ตอนที่ 21 — เงาอดีตที่ปรากฏ

ความเงียบงันอันหนักอึ้งยังคงปกคลุมมหาเทววิหารดุจผืนผ้าที่ถักทอขึ้นจากความกังวลและคำถาม เทพฤทธิ์ยืนนิ่ง ใบหน้าซึ่งปกติประดับด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น บัดนี้กลับฉายแววแห่งความสับสนปนเปไปกับความขุ่นมัว ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังวัตถุโบราณที่ปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหันนั้น มันคือกระจกเงาบานหนึ่งที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางโถงใหญ่ รูปร่างแปลกตา ประดับด้วยลวดลายที่ราวกับสลักเสลาจากดวงดาว ‌แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ารูปลักษณ์ภายนอก คือพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมา ยิ่งทำให้เหล่าทวยเทพที่เฝ้ามองอยู่รู้สึกเสียวสันหลัง

“นี่มันอะไรกัน?” เสียงทุ้มห้าวของเทพอาชาดังขึ้น ทำลายความเงียบที่ปกคลุม บรรดาเทพองค์อื่นๆ พากันพยักหน้าเห็นด้วย ความรู้สึกไม่สบายใจคลืบคลานเข้ามาทุกขณะ

เทพฤทธิ์ค่อยๆ ​ก้าวเท้าเข้าไปใกล้กระจกเงาบานนั้น ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความระมัดระวัง ราวกับกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่บางเฉียบ เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่เชื่อมโยงกับตัวเขา ความรู้สึกนี้ไม่ใช่ความคุ้นเคย แต่เป็นความรู้สึกที่เหมือนถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาจากภวังค์อันยาวนาน

“ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่คุ้นเคย… แต่ก็แปลกแยก” เทพฤทธิ์พึมพำกับตัวเอง ‍มือข้างหนึ่งยกขึ้นสัมผัสกับพื้นผิวกระจกเงา เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง แต่กลับมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นผ่านปลายนิ้ว

พลัน! ภาพในกระจกเงาก็เริ่มปรากฏขึ้น เป็นภาพที่พร่าเลือนในตอนแรก แต่ค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ‌ภาพของ… โลกมนุษย์? ไม่ใช่โลกมนุษย์ที่เขารู้จัก แต่เป็นภาพในอดีตกาลที่ไกลโพ้น

ภาพนั้นฉายให้เห็นหมู่บ้านเล็กๆ อันเงียบสงบ แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาอาบไล้หลังคาบ้านเรือน ผู้คนในหมู่บ้านต่างออกไปทำงานอย่างขยันขันแข็ง ท่ามกลางความสงบสุขที่เปรียบดั่งบทเพลงแห่งชีวิต

เทพฤทธิ์จ้องมองภาพนั้นอย่างไม่กระพริบตา ‍เขารู้สึกคุ้นเคยกับทิวทัศน์นั้นอย่างประหลาด ราวกับเคยมีชีวิตอยู่ที่นี่มาก่อน แต่เขาก็รู้ดีว่านั่นเป็นไปไม่ได้ เขาคือเทพแห่งแสงสวรรค์ เกิดและเติบโตมาบนสรวงสวรรค์อันสูงส่ง

“ภาพนี้… เป็นภาพจากอดีตของโลกมนุษย์?” เทพวายุถามอย่างไม่แน่ใจ

“ดูเหมือนจะใช่” เทพวารีตอบเสียงเบา ​“แต่เหตุใดกระจกบานนี้จึงแสดงภาพในอดีตให้เราเห็นได้?”

ขณะที่เหล่าทวยเทพกำลังสนทนากันอยู่นั้น ภาพในกระจกเงาก็พลันเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว ความสงบสุขของหมู่บ้านมนุษย์ถูกแทนที่ด้วยความวุ่นวาย เสียงกรีดร้องดังขึ้น ผู้คนวิ่งหนีเอาชีวิตรอด ท่ามกลางเปลวเพลิงที่ลุกไหม้

“เกิดอะไรขึ้น!” เทพกระแสเสียงแหลมเล็กดังขึ้นด้วยความตกใจ

เทพฤทธิ์ขมวดคิ้วแน่น ภาพที่เห็นนั้นสร้างความไม่สบายใจอย่างยิ่ง ​เขาเห็นร่างๆ หนึ่งกำลังต่อสู้ท่ามกลางสมรภูมิที่อลหม่าน ร่างนั้นดูเหมือน… มนุษย์? แต่มีพลังที่รุนแรงเกินกว่ามนุษย์ทั่วไป

“นั่นใครกัน?”

ทันใดนั้นเอง เงาของร่างในกระจกเงาก็พลันทาบทับลงมาบนร่างของเทพฤทธิ์ ทำให้เขาตื่นตระหนก เทพฤทธิ์รู้สึกราวกับร่างกายของเขากำลังถูกกระชากเข้าไปในภาพนั้น

“ไม่!” ​เขาตะโกน พยายามดิ้นรน แต่พลังงานจากกระจกเงากลับรุนแรงเกินกว่าที่เขาจะต้านทานได้

ภาพในกระจกเงาเริ่มหมุนคว้างด้วยความเร็วสูง เทพฤทธิ์รู้สึกเหมือนกำลังถูกดูดเข้าไปในใจกลางของพายุหมุน แสงสว่างวาบขึ้นมาครอบคลุมทุกสิ่งทุกอย่าง

เมื่อภาพสุดท้ายเลือนหายไป เทพฤทธิ์ก็พบว่าตัวเองไม่ได้ยืนอยู่ ณ ที่เดิมอีกต่อไป เขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางป่าทึบ แสงแดดส่องผ่านใบไม้ลงมาเป็นลำๆ อากาศอบอ้าวไปด้วยกลิ่นอายของธรรมชาติอันบริสุทธิ์

“ที่นี่… ที่ไหน?” เขาเอ่ยถามเสียงแหบพร่า

รอบกายมีเพียงต้นไม้นานาพันธุ์สูงใหญ่ปกคลุม ราวกับผืนป่าแห่งนี้ไม่เคยมีมนุษย์คนใดเหยียบย่างเข้ามา เสียงแมลงร้องระงม และเสียงลมที่พัดผ่านกิ่งไม้ สร้างบรรยากาศที่ทั้งน่าพิศวงและน่าหวาดหวั่น

เทพฤทธิ์กวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความประหลาดใจ เขาไม่คุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้เลยสักนิด แต่กลับรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนอยู่ทั่วผืนป่า พลังงานนี้ไม่เหมือนพลังงานของสวรรค์ และก็ไม่เหมือนพลังงานของโลกมนุษย์ที่เขารู้จัก

“พลังงานนี้… ลึกลับยิ่งนัก” เขาพึมพำ

ขณะที่กำลังสำรวจสภาพแวดล้อมอยู่นั้น เทพฤทธิ์ก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่พื้นดิน ใกล้กับรากต้นไม้ใหญ่ มีวัตถุบางอย่างเปล่งแสงเรืองรองอ่อนๆ อยู่

เขาเดินเข้าไปใกล้ด้วยความสงสัย เมื่อก้มลงมองก็พบว่าเป็น… ดาบเล่มหนึ่ง! ดาบเล่มนี้มีรูปร่างสง่างาม ด้ามจับประดับด้วยอัญมณีสีดำสนิท ส่วนคมดาบนั้นส่องประกายสีเงินยวง ราวกับถูกตีขึ้นจากแสงจันทร์

“ดาบนี้…” เทพฤทธิ์อุทาน พลางยกมือขึ้นสัมผัสกับดาบเล่มนั้น ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับด้ามดาบ ความรู้สึกอันคุ้นเคยก็แล่นปราดเข้ามาในหัวใจ

“ข้า… เคยใช้ดาบเล่มนี้?” ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างฉับพลัน ราวกับภาพความทรงจำที่ถูกผนึกไว้กำลังจะถูกปลดปล่อย

ทันใดนั้นเอง ร่างของมนุษย์ผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากเงามืดของต้นไม้ ร่างนั้นสวมชุดเกราะสีดำสนิท ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหมวกเหล็ก ทำให้มองไม่เห็นใบหน้าอย่างชัดเจน แต่สายตาที่สบเข้ามานั้นฉายแววแห่งความอาฆาตแค้น

“ในที่สุด… ก็มาถึงจนได้” เสียงแหบพร่าดังมาจากภายใต้หมวกเหล็ก

เทพฤทธิ์ชักดาบที่เขาเพิ่งพบเจอขึ้นมาตั้งรับโดยอัตโนมัติ เขาไม่รู้ว่าชายผู้นี้คือใคร และเหตุใดจึงมีท่าทีเป็นปฏิปักษ์ แต่สัญชาตญาณนักรบของเขาก็สั่งให้เตรียมพร้อมรับมือ

“เจ้าเป็นใคร?” เทพฤทธิ์ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง

“เจ้าควรรู้ดี… ข้าคือคนที่เจ้าเคยทรยศ” เสียงของชายผู้นั้นเต็มไปด้วยความขมขื่น

“ทรยศ? ข้าไม่เคย…”

ก่อนที่เทพฤทธิ์จะทันได้พูดจบ ชายชุดเกราะดำก็พุ่งเข้าโจมตีด้วยความเร็วสูง ดาบของเขาฟาดฟันลงมาอย่างรุนแรง

เทพฤทธิ์รับการโจมตีด้วยดาบที่เขาเพิ่งได้มา เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว พลังงานจากการปะทะกันรุนแรงจนทำให้ใบไม้ร่วงหล่น

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เทพฤทธิ์พยายามต่อสู้เพื่อป้องกันตัวเอง แต่เขากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขามีความคุ้นเคยกับท่วงท่าการต่อสู้ของคู่ต่อสู้ ราวกับเคยผ่านการประลองเช่นนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

“อย่า… อย่าเข้ามา!” เทพฤทธิ์ตะโกน พยายามผลักคู่ต่อสู้ออกไป

ในขณะที่การต่อสู้กำลังดำเนินไปนั้นเอง ภาพในกระจกเงาที่ควรจะหายไปแล้ว กลับปรากฏขึ้นมาอีกครั้งอย่างกะทันหัน มันปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือศีรษะของทั้งสองฝ่าย ฉายภาพ… การต่อสู้ของเทพฤทธิ์กับชายชุดเกราะดำในอดีต!

ภาพนั้นชัดเจนยิ่งกว่าที่เคยเห็น ภาพที่ชายชุดเกราะดำกำลังพ่ายแพ้อย่างยับเยิน และในภาพนั้น… ร่างของเทพฤทธิ์กำลังใช้ดาบเล่มเดียวกับที่เขาถืออยู่ ฟาดฟันลงไปอย่างไม่ปรานี

“นี่มัน… เป็นไปไม่ได้!” เทพฤทธิ์อุทานด้วยความตกใจ เขาไม่เคยทำเรื่องโหดร้ายเช่นนี้มาก่อน!

ชายชุดเกราะดำหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพในกระจกเงา เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “เห็นไหม! เจ้ามันปีศาจร้าย! เจ้ามันคือผู้ทำลายล้าง!”

“ไม่! ข้าไม่ใช่! ข้าคือเทพแห่งแสง!” เทพฤทธิ์โต้ตอบ แต่เสียงของเขากลับสั่นเครือไปด้วยความสับสน

ภาพในกระจกเงาเริ่มบิดเบี้ยว และฉายภาพของชายชุดเกราะดำอีกครั้ง แต่ครั้งนี้… ร่างของเขาดูอ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับกำลังจะสิ้นลมหายใจ

“เจ้า… เจ้าทำกับข้าเช่นนี้ได้อย่างไร…” เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

เทพฤทธิ์มองดูภาพนั้นด้วยความรู้สึกผิดบาปที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่คาดฝัน เขารู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังแตกสลายภายในจิตใจของเขา

“ถ้าหาก… ถ้าหากข้าคือคนในภาพนั้นจริงๆ… ถ้าหากข้าเคยทำผิดพลาดเช่นนี้ไปจริงๆ…”

ความรู้สึกผิด ความสับสน และความเจ็บปวด ผสมปนเปกันจนเทพฤทธิ์รู้สึกแทบขาดใจ ชายชุดเกราะดำใช้จังหวะที่เทพฤทธิ์กำลังสั่นคลอน พุ่งเข้ามาโจมตีอีกครั้ง

“ถึงเวลา… ที่เจ้าจะต้องชดใช้!”

เทพฤทธิ์หลับตาลงอย่างแน่น ไม่รู้ว่าควรจะสู้ต่อ หรือจะยอมรับชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้น เบื้องหน้าของเขามีภาพอดีตที่น่าสะพรึงกลัว และเบื้องหลังคือศัตรูที่เต็มไปด้วยความแค้น… ชะตากรรมของเขาจะเดินไปในทิศทางใดกันแน่?