แสงอรุณยามเช้าทาบทาทั่วผืนฟ้าสวรรค์ สะท้อนเป็นประกายระยิบระยับบนมหาเทววิหารอันโอฬาร ความเงียบซึ่งเคยปกคลุมราวกับม่านหมอกหนาทึบในตอนก่อนหน้า บัดนี้ถูกเจือจางลงด้วยเสียงกระซิบกระซาบของเหล่านางฟ้าและเทพบุตรที่เริ่มปฏิบัติภารกิจประจำวัน เทพฤทธิ์ยังคงยืนนิ่งอยู่กลางโถงพิธีอันกว้างขวาง ทว่าประกายตาที่เคยเปี่ยมด้วยความอบอุ่น บัดนี้กลับฉายแววแห่งความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว
คำตัดสินของสภาเทพสูงสุดยังคงดังก้องในโสตประสาทของเขา ไม่ใช่คำตัดสินที่ทำให้เขาผิดหวัง หากแต่เป็นความรับผิดชอบอันใหญ่หลวงที่หลั่งไหลเข้ามา การพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองนั้นสำเร็จลุล่วงไปแล้ว ทว่าหนทางสู่การกอบกู้สมดุลแห่งสามภพนั้นเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น
“ท่านเทพฤทธิ์” เสียงหวานใสของอัปสรนทีดังขึ้น นางก้าวเข้ามาพร้อมกับถือถาดผลไม้ศักดิ์สิทธิ์สีทองอร่าม “ท่านทรงยังไม่เสวยภัตตาหารเช้าเลย”
เทพฤทธิ์หันมา ใบหน้าของเขากลับมามีรอยยิ้มบางๆ แต่แฝงไว้ด้วยความกังวลที่ยากจะปกปิด “ขอบคุณมาก นที” เขาเอ่ยรับถาดผลไม้มา พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ “ความสงบสุขนี้… มันช่างเปราะบางนัก”
อัปสรนทีทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง “หากท่านเทพฤทธิ์ทรงกังวลเรื่องใด โปรดตรัสออกมาเถิดเพคะ สวรรค์ย่อมอยู่เคียงข้างท่านเสมอ”
“ข้ามิได้กังวลเรื่องตนเอง นที” เทพฤทธิ์เอ่ยพลางหยิบผลไม้สีทองเข้าปาก รสชาติหวานละมุนแผ่ซ่าน แต่กลับไม่อาจกลบความขมปร่าในใจได้ “ข้าเพียงแต่รู้สึก… ราวกับมีสิ่งใดบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามา”
ทันใดนั้นเอง เสียงก้องกังวานของมหาเทพผู้ปกครองสวรรค์ก็ดังขึ้น “เทพฤทธิ์ จงมาพบเราที่ห้องบรรทม”
เทพฤทธิ์พยักหน้ารับคำ และรีบตรงไปยังห้องบรรทมของมหาเทพ ท่ามกลางความสงสัยของเหล่านางฟ้าและเทพบุตรที่เห็นท่าทีรีบร้อนของเขา
ภายในห้องบรรทมอันโอ่อ่า มหาเทพประทับอยู่บนบัลลังก์หยกสีมรกต ใบหน้าอันเปี่ยมด้วยเมตตา บัดนี้กลับฉายแววแห่งความขึงขัง
“เจ้าสัมผัสได้เช่นกันสินะ เทพฤทธิ์” มหาเทพตรัสเสียงทุ้ม “พลังงานอันชั่วร้ายที่กำลังก่อตัวขึ้นในโลกมนุษย์”
เทพฤทธิ์ก้มหน้าลง “ข้าสัมผัสได้ถึงความปั่นป่วน กลิ่นอายของความมืดที่เริ่มกระจายตัว”
“มิใช่เพียงแค่ความปั่นป่วน เทพฤทธิ์” มหาเทพกล่าวเสริม “แต่เป็นแผนการอันชั่วร้ายที่ถูกวางไว้อย่างแยบยล เหล่าศัตรูของเรา… พวกมันซ่อนตัวอยู่ในเงามืด รอคอยเวลาที่เหมาะสม”
“ศัตรูผู้ใดเล่าเพคะ ท่านมหาเทพ?” เทพฤทธิ์ถามด้วยความสงสัย
“เหล่าอสูรโบราณที่เคยถูกผนึกไว้เมื่อหลายพันปีก่อน” มหาเทพกล่าว “พวกมันปลดปล่อยพลังแห่งความริษยาและความเกลียดชัง ออกมาเพื่อชักนำมนุษย์ให้หลงผิด สร้างความแตกแยกและนำพาหายนะมาสู่โลก”
เทพฤทธิ์เบิกตากว้าง “เป็นไปได้อย่างไร? พลังผนึกของท่านมหาเทพนั้นแข็งแกร่งยิ่งนัก”
“พลังผนึกนั้นยังคงอยู่” มหาเทพอธิบาย “แต่พวกมันได้ค้นพบช่องโหว่… ช่องโหว่แห่งความอ่อนแอในจิตใจของมนุษย์ เมื่อมนุษย์เริ่มแสวงหาอำนาจและความโลภ พลังแห่งความมืดก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น”
“แล้วเราจะทำเช่นไรได้บ้างเพคะ?” เทพฤทธิ์ถามอย่างร้อนรน
“เจ้าต้องลงไปยังโลกมนุษย์อีกครั้ง” มหาเทพตรัส “ตามหาแหล่งกำเนิดของพลังงานอันชั่วร้ายนั้น และทำลายมันเสียก่อนที่มันจะขยายวงกว้างไปมากกว่านี้”
“ข้าพร้อมเสมอเพคะ ท่านมหาเทพ” เทพฤทธิ์ตอบรับอย่างไม่ลังเล
“แต่ระวังให้ดี เทพฤทธิ์” มหาเทพเตือน “ศัตรูครั้งนี้มิใช่เพียงแค่อสูรร้ายที่ปรากฏกายให้เห็น พวกมันได้แทรกซึมอยู่ในหมู่มนุษย์ ใช้จิตใจที่อ่อนแอเป็นอาวุธ การต่อสู้ครั้งนี้… ไม่ใช่เพียงการใช้พละกำลัง หากแต่เป็นการใช้ปัญญาและความเข้าใจ”
เทพฤทธิ์พยักหน้ารับ ความหนักอึ้งของภารกิจถาโถมเข้ามา แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้า
“ข้าจะเตรียมตัวเดินทางทันที” เทพฤทธิ์กล่าว
“ไปเถิด” มหาเทพกล่าว “ขอให้แสงสว่างแห่งสวรรค์นำทางเจ้า”
เทพฤทธิ์โค้งคำนับลา มหาเทพ ก่อนจะรีบไปยังห้องเตรียมการของตนเอง เขาหยิบชุดเกราะสีเงินประกายแสงที่ถักทอจากใยแห่งดวงดาว ซึ่งเป็นชุดที่มอบให้เขาเมื่อครั้งได้รับเลือกให้เป็นเทพแห่งความยุติธรรม และอาวุธคู่กาย ดาบ "แสงอรุณ" ซึ่งสลักอักขระศักดิ์สิทธิ์ที่ส่องสว่างเมื่อเผชิญหน้ากับความมืด
ขณะที่เขากำลังเตรียมตัว เสียงกระซิบจากเบื้องบนก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“เทพฤทธิ์… จงอย่าไว้ใจใครง่ายๆ แม้แต่คนที่เจ้าเคยรู้จัก”
คำเตือนนั้นทำให้เทพฤทธิ์ชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ราวกับจะมองทะลุผ่านม่านแห่งความลวง
“ใคร… ท่านหมายถึงใคร?” เขาถาม
แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมา มีเพียงเสียงกระแสลมที่พัดผ่านไปอย่างแผ่วเบา
ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เทพฤทธิ์จึงออกเดินทางสู่โลกมนุษย์อีกครั้ง โดยมีเป้าหมายคือการสืบหาต้นตอของพลังงานชั่วร้ายที่กำลังคุกคามสมดุลแห่งสามภพ
เมื่อเขาก้าวผ่านม่านมิติแห่งสวรรค์ลงสู่โลกมนุษย์ บรรยากาศก็เปลี่ยนไปทันที อากาศที่เคยบริสุทธิ์สดชื่น บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความขุ่นมัวและความหวาดระแวง
เขาปรากฏกายขึ้นในป่าลึกแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นป่าที่เขาเคยมาเยือนในภารกิจก่อนหน้านี้ บรรยากาศโดยรอบดูเงียบเหงาผิดปกติ ต้นไม้ใหญ่ที่เคยเขียวชอุ่ม บัดนี้กลับดูแห้งเหี่ยว ราวกับถูกดูดกลืนพลังชีวิตไป
เทพฤทธิ์เดินลึกเข้าไปในป่า สัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานอันบิดเบี้ยวที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ เขาใช้พลังแห่งการสัมผัสของเทพ สังเกตเห็นถึงรอยแตกเล็กๆ บนพื้นดินที่ส่องแสงสีม่วงดำจางๆ ซึ่งเป็นร่องรอยของพลังงานแห่งความมืด
“นี่คือที่ที่พวกมันเริ่มก่อตัว” เขากล่าวกับตนเอง
ขณะที่เขากำลังพิจารณารอยแตกนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากพุ่มไม้ด้านหลัง
“ใครน่ะ! ออกมาเดี๋ยวนี้!” เสียงห้าวทุ้มดังขึ้น
เทพฤทธิ์หันไปเผชิญหน้ากับกลุ่มชายฉกรรจ์หลายคน สวมใส่เสื้อผ้าหยาบกร้าน ใบหน้าเต็มไปด้วยความดุดัน พวกเขาถืออาวุธที่ดูไม่น่าไว้ใจ
“ข้ามิได้มีเจตนาร้าย” เทพฤทธิ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบ “ข้าเพียงแต่เดินทางผ่าน”
“เดินทางผ่าน? มาที่นี่ทำไม?” ชายคนหนึ่งซึ่งดูเป็นหัวหน้ากลุ่ม ถามขึ้นด้วยท่าทีไม่ไว้วางใจ “ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนธรรมดาจะมาเดินเล่น”
“ข้ากำลังตามหาบางสิ่ง” เทพฤทธิ์ตอบ
“บางสิ่ง? อย่ามาโกหก!” หัวหน้ากลุ่มกล่าว “แกเข้ามาในเขตอิทธิพลของเรา!”
เทพฤทธิ์สังเกตเห็นถึงแววตาที่ฉายประกายแห่งความโลภและความกระหายในอำนาจของพวกมัน ราวกับถูกครอบงำด้วยพลังบางอย่าง
“พวกเจ้าถูกชักจูงให้กระทำการชั่วร้ายอยู่หรือไม่?” เทพฤทธิ์ถาม
คำถามนั้นทำให้พวกชายฉกรรจ์มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนที่หัวหน้ากลุ่มจะตะคอกออกมา
“ไม่ต้องมากวนประสาท! จัดการมัน!”
พวกชายฉกรรจ์พุ่งเข้าใส่เทพฤทธิ์ เทพฤทธิ์หลบหลีกการโจมตีอย่างคล่องแคล่ว ดาบแสงอรุณในมือเปล่งประกายสีทองขับไล่ความมืด
แต่ก่อนที่เขาจะได้ลงมือป้องกันตนเองอย่างเต็มที่ จู่ๆ อากาศรอบตัวก็พลันเย็นยะเยือกราวกับถูกแช่แข็ง
เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากความมืด มันไม่ได้มีรูปร่างที่ชัดเจนนัก แต่ดูเหมือนจะมีขนาดใหญ่กว่ามนุษย์ทั่วไป และมีดวงตาสีแดงฉานที่มองตรงมาที่เทพฤทธิ์
“แก… ไม่ควรเข้ามาที่นี่” เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้น ราวกับมาจากก้นบึ้งของความมืด
เทพฤทธิ์สัมผัสได้ถึงพลังอันชั่วร้ายมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากเงาร่างนั้น มันไม่ใช่แค่พลังของอสูรร้ายธรรมดา แต่เป็นพลังที่เต็มไปด้วยความแค้นและความมุ่งร้าย
“แกคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังสิ่งเหล่านี้สินะ!” เทพฤทธิ์ถาม
เงาร่างนั้นหัวเราะในลำคออย่างชั่วร้าย “แก… ช่างมีความสามารถในการรับรู้ยิ่งนัก เทพแห่งแสงสว่าง”
“แล้วเจ้าเล่า คือผู้ที่จะมาขัดขวางแผนการของข้าใช่หรือไม่?”
“ข้ามาเพื่อยุติทุกสิ่ง!” เทพฤทธิ์ประกาศกร้าว
“ฝันไปเถอะ!” เงาร่างนั้นตะโกน ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เทพฤทธิ์ด้วยความเร็วเหนือมนุษย์
เทพฤทธิ์ยกดาบแสงอรุณขึ้นรับการโจมตี เสียงปะทะของพลังงานดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วป่า
นี่คือการเผชิญหน้าครั้งแรกกับศัตรูที่ซ่อนเร้นในเงามืด ซึ่งทรงพลังและอันตรายเกินกว่าที่เขาเคยคาดคิด
ในขณะที่การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เทพฤทธิ์พลันรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นปราดเข้ามาในจิตใจ เขาเห็นภาพนิมิตแวบหนึ่ง… เป็นภาพของหมู่บ้านเล็กๆ อันเงียบสงบที่เขาเคยให้ความช่วยเหลือ ภาพของเหล่าผู้คนที่เขารัก… กำลังตกอยู่ในอันตราย!
เงาร่างนั้นกำลังใช้พลังแห่งจิตใจของเขาโจมตี!
เทพฤทธิ์สะบัดหน้าอย่างแรง พยายามเรียกสติกลับคืนมา “แก… กล้าดียังไง!”
เขาต้องหยุดยั้งเงาร่างนี้ให้ได้ ก่อนที่แผนการอันชั่วร้ายของมันจะทำลายทุกสิ่งที่เขารัก! แต่ดูเหมือนว่าศัตรูครั้งนี้จะฉลาดแกมโกงยิ่งกว่าที่เขาคิด… มันสามารถโจมตีได้ทั้งกายและใจ!
การต่อสู้ครั้งนี้… จะจบลงเช่นไร? และภัยอันตรายที่แท้จริงที่ซ่อนอยู่ในเงามืดนั้น มีรูปร่างที่แท้จริงเป็นเช่นไร?
(จบตอนที่ 28)
เทพฤทธิ์พิชิตสวรรค์
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก