ตอนที่ 24 — คำสาบานแห่งสายฟ้าและรอยร้าวแห่งศรัทธา

ความเงียบงันอันหนักอึ้งยังคงปกคลุมมหาเทววิหารดุจผืนผ้าที่ถักทอขึ้นจากความกังวลและคำถาม เทพฤทธิ์ยืนนิ่ง ใบหน้าซึ่งปกติประดับด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น บัดนี้กลับฉายแววแห่งความสับสนปนเปไปกับความขุ่นมัว ดวงตาคู่คมที่เคยมองเห็นทุกสรรพสิ่งชัดเจน บัดนี้กลับพร่าเลือนราวกับต้องหมอกหนาทึบ คำพูดของท่านยมทูตยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท ราวกับเสียงกระซิบอันเย็นเยียบที่กัดกินจิตวิญญาณ ‌"การตัดสินใจของเทพแห่งแสง... คือการสูญสิ้น... ของทุกสิ่ง"

"ไม่..." เทพฤทธิ์เอ่ยเสียงแหบพร่า แววตาเบิกกว้างขึ้น พยายามปัดเป่าภาพนิมิตอันเลวร้ายที่ฉายชัดขึ้นในมโนสำนึก "ข้าไม่สามารถยอมรับ... ไม่ยอมให้สิ่งใดมาทำลายความสมดุลนี้ได้"

เทพองค์อื่น ​ๆ ที่เฝ้ามองอยู่รอบ ๆ ต่างพากันอึ้งงัน มิเคยเห็นเทพฤทธิ์แสดงความสับสนจนถึงขั้นนี้มาก่อน เทพธิดาเมรีผู้สง่างาม ทอดสายตามองไปยังเทพฤทธิ์ด้วยความห่วงใย "ท่านเทพฤทธิ์... ‍ท่านกำลังทุกข์ทรมาน"

เทพฤทธิ์ไม่ตอบ เพียงแต่ยื่นมือออกไปสัมผัสกับแท่นศิลาศักดิ์สิทธิ์ที่ตั้งอยู่เบื้องหน้า แท่นศิลานี้คือศูนย์รวมแห่งพลังชีวิตของสวรรค์ เป็นที่ที่เหล่าเทพมารวมพลังเพื่อสร้างสมดุลแห่งจักรวาล แต่บัดนี้ แท่นศิลานั้นกลับมีรอยร้าวเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น ‌ราวกับกำลังจะแตกสลาย

"รอยร้าวนี้..." เทพฤทธิ์พึมพำ "มันคือสัญญาณ... สัญญาณแห่งหายนะ"

ทันใดนั้นเอง ลมพายุแห่งพลังงานอันมหาศาลก็พัดโหมกระหน่ำเข้าสู่มหาเทววิหาร แสงสว่างเจิดจ้าที่เคยส่องสว่างทั่วอาณาเขต บัดนี้กลับสั่นไหวและหรี่ลงอย่างน่ากลัว ภาพทิวทัศน์ภายนอกที่เคยเป็นประกายระยิบระยับ ‍บัดนี้กลับมืดมัวลงราวกับถูกกลืนกินด้วยเงามืด

"เกิดอะไรขึ้น?!" เทพเจ้าแห่งวายุร้องถามด้วยความตกใจ

"พลังงานแห่งความมืด... มันกำลังแผ่ขยาย!" เทพเจ้าแห่งปฐพีตะโกนตอบ

เทพฤทธิ์หันกลับมา ใบหน้าของเขาปรากฏประกายแห่งความมุ่งมั่นอันแรงกล้า แม้จะยังมีความสับสน แต่ความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ที่แบกรับอยู่เหนือกว่าทุกสิ่ง "เราต้องหยุดยั้งมัน!"

ทันใดนั้นเอง ​สายฟ้าสีทองคำอันเจิดจ้าก็ฟาดลงมาจากฟากฟ้า ตรงมายังเทพฤทธิ์ เขายกแขนขึ้นรับ พลังงานมหาศาลไหลผ่านร่าง ราวกับสายน้ำที่ไหลบ่าเข้าท่วมท้น "นี่คือการทดสอบ... ของข้า"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากเบื้องบน "หากเจ้าเลือกที่จะปกป้อง... ​เจ้าก็ต้องยอมรับผลที่จะตามมา... แม้ว่าผลนั้นจะหมายถึงการสูญสิ้น... หรือการเป็นที่รังเกียจของเหล่าบริวาร"

"ข้าไม่กลัว!" เทพฤทธิ์ตะโกนกลับ แววตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "หากการตัดสินใจของข้าจะนำมาซึ่งความสงบสุข... แม้จะต้องแลกด้วยสิ่งใด... ข้ายอม!"

ทันใดนั้นเอง ​รอยร้าวบนแท่นศิลาศักดิ์สิทธิ์ก็ขยายใหญ่ขึ้น พร้อมกับเสียงกัมปนาทราวกับแผ่นดินจะแยกออกจากกัน เหล่าเทพต่างพากันตกใจและหวาดกลัว

"ท่านเทพฤทธิ์... ท่านกำลังทำอะไร?!" เทพธิดาเมรีถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ข้ากำลัง... สร้างคำสาบาน" เทพฤทธิ์ตอบ สีหน้าของเขายิ่งทวีความเคร่งเครียด ดวงตาจับจ้องไปยังรอยร้าวบนแท่นศิลา "คำสาบานแห่งสายฟ้า... ที่จะผนึกความมืด... และปกป้องสมดุลของทุกสรรพสิ่ง"

เขาหลับตาลง รวบรวมพลังทั้งหมดที่มี สายฟ้าสีทองคำเริ่มหมุนวนรอบกายของเขา ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นพายุหมุนแห่งพลังงาน พลังงานแห่งความมืดที่แผ่ขยายเข้ามาเริ่มถูกปัดเป่าออกไป แต่ก็มีบางส่วนที่พยายามฝ่าเข้ามา

"พลังแห่งความมืด... มันแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิด" เทพฤทธิ์พึมพำ เหงื่อเริ่มผุดพรายบนใบหน้า

ทันใดนั้นเอง เสียงกระซิบเย็นเยียบก็ดังขึ้นอีกครั้ง "เจ้าคิดว่าการกระทำของเจ้า... จะเป็นที่ยอมรับของทุกคนอย่างนั้นหรือ... เทพแห่งแสง?"

ภาพนิมิตอันน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้นในจิตใจของเทพฤทธิ์ เขาเห็นภาพเหล่าบริวารของสวรรค์ที่ไม่เข้าใจการตัดสินใจของเขา มองเขาด้วยสายตาแห่งความรังเกียจและไม่ไว้วางใจ เห็นภาพเหล่านั้นหันหลังให้กับเขา เดินจากไป ทิ้งเขาให้อยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความมืดมิด

"ไม่..." เทพฤทธิ์กัดฟันแน่น "ข้าทำเพื่อทุกคน... เพื่อความอยู่รอดของทุกสรรพสิ่ง"

เขาเปิดตาขึ้น ดวงตาเปล่งประกายเจิดจ้าราวกับดวงตะวัน "ข้าขอสาบาน... ด้วยสายฟ้าแห่งข้า... จะปกป้องสมดุล... จะไม่ยอมให้ความมืดกลืนกิน... แม้ต้องแลกด้วย... ศรัทธาของเหล่าบริวาร!"

คำสาบานอันทรงพลังดังกึกก้องไปทั่วสวรรค์ รอยร้าวบนแท่นศิลาศักดิ์สิทธิ์เริ่มสมานตัวอย่างช้า ๆ แต่ก็ยังคงทิ้งร่องรอยเอาไว้ พลังงานแห่งความมืดที่เคยแผ่ขยายเข้ามา เริ่มถอยร่นออกไป แต่ก็ยังคงมีเงาแห่งความไม่แน่นอนปกคลุมอยู่

เหล่าเทพต่างพากันมองเทพฤทธิ์ด้วยสายตาที่หลากหลาย บ้างก็เต็มไปด้วยความชื่นชมในความกล้าหาญ บ้างก็แฝงไว้ด้วยความสงสัยและความกังวล

เทพเจ้าแห่งวายุเดินเข้ามาใกล้ "ท่านเทพฤทธิ์... ข้าไม่แน่ใจว่า... สิ่งที่ท่านทำนั้น... จะนำมาซึ่งสิ่งใด"

"ข้าเองก็ไม่แน่ใจเช่นกัน" เทพฤทธิ์ตอบ เสียงของเขาอ่อนแรงลงเล็กน้อย แต่แววตายังคงแน่วแน่ "แต่ข้าเชื่อว่า... นี่คือหนทางเดียว... ที่จะนำพาเราผ่านพ้นวิกฤตการณ์นี้ไปได้"

ทันใดนั้นเอง แสงสว่างสีทองคำที่เคยส่องสว่างไปทั่วทั้งมหาเทววิหาร ก็เริ่มสั่นคลอนอีกครั้ง คราวนี้มันสั่นไหวอย่างรุนแรง จนเกือบจะดับไป

"เกิดอะไรขึ้นอีก?!" เทพเจ้าแห่งปฐพีอุทาน

เทพฤทธิ์หันไปมองไปยังแท่นศิลาศักดิ์สิทธิ์ รอยร้าวที่เคยสมานตัวไปแล้ว บัดนี้กลับปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงดังครืดคราด ราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

"ไม่... เป็นไปไม่ได้..." เทพฤทธิ์พึมพำด้วยน้ำเสียงตกตะลึง

ขณะที่เขากำลังตกอยู่ในความประหลาดใจ ร่างเงาดำมืดอันใหญ่โตก็ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่มีปีกสีดำสนิทขนาดมหึมา และดวงตาที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉาน

"เจ้า... กำลังเล่นกับไฟ... เทพแห่งแสง" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังมาจากร่างเงาดำนั้น "คำสาบานของเจ้า... มันไม่สามารถหยุดยั้งข้าได้... มันเพียงแต่... ทำให้ข้าแข็งแกร่งขึ้น!"

พลังงานแห่งความมืดอันมหาศาลระเบิดออกมาจากร่างเงาดำนั้น พลังงานนั้นรุนแรงจนทำให้เหล่าเทพที่อยู่ใกล้เคียงเซถลาถอยหลังไป

เทพฤทธิ์ยืนหยัดขึ้นอีกครั้ง แม้จะรู้สึกได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาล แต่เขาก็ไม่ยอมถอย "เจ้าคือใคร... มาจากไหน?!"

"ข้าคือ... ผู้ที่ถูกลืม... ผู้ที่ถูกขับไล่... ข้าคือ... เงาที่แท้จริง!" ร่างเงาดำหัวเราะเสียงแหบพร่า "และข้าจะ... กลืนกินแสงสว่างของเจ้า... ให้สิ้นซาก!"

ความขัดแย้งระหว่างแสงสว่างและความมืดกำลังจะปะทุขึ้นอีกครั้ง และคราวนี้... ดูเหมือนว่าพลังของฝ่ายเงาจะแข็งแกร่งกว่าที่ใครคาดคิด รอยร้าวบนศรัทธาของเหล่าเทพ กำลังจะนำมาซึ่งหายนะที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม...