ตรอกแคบยังคงหลับใหลภายใต้เงาของรัตติกาล คมไพรยืนนิ่งอยู่ราวกับรูปสลักที่แกะสลักจากความมืด กลิ่นอับชื้นของซากปรักหักพังและไอเสียลอยอวลอยู่ในอากาศ แสงนีออนสีซีดที่กระพริบติดๆ ดับๆ เหมือนจะประกาศก้องถึงความเสื่อมโทรมของสถานที่แห่งนี้ แต่สำหรับคมไพร นี่คือสนามประลองที่แท้จริง สนามประลองที่เขาสามารถใช้ทุกประสาทสัมผัสที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด
เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างแผ่วเบา เท้าเปล่าที่ไร้รองเท้าแตะพื้นคอนกรีตที่เย็นเฉียบโดยไม่ส่งเสียงใดๆ สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ใบหูได้ยินเสียงลมหวีดหวิวที่ลอดผ่านช่องว่างระหว่างอาคาร และเสียงน้ำหยดติ๋งๆ ที่ดังมาจากที่ใดที่หนึ่งไกลออกไป เขาไม่ใช่แค่เงาในความมืด แต่เป็นพยัคฆ์ที่พร้อมจะตะครุบเหยื่อทุกเมื่อ
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงและสั่นสะเทือนพื้นก็ดังขึ้นจากปากตรอกด้านหน้า คมไพรชะงัก เขาขยับตัวเข้าไปหลบหลังกองขยะที่เน่าเหม็นอย่างรวดเร็ว ร่างกายแนบชิดกับกำแพงเย็นเฉียบ หัวใจเต้นเป็นจังหวะเร็วแต่สม่ำเสมอ ความตื่นเต้นผสมปนเปกับสมาธิที่แน่วแน่
กลุ่มคนสี่คนเดินเข้ามาในตรอก พวกเขาสวมเสื้อผ้าสีดำเหมือนกันหมด ใบหน้าบางส่วนถูกบดบังด้วยหน้ากาก แต่จากท่าทีและอาวุธที่พกพามา ทำให้คมไพรทราบได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่พลเมืองทั่วไป แต่เป็นกลุ่มนักฆ่ามืออาชีพ ที่ถูกส่งมาเพื่อจัดการกับเขา
"แกเห็นอะไรบ้างวะ" เสียงห้าวตะคอกถาม "ไม่เห็นอะไรเลยวะ หัวหน้า" อีกเสียงตอบกลับ "แต่ฉันว่าเราควรตรวจตราให้ดีก่อนนะ ถ้าไอ้เงาพยัคฆ์มันมาซุ่มโจมตีเราที่นี่ล่ะก็..." เสียงแรกพูดไม่ทันจบ
คมไพรยิ้มมุมปาก เขาชอบที่ศัตรูของเขาก็มีความเกรงขามในนามของเขาเช่นกัน
"เตรียมตัวไว้" หัวหน้ากลุ่มสั่ง "ถ้ามันโผล่มาเมื่อไหร่ ก็จัดการมันให้สิ้นซาก นายใหญ่ไม่ชอบความผิดพลาด"
คมไพรรอจังหวะ เขารู้ดีว่าการปะทะในพื้นที่จำกัดเช่นนี้มีความอันตรายสูง เขาต้องใช้สภาพแวดล้อมให้เป็นประโยชน์
ทันทีที่กลุ่มคนเหล่านั้นกระจายตัวออกเล็กน้อยเพื่อค้นหา คมไพรก็ระเบิดพลังออกมาจากที่ซ่อน
เขาพุ่งตัวออกไปราวกับลูกธนูที่ถูกยิงออกจากคันธนู ร่างกายของเขากลายเป็นกระสุนที่พุ่งเข้าใส่คนที่อยู่ใกล้ที่สุดที่หันหลังให้เขา
ฉัวะ!
คมดาบสั้นที่คมกริบของคมไพรกรีดผ่านลำคอของศัตรูอย่างรวดเร็ว เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดออกมา ก่อนที่ร่างนั้นจะทรุดลงกับพื้นอย่างเงียบเชียบ
"อะไรวะ!" เสียงร้องตะโกนดังขึ้น
อีกสามคนหันมาอย่างรวดเร็ว แต่คมไพรได้เคลื่อนที่ต่อไปแล้ว เขาใช้ผนังเป็นแรงส่ง พลิกตัวกลางอากาศ หมุนตัวหลบคมกระบองที่ฟาดเข้าใส่จากด้านข้าง ก่อนจะใช้ข้อศอกกระแทกเข้าที่ใบหน้าของอีกคนอย่างจัง
ปัง!
เสียงกะโหลกกระทบกันดังสนั่น ร่างนั้นเซถลาไปชนเข้ากับกำแพง ก่อนจะร่วงหล่นลงไปกองกับพื้น
สถานการณ์เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว จากการลาดตระเวนกลายเป็นการต่อสู้เอาชีวิตรอด
หัวหน้ากลุ่มที่ยังยืนอยู่อีกคน ตะโกนสั่งลูกน้องที่เหลืออีกคน "ยิงมัน! อย่าให้มันหนีไปได้!"
เสียงปืนดังขึ้น ปัง! ปัง! กระสุนพุ่งเข้าใส่คมไพรอย่างบ้าคลั่ง แต่คมไพรเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่ยากจะจับได้ เขาหลบหลีกการยิงได้อย่างน่าอัศจรรย์ ราวกับว่าเขามีประสาทสัมผัสที่รับรู้ถึงวิถีกระสุนได้ล่วงหน้า
คมไพรไม่คิดจะยิงตอบโต้ เขาต้องการปิดเกมให้เร็วที่สุด เขาพุ่งเข้าใส่หัวหน้ากลุ่มอย่างรวดเร็ว ใช้จังหวะที่อีกฝ่ายกำลังบรรจุกระสุน
หัวหน้ากลุ่มชักปืนพกออกมา แต่คมไพรเร็วกว่า เขาใช้มือข้างหนึ่งปัดปืนออกไปอย่างแรง ทำให้กระสุนด้านออกไปทางอื่น ก่อนจะใช้มืออีกข้างคว้าปืนนั้นมา และใช้ด้ามปืนกระแทกเข้าที่ขมับของหัวหน้ากลุ่มอย่างแรง
ปัง!
หัวหน้ากลุ่มทรุดลงไปกองกับพื้น ร่างของเขานอนหมดสติอยู่ข้างๆ ลูกน้องที่เหลืออีกคน
ลูกน้องคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ สั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด เขาพยายามจะยิงคมไพรอีกครั้ง แต่คมไพรคว้าก้อนอิฐที่หลุดร่อนจากกำแพงขึ้นมา และขว้างใส่ปากกระบอกปืนอย่างแม่นยำ
แกร๊ง!
ปืนในมือของเขากระเด็นหลุดออกไป
"แก...แกมันปีศาจ!" ชายคนนั้นร้องเสียงหลง
คมไพรไม่ตอบ เขาเดินเข้าไปหาชายผู้นั้นอย่างช้าๆ แววตาของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก
"แกเป็นใคร?" ชายผู้นั้นถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คนที่แกไม่ควรมารู้จัก" คมไพรตอบเสียงเรียบ
ก่อนที่ชายผู้นั้นจะได้พูดอะไรอีก คมไพรก็ใช้ปลายมีดสั้นกรีดลงบนเส้นเลือดใหญ่ที่ต้นคอของเขาอย่างรวดเร็ว ไม่ให้มีโอกาสได้ส่งเสียงร้อง
ความเงียบเข้าปกคลุมตรอกแคบอีกครั้ง เหลือเพียงกลิ่นคาวเลือดและร่างไร้วิญญาณสี่ร่างที่ทอดนองอยู่บนพื้น คมไพรไม่เสียเวลา เขาตรวจสอบตามร่างกายของศัตรู พบข้อมูลบางอย่างที่น่าสนใจ
"พวกแกมาจาก 'เงาอัสดง' สินะ" เขาพึมพำกับตัวเอง "ดูเหมือนว่าจะมีคนต้องการกำจัดข้ามากจริงๆ"
เขาหยิบเอาอุปกรณ์บางอย่างที่ซ่อนอยู่ในตัวของหัวหน้ากลุ่มออกมา มันเป็นชิปข้อมูลขนาดเล็ก เขาเก็บมันไว้ในกระเป๋าอย่างดี
"แล้วข้อมูลนี้จะพาข้าไปไหนกันนะ" เขาครุ่นคิด
เขากวาดตามองไปรอบๆ อีกครั้ง คราวนี้สายตาของเขาจับจ้องไปที่ทางออกอีกด้านหนึ่งของตรอก ซึ่งดูเหมือนจะนำไปสู่ถนนที่พลุกพล่านกว่า
"ถึงเวลาต้องถอนตัวแล้ว"
คมไพรไม่รอช้า เขากระโจนขึ้นไปบนกำแพงอย่างรวดเร็ว และใช้ทักษะการปีนป่ายที่เหนือมนุษย์ ไต่ไปตามแนวหลังคาอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะหายลับไปในความมืด
ในอีกฟากหนึ่งของเมืองหลวง รถยนต์สีดำเงาวับแล่นฝ่าการจราจรที่ติดขัดอย่างรวดเร็ว บนเบาะหลังเป็นที่นั่งของ อาชวิน ชายหนุ่มรูปงามในชุดสูทสั่งตัดราคาแพง ใบหน้าของเขาฉายแววเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด
"รายงานมา" เขาสั่งเสียงเข้ม "ท่านอาชวินครับ มีรายงานว่ามีกลุ่มนักฆ่าถูกส่งเข้าไปในตรอกซอยเมื่อคืนนี้ แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะปฏิบัติภารกิจไม่สำเร็จครับ" เสียงของเลขาฯ ดังผ่านโทรศัพท์ "ไม่สำเร็จ? หมายความว่าอย่างไร?" อาชวินถามเสียงดังขึ้น "คาดว่า...คาดว่าพวกเขาจะถูกจัดการครับ ท่าน" "ถูกจัดการ? โดยใคร?" "ยังไม่ทราบแน่ชัดครับท่าน แต่จากข้อมูลเบื้องต้น อาจจะเป็นฝีมือของ... 'เงาพยัคฆ์' ครับ"
อาชวินหลับตาลงครู่หนึ่ง เขาถอนหายใจยาว
"ไอ้เงาพยัคฆ์นั่น... มันทำให้งานของเรายากขึ้นทุกที" เขากล่าว "ครั้งนี้มันมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยงั้นหรือ?"
"ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นครับท่าน" "แผนของเราจะต้องเปลี่ยนไป" อาชวินกล่าว "ถ้าเงาพยัคฆ์เข้ามาแทรกแซง เราจะต้องระวังตัวมากขึ้น"
เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีหม่นผ่านกระจก รถยนต์คันหรูกำลังพุ่งทะยานไปอย่างรวดเร็ว ราวกับจะไล่ตามบางสิ่งบางอย่าง
"ไม่ว่าแกจะเป็นใคร... เงาพยัคฆ์" อาชวินพึมพำ "แกกำลังทำให้เรื่องมันยุ่งยากเกินไปแล้ว"
คมไพรหลบซ่อนตัวอยู่บนยอดตึกสูง เขามองลงไปยังเมืองหลวงที่กำลังตื่นขึ้น เสียงสัญญาณแตรและเสียงผู้คนเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เขาเปิดชิปข้อมูลที่ได้มา และเสียบเข้ากับอุปกรณ์ขนาดเล็กที่เขาพกพามา
หน้าจอแสดงข้อมูลบางอย่างที่ทำให้เขาขมวดคิ้ว
"ฐานทัพลับ... เรือนจำใต้ดิน..." เขากล่าว "ดูเหมือนว่าครั้งนี้ข้าจะได้เข้าไปในที่ที่อันตรายยิ่งกว่าที่เคย"
เขาพลิกชิปข้อมูลในมือ ภาพของอาคารแห่งหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอ มันเป็นอาคารที่ดูธรรมดา แต่จากข้อมูลที่เขาได้มา ที่นี่คือทางเข้าสู่โลกอีกใบ
"อาชวิน..." เขาอ่านชื่อที่ปรากฏบนเอกสาร "ชื่อนี้คุ้นหู... เหมือนเคยได้ยินมาจากข่าวลือ"
คมไพรเก็บอุปกรณ์ และชิปข้อมูล เขารู้สึกถึงพลังแห่งความท้าทายที่พุ่งพล่านขึ้นมาในตัว
"ไม่ว่าแกจะวางแผนอะไรไว้... ข้าจะไปขัดขวางแกแน่"
เขาหันหลังให้เมืองหลวงที่กำลังเต็มไปด้วยความวุ่นวาย และก้าวเข้าไปในความมืดของอีกตรอกหนึ่ง ที่นำพาไปสู่การผจญภัยครั้งใหม่ที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม
การไล่ล่า การต่อสู้ และการลอบเร้น ยังคงดำเนินต่อไป... ท่ามกลางม่านหมอกแห่งอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
ติดตามตอนต่อไป: ปะทะเดือดกลางอากาศ
ลมพยัคฆ์ผ่าสิบทิศ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก