทพฤทธิ์ยืนอยู่หน้ากระจกที่กลับคืนสู่สภาพปกติอีกครั้ง แต่ในใจของเขา กลับเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่เคยมีมาก่อน และรอยร้าวแห่งศรัทธาที่ยากจะประสาน... ความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยนี้ จะนำพาเขาไปสู่ที่ใดกันแน่? และใครคือ "ใครบางคน" ที่ได้ประโยชน์จากตำนานเท็จนี้?