แสงสีทองอร่ามของมหาเทววิหารสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างอันวิจิตร บรรยากาศซึ่งเคยถูกปกคลุมด้วยความเงียบงันอันหนักอึ้งเริ่มคลี่คลายลงเล็กน้อย ทว่าความตึงเครียดกลับยังคงกรุ่นอยู่รอบกายของเทพฤทธิ์ ใบหน้าของเขายังคงฉายแววแห่งความขุ่นมัวและสับสน แตกต่างจากยามปกติที่เปี่ยมด้วยประกายแห่งความเมตตาและความมั่นคง ยามนี้เขายืนอยู่ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบที่ราวกับจะดังแข่งกับเสียงหัวใจของตนเอง
“ท่านเทพฤทธิ์… ข้าเห็นความทุกข์ระทมในดวงตาของท่าน” เสียงทุ้มต่ำของเทพเจ้าองค์หนึ่งดังขึ้น แผ่วเบา แต่หนักแน่นพอที่จะแทรกผ่านม่านแห่งความกังวลที่โอบล้อมเทพฤทธิ์อยู่ เทพองค์นั้นคือ เทพสัตตปัตต์ ผู้เป็นดั่งดวงประทีปแห่งความยุติธรรม สวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวหิมะที่เพิ่งตกใหม่ ดวงตาของท่านฉายแววของความเห็นอกเห็นใจ
เทพฤทธิ์ค่อยๆ หันไปมองเทพสัตตปัตต์ เขายกมือขึ้นลูบเคราที่เริ่มยาวขึ้นเล็กน้อย “ข้า… ไม่แน่ใจนัก เทพสัตตปัตต์” น้ำเสียงของเขาแหบพร่ากว่าปกติ “คำพิพากษาของข้า… มันจะส่งผลต่อทุกสรรพสิ่ง”
“แต่ท่านคือผู้ที่ได้รับเลือกให้ถือดาบแห่งความเที่ยงธรรม” เทพสัตตปัตต์กล่าวเสริม “ความลังเลของท่าน… คือความหวังที่สูญสิ้นของเหล่าผู้อ่อนแอ”
เทพฤทธิ์หลับตาลง นึกถึงภาพของชาวบ้านในหมู่บ้านเล็กๆ ที่เขาเคยไปเยือน นึกถึงดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังเมื่อเห็นเขา นึกถึงเด็กน้อยที่วิ่งเข้ามากอดขาเขาเมื่อคราวนั้น ภาพเหล่านั้นยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง
“ข้าเข้าใจ… แต่… หากสิ่งที่ข้าตัดสิน… กลับสร้างความเจ็บปวดมากกว่าเดิมเล่า? หากความเที่ยงธรรมที่ข้าตัดสิน… กลับนำพาความมืดมิดมาสู่โลกมนุษย์… เล่า?” คำถามเหล่านี้ราวกับคมมีดที่กรีดแทงหัวใจของเทพฤทธิ์
“ความมืดมิด… ย่อมมีอยู่คู่กับแสงสว่างเสมอ เทพฤทธิ์” เทพสัตตปัตต์กล่าวอย่างนุ่มนวล “หน้าที่ของท่าน… คือการนำพาแสงสว่างให้ส่องนำทาง… ไม่ใช่การกำจัดความมืดมิดให้สิ้นซากไปเสียหมด… เพราะหากปราศจากความมืดมิด… แสงสว่างก็ไร้ความหมาย”
“หาก… ข้าต้องเลือก… ระหว่างการปกป้องเหล่าเทวะ… หรือ การปกป้องโลกมนุษย์…” เทพฤทธิ์เอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าหากเสียงดังกว่านี้… พายุแห่งการตัดสินใจจะถาโถมเข้ามา
“ท่าน… กำลังเผชิญกับการตัดสินใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุด… ในรอบหลายพันปี” เทพสัตตปัตต์มองเทพฤทธิ์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ “หากท่านเลือกโลกมนุษย์… ท่านอาจต้องสูญเสียอำนาจ… หรือแม้แต่… สถานะความเป็นเทพของท่าน”
“แต่หากข้าเลือกเหล่าเทวะ…” น้ำเสียงของเทพฤทธิ์เริ่มสั่นเครือ “ข้า… จะไม่สามารถมองหน้า… ชาวบ้านเหล่านั้นได้อีกเลย”
ทันใดนั้นเอง เสียงลมพายุที่รุนแรงก็พัดโหมกระหน่ำเข้ามาจากนอกมหาเทววิหาร บรรยากาศที่เคยสงบสุขพลันแปรเปลี่ยนเป็นความปั่นป่วนราวกับฟ้ากำลังจะถล่มลงมา แสงสีทองอันอบอุ่นจากช่องหน้าต่างพลันสว่างวาบขึ้นจนแสบตา
“ถึงเวลาแล้ว… เทพฤทธิ์” เสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจก้องกังวานไปทั่วทั้งมหาเทววิหาร มันคือเสียงของ เทพสูงสุด ผู้เป็นประมุขแห่งเหล่าเทวะ
เทพฤทธิ์เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของเทพสูงสุดปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้า ท่ามกลางพายุหมุนที่ก่อตัวขึ้นภายในวิหาร
“บุตรแห่งแสง… เจ้าต้องเลือก” เทพสูงสุดกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ปราศจากอารมณ์ใดๆ “ความสมดุลแห่งสวรรค์และโลกมนุษย์… ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเจ้า”
เทพสัตตปัตต์ก้าวไปยืนเคียงข้างเทพฤทธิ์ “โปรดอย่าให้ความกลัว… มาบดบังความถูกต้อง… เทพฤทธิ์”
เทพฤทธิ์ยืนนิ่ง สูดลมหายใจลึก พายุภายในวิหารยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ฝุ่นผงและเศษซากของพลังงานโบราณลอยวนรอบตัวเขา ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ สัมผัสได้ถึงสายตาของเหล่าเทวะนับพันคู่ที่จับจ้องมาที่เขา
“ข้า… เลือก…” เทพฤทธิ์กล่าวเสียงดังฟังชัด แต่คำพูดของเขากลับถูกกลืนหายไปกับเสียงพายุที่ดังกระหน่ำ
ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง… ทว่าความเงียบครั้งนี้… กลับหนักอึ้งกว่าครั้งไหนๆ
แสงสีทองอร่ามพลันดับวูบลง เหลือเพียงแสงสลัวๆ จากคบเพลิงโบราณที่ติดอยู่ตามผนังวิหาร บรรยากาศเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเทพฤทธิ์
“เจ้า… เลือกสิ่งใด?” เทพสูงสุดถามย้ำ น้ำเสียงของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก
เทพฤทธิ์หลับตาลงอีกครั้ง ภาพของเด็กน้อยในหมู่บ้านผุดขึ้นมาอีกครั้ง รอยยิ้มอันไร้เดียงสาของเด็กน้อย… มันคือสิ่งที่เขาไม่อาจละทิ้งได้
“ข้า… เลือกลงไป… ปกป้องโลกมนุษย์” เทพฤทธิ์ตอบ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความแน่วแน่… และความเจ็บปวด
ทันใดนั้นเอง… แสงสีขาวอันเจิดจ้าก็สาดส่องออกมาจากร่างกายของเทพฤทธิ์ มันเป็นแสงที่ร้อนแรง… และสว่างไสว… ราวกับดวงอาทิตย์ที่กำลังจะดับสูญ
“เป็นคำตัดสินที่… โง่เขลา” เทพสูงสุดกล่าวเสียงเย็น “เจ้า… จะต้องรับผิดชอบ… ต่อการตัดสินใจของเจ้า… ด้วยตนเอง”
ทันใดนั้นเอง… ดาบแห่งความเที่ยงธรรมที่เคยประดิษฐานอยู่แท่นบูชาเบื้องหน้าเทพฤทธิ์ ก็พลันปลดปล่อยพลังงานมหาศาลออกมา พลังงานนั้นพุ่งตรงเข้าหาเทพฤทธิ์… ราวกับจะฉีกกระชากทุกสิ่งทุกอย่าง
เทพฤทธิ์หลับตาลง… พร้อมที่จะรับผลกรรม… จากการตัดสินใจของตนเอง
เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง… เขาก็พบว่าตนเอง… ไม่ได้อยู่ที่มหาเทววิหารอีกต่อไป…
ร่างของเทพฤทธิ์ลอยคว้างอยู่ท่ามกลางความมืดมิด… ความมืดมิดที่เย็นเยือก… และไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆ…
“เกิดอะไรขึ้น… กับข้า?” เทพฤทธิ์พึมพำกับตนเอง
เขาสัมผัสได้ถึงความอ่อนแรง… ร่างกายของเขา… ดูเหมือนจะบางเบาลง… ราวกับกำลังจะสลายไป
“นี่คือ… ผลจากการตัดสินใจของข้า… งั้นหรือ?”
ทันใดนั้นเอง… เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นมาจากความมืดมิด…
“ไม่… เทพฤทธิ์… นี่คือ… จุดเริ่มต้น… ของบททดสอบ…”
“บททดสอบ… อะไร?” เทพฤทธิ์ตะโกนถาม… แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมา…
มีเพียงความมืดมิด… และความว่างเปล่า… ที่โอบล้อมตัวเขา…
เทพฤทธิ์พยายามรวบรวมพลัง… แต่กลับพบว่า… พลังของเขาลดน้อยลงไปกว่าครึ่ง…
“ข้า… สูญเสีย… พลัง… ไปแล้ว… อย่างนั้นหรือ?”
ในขณะที่เขากำลังตกอยู่ในความสิ้นหวัง… ร่างกายของเขาก็พลันถูกดึงดูด… ไปยังทิศทางหนึ่ง…
ดวงตาของเทพฤทธิ์เบิกกว้าง… เมื่อเขามองเห็น… แสงริบหรี่… สว่างขึ้นอยู่ไกลๆ…
“นั่น… คือ… อะไร?”
แสงนั้น… ดูเหมือนจะมาจาก… โลกมนุษย์…
เทพฤทธิ์ตัดสินใจ… ที่จะพุ่งตรงไปยังแสงนั้น… โดยไม่ลังเล…
เขาไม่รู้ว่า… เบื้องหน้าของเขา… คืออะไร…
แต่เขารู้เพียงอย่างเดียว… คือ… เขาจะต้อง… ไปให้ถึง…
และเมื่อเขาก้าวเข้าสู่แสงนั้น… โลกทั้งใบ… ก็พลันเปลี่ยนไป…
เทพฤทธิ์พบว่า… ตนเอง… กำลังยืนอยู่… ในป่าลึก… ป่าที่เต็มไปด้วย… พลังงานลึกลับ…
“ที่นี่… คือที่ไหน?”
เขากวาดตามองไปรอบๆ… ต้นไม้สูงใหญ่… ปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์… และมอส… บรรยากาศ… ดูวังเวง… และน่ากลัว…
ทันใดนั้นเอง… เสียงฝีเท้า… ก็ดังขึ้น…
เทพฤทธิ์รีบหันไปมอง…
เขาเห็น… เงาดำ… กำลังย่องเข้ามา…
เงาดำนั้น… ไม่ใช่… มนุษย์…
มันคือ… สัตว์ร้าย… ที่มีรูปร่าง… น่าเกลียด… และน่ากลัว…
ดวงตาของมัน… เรืองแสงสีแดง… ราวกับไฟ…
“ข้า… จะต้อง… สู้… กับมัน…”
เทพฤทธิ์พยายามรวบรวมพลัง… แต่กลับพบว่า… พลังของเขายังคง… อ่อนแอ…
“ข้า… จะทำอย่างไร… ดี?”
สัตว์ร้าย… พุ่งเข้าหา… เทพฤทธิ์…
เทพฤทธิ์… จะเอาชีวิตรอด… จากการโจมตีของสัตว์ร้าย… ได้หรือไม่…
และ… บททดสอบ… ที่แท้จริง… คืออะไร… กันแน่…
เทพฤทธิ์พิชิตสวรรค์
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก