สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ท้องฟ้ายามราตรีถูกฉีกกระชากด้วยสายฟ้าที่ฟาดเปรี้ยงลงมาเป็นระยะๆ เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องราวกับประกาศก้องถึงภัยพิบัติที่กำลังจะมาเยือน ตรอกแคบอันมืดมิดที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความสกปรกและความสิ้นหวัง ยิ่งทวีความน่าสะพรึงกลัวขึ้นไปอีกเมื่อสายฝนซัดสาดลงมากระทบกับพื้นคอนกรีตที่แตกร้าว สะท้อนแสงนีออนสีซีดที่กระพริบติดๆ ดับๆ เป็นประกายวูบวาบชวนเวียนหัว
คมไพร หรือที่รู้จักกันในนาม "เงาพยัคฆ์" ยืนนิ่งราวกับรูปสลักที่แกะสลักจากความมืด ดวงตาคมกล้าสอดส่ายไปรอบตัวท่ามกลางม่านฝนหนาทึบ ทุกประสาทสัมผัสตื่นตัวเต็มที่ เขาคือพยัคฆ์ที่กำลังซุ่มเงียบ รอคอยโอกาสที่จะกระโจนตะครุบเหยื่อ
เมื่อครู่ เขาเพิ่งจะปิดฉากการเผชิญหน้ากับกลุ่มอันธพาลที่พยายามจะปล้นทรัพย์สินของเขาอย่างโหดเหี้ยม แต่ด้วยวิทยายุทธ์อันเหนือชั้นและการใช้สภาพแวดล้อมให้เป็นประโยชน์ คมไพรก็สามารถจัดการกับพวกมันได้อย่างรวดเร็วและเด็ดขาด สิ้นเสียงปืนและเสียงร้องโหยหวนที่จางหายไปในความมืด เหลือเพียงเสียงฝนที่ดังกลบทุกสิ่ง
“แค่นี้เองหรือ” คมไพรพึมพำกับตัวเอง เสียงทุ้มต่ำที่แทบจะกลืนหายไปกับเสียงฝน ดวงตาของเขายังคงสอดส่ายไปที่ปลายตรอก มองหาเป้าหมายที่แท้จริง
เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อล่าพวกขี้ขโมยริมถนน แต่มาเพื่อตามหาเบาะแสบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับองค์กรอันตรายที่กำลังแพร่กระจายอิทธิพลไปทั่วเมือง การเดินทางของเขาครั้งนี้เต็มไปด้วยอันตรายและปริศนาที่รอให้เขาคลี่คลาย
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่ดังเร็วและหนักหน่วงก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังของคมไพร เขาไม่จำเป็นต้องหันกลับไปมองก็รู้ได้ทันทีว่าใครคือผู้มาเยือน
“เงาพยัคฆ์! แกหนีไม่พ้นหรอก!” เสียงตะโกนแหบห้าวของชายร่างใหญ่ดังขึ้น พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามา
คมไพรหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว ร่างกายพลิ้วไหวราวกับสายลม ก่อนที่กลุ่มคนร้ายสี่ถึงห้าคนจะพุ่งเข้ามาถึงตัว เขาเห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นของหัวหน้ากลุ่ม ซึ่งเป็นชายร่างใหญ่ผิวดำ ผมหยิก ดวงตาที่เล็กแต่คมกริบ
“แกมันเป็นใครกันแน่? ทำไมถึงมายุ่งกับเรื่องของเรา!” ชายร่างใหญ่คำราม ลิ้นชักปืนพกออกมาจากเอว
คมไพรไม่ตอบ เขาเพียงยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น “เรื่องของแก…คือเรื่องของฉัน”
พูดจบ เขาก็พุ่งเข้าใส่กลุ่มคนร้ายทันที เขาใช้ความคล่องแคล่วว่องไวหลบหลีกการโจมตีอันหุนหันพลันแล่นของพวกมันได้อย่างง่ายดาย แขนเรียวแต่แข็งแกร่งวาดผ่านอากาศ ฟาดฟันเข้าใส่จุดสำคัญของศัตรูอย่างแม่นยำ เสียงกระดูกกระทบกันดังกรอบแกรบ
การต่อสู้ระยะประชิดในตรอกแคบที่เต็มไปด้วยขยะและเศษอิฐกลายเป็นสังเวียนสุดอันตรายสำหรับคมไพร เขาทิ้งตัวหลบการฟันดาบของชายร่างใหญ่ ก่อนจะใช้ศอกกระแทกเข้าที่โหนกแก้มของคู่ต่อสู้จนเซถอยหลัง
“แกมันก็แค่หมาข้างถนน!” ชายร่างใหญ่สบถ พยายามประคองตัวเองขึ้นมา
แต่คมไพรไม่เปิดโอกาสให้เขาตั้งตัว เขากระโดดขึ้นไปบนกองขยะสูงกว่าเมตร แล้วทิ้งตัวลงมาอย่างรวดเร็ว ใช้ปลายเท้าทั้งสองข้างเตะเข้าที่หน้าอกของชายร่างใหญ่ ส่งร่างของอีกฝ่ายกระเด็นไปกระแทกกับผนังตรอกอย่างจัง
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น ก่อนที่ร่างนั้นจะร่วงลงมากองกับพื้น
แต่เมื่อคมไพรหันไปอีกด้าน เขาก็พบว่าอีกสองคนได้เปิดฉากยิงปืนใส่เขาแล้ว เขาต้องอาศัยความเร็วในการเคลื่อนที่ หลบกระสุนที่พุ่งเฉี่ยวไปมาอย่างหวุดหวิด เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวในตรอกแคบ ราวกับเสียงฟ้าผ่าที่ใกล้เข้ามา
คมไพรอาศัยจังหวะที่พวกมันกำลังตั้งปืนใหม่ พุ่งตัวหลบเข้าไปใต้ช่องว่างระหว่างรถที่จอดทิ้งไว้ เขาเห็นแสงไฟจากปากกระบอกปืนกำลังเล็งมาที่เขา
“คิดจะฆ่าฉันเหรอ?” คมไพรหัวเราะในลำคอ “ยังอีกนาน!”
เขาโยนหินก้อนเล็กๆ ไปทางซ้ายมือของศัตรู เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่จะพุ่งตัวออกจากที่กำบัง พลิกตัวกลางอากาศ ยิงปืนพกที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกไปสองนัด
เสียงปืนของคมไพรดังขึ้นเพียงสองครั้ง แต่กลับเฉียบขาดและแม่นยำยิ่งกว่า ชายสองคนในกลุ่มคนร้ายทรุดตัวลงกับพื้นทันที ปืนในมือร่วงหล่น
เหลือเพียงชายหนุ่มอีกคนหนึ่งที่ดูหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เขากำลังพยายามจะหนี แต่คมไพรไม่ปล่อยให้เขาไปง่ายๆ
“อย่า…อย่าทำอะไรฉันเลย!” ชายหนุ่มคนนั้นร้องขอ
คมไพรเดินเข้าไปหาอย่างช้าๆ ดวงตาของเขายังคงฉายแววเย็นชา “บอกมา…ใครส่งพวกแกมา?”
ชายหนุ่มคนนั้นสั่นไปทั้งตัว “ฉัน…ฉันไม่รู้! ฉันแค่โดนจ้างมา!”
“ใครจ้าง?” คมไพรเร่งเสียง “ถ้าแกไม่อยากตาย…ก็บอกมา!”
ชายหนุ่มคนนั้นแทบจะร้องไห้ออกมา “คือ…คือคุณใหญ่! เขาบอกให้มาดักรอแกตรงนี้!”
“คุณใหญ่?” คมไพรขมวดคิ้ว “เขาเป็นใคร?”
“ผม…ผมไม่รู้จริงๆ ครับ! เขาใส่หน้ากากตลอดเวลา! ผมได้ยินแค่คนอื่นเรียกเขาว่าคุณใหญ่!” ชายหนุ่มคนนั้นพูดอย่างติดขัด
คมไพรพิจารณาคำพูดของอีกฝ่าย เขาคาดเดาว่า “คุณใหญ่” คือใครบางคนที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมดนี้
ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังแว่วมาแต่ไกล คมไพรเหลือบมองไปที่ปลายตรอก เขารู้ดีว่าเขาไม่มีเวลามากพอที่จะซักถามอะไรมากกว่านี้
“ครั้งนี้แกโชคดี” คมไพรพูดกับชายหนุ่มคนนั้น “แต่ถ้าเจอฉันอีก…แกจะไม่มีโชคแบบนี้อีกต่อไป”
คมไพรหันหลังเดินหายเข้าไปในความมืดของตรอกอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เสียงไซเรนรถตำรวจดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
เขาเคลื่อนไหวไปตามตรอกแคบอย่างรวดเร็วราวกับเงา ร่างกายพลิ้วไหวไปตามจังหวะของสายฝนที่ยังคงตกหนัก เขาต้องรีบออกจากที่นี่ก่อนที่การปรากฏตัวของเขาจะถูกเปิดเผย
แต่แล้ว…เสียงเครื่องยนต์คำรามดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังของเขา!
คมไพรชะงัก เขาหันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว เห็นรถยนต์สีดำคันหนึ่งกำลังพุ่งเข้ามาในตรอกด้วยความเร็วสูง! ไฟหน้ารถสาดส่องเข้ามา แสงจ้าสะท้อนกับหยดน้ำฝนที่โปรยปราย
“อะไรกัน??” คมไพรอุทานด้วยความประหลาดใจ
รถคันนั้นไม่ได้ขับมาเพื่อไล่ล่าเขา แต่กำลังจะพุ่งชนอะไรบางอย่างที่อยู่ตรงหน้า!
คมไพรเบิกตากว้าง เขาเห็นร่างของชายหนุ่มคนเมื่อครู่ที่เขาสั่งให้บอกความจริง กำลังยืนแข็งทื่ออยู่กลางตรอก! ชายหนุ่มคนนั้นไม่ทันได้หลบหนี!
“ไม่นะ!” คมไพรตะโกนออกมา เขารู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่ความบังเอิญ แต่เป็นการสังหารปิดปาก!
เขารีบวิ่งกลับไป แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว!
เสียงยางบดถนนดังเอี๊ยดอ๊าด! พร้อมกับเสียงโครมครามอันน่าสยดสยอง!
ร่างของชายหนุ่มคนนั้นถูกรถยนต์สีดำคันนั้นอัดกระแทกเข้ากับผนังตรอกอย่างแรง สิ้นใจในพริบตา!
รถยนต์คันนั้นไม่ได้ชะลอความเร็วลงแม้แต่น้อย มันยังคงพุ่งทะยานออกไปจากตรอกอย่างรวดเร็ว ราวกับจะลบหลักฐานทั้งหมดให้หายไป
คมไพรยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขาหายใจหอบหนัก ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
เขาเพิ่งจะปล่อยให้ผู้ชายคนนั้นรอดมาได้เมื่อไม่กี่นาทีก่อน และตอนนี้…เขาต้องมาเห็นเขาตายต่อหน้าต่อตา!
“ไอ้พวกสารเลว!” คมไพรคำราม ความโกรธปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง
เขาหันไปมองตามเส้นทางที่รถยนต์สีดำคันนั้นหลบหนีไป ฝนยังคงโปรยปราย แต่เขาสาบานได้เลยว่า เขาจะตามล่ารถคันนั้นให้ถึงที่สุด!
“แกจะต้องชดใช้!” คมไพรตะโกนก้อง ท่ามกลางเสียงสายฝนและเสียงฟ้าร้อง
การไล่ล่าครั้งใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว! และครั้งนี้…มันจะอันตรายยิ่งกว่าครั้งไหนๆ
ลมพยัคฆ์ผ่าสิบทิศ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก