ตอนที่ 10 — เสียงกึกก้องในความมืด

สายฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย ราวกับจะชำระล้างบาปหนาของเมืองหลวงแห่งนี้ให้สิ้นซาก เสียงฟ้าร้องเมื่อครู่ได้จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิมในตรอกแคบแห่งนี้ คมไพร หรือ "เงาพยัคฆ์" ยืนนิ่งอยู่ใต้ชายคาที่ผุพัง ‌สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบกายอย่างระแวดระวัง ทุกประสาทสัมผัสตื่นตัวประดุจพยัคฆ์ในยามล่าเหยื่อ ละอองฝนที่เกาะอยู่บนใบหน้าไม่ได้ทำให้เขาสะทกสะท้าน หากแต่กลับยิ่งทำให้ความตั้งใจของเขาแข็งแกร่งขึ้น

"พวกมันรู้ว่าเราอยู่ที่นี่" เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากด้านหลังของคมไพร เป็นเสียงของ "ก้อง" คู่หูที่ผ่าตัดฉุกเฉินด้วยฝีมือของเขาเมื่อหลายชั่วโมงก่อน ​ขณะนี้ก้องยังคงอ่อนแรง แต่ก็ยังคงยึดมีดสั้นคู่ใจไว้แน่น

คมไพรพยักหน้ารับเบาๆ โดยไม่ต้องหันกลับไปมอง "เสียงปืนเมื่อครู่มันดังเกินไป แม้จะอยู่ในตรอกแคบแบบนี้ ก็ยังลากความสนใจไปได้ง่าย" เขาพึมพำ ดวงตาจ้องมองไปยังปลายตรอกที่มืดมิดซึ่งมีแสงไฟสีเหลืองอ่อนลอดออกมาเป็นระยะๆ ‍"พวกมันคงกำลังระดมกำลังมา"

"แล้วเราจะทำยังไง?" ก้องถาม เสียงเต็มไปด้วยความกังวล

คมไพรสูดหายใจลึก กลิ่นอับของสนิมและขยะเน่าเสียปะปนกับกลิ่นดินชื้นๆ จากสายฝน "เราต้องไปจากที่นี่" เขาตอบสั้นๆ "และต้องไปให้เร็วกว่าที่พวกมันจะปิดล้อมเราได้"

ทันใดนั้น ‌เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังขึ้นจากทางเข้าตรอก เสียงรองเท้าบู๊ตกระทบพื้นคอนกรีตที่เปียกชื้น ชัดเจนและดังกว่าเสียงฝนที่ซาลงเล็กน้อย "มาแล้ว" คมไพรกล่าว น้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด

"กี่คน?" ก้องถาม ‍พยายามทรงตัวให้ยืนนิ่ง

"อย่างน้อยห้าคน" คมไพรตอบ เสียงกระซิบของเขาเบา แต่หนักแน่น "ดูจากจังหวะการก้าวเท้าและน้ำหนักของอาวุธที่แบกมา"

แสงไฟจากฉายฉายที่ถูกเปิดขึ้นสาดส่องเข้ามาเป็นลำ แสงนั้นสะท้อนกับหยดน้ำที่เกาะอยู่บนกำแพงอิฐเก่าๆ ทำให้เกิดภาพเงาบิดเบี้ยวที่ดูน่ากลัวยิ่งขึ้น ชายฉกรรจ์ในชุดสีดำสนิทหลายคนก้าวเข้ามาในตรอก ​ดวงตาของพวกเขาไล่สำรวจไปทั่วอย่างรวดเร็ว

"ไม่เห็นใคร?" เสียงหนึ่งดังขึ้น

"ระวังตัวให้ดี! เขาไม่ใช่คนธรรมดา" อีกเสียงหนึ่งตะโกนเตือน

คมไพรขยับตัวเล็กน้อย เขาถอยเข้าไปลึกกว่าเดิม ซ่อนตัวอยู่ในซอกมุมที่มืดมิดที่สุด ขณะที่ก้องพยายามซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังกองขยะขนาดใหญ่

"เห็นเงา!" เสียงหนึ่งร้องขึ้น

ทันใดนั้น ​เงาของคมไพรที่ทาบทับอยู่บนกำแพงก็ขยับราวกับมีชีวิต มีดสั้นในมือของเขาพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วราวกับงูฉก เสียง "ฉึบ" สั้นๆ ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนของใครบางคน

"ทางขวา!"

คมไพรไม่รอช้า เขาพุ่งตัวออกจากที่ซ่อนราวกับสายลมที่พัดผ่าน ​ประสานงานกับก้องอย่างรวดเร็ว ทั้งสองถอยร่นเข้าไปในตรอกที่แคบกว่าเดิม โดยมีคมไพรเป็นคนนำ

การต่อสู้ระยะประชิดเริ่มต้นขึ้นในความมืดของตรอกแคบคมไพรเคลื่อนไหวราวกับเงา เขาใช้สภาพแวดล้อมให้เป็นประโยชน์ หลบหลีกการโจมตีได้อย่างคล่องแคล่ว กระสุนปืนพกถูกยิงสาดกระสุน แต่คมไพรก็สามารถหลบหลีกได้อย่างหวุดหวิด เขาใช้มีดสั้นคู่กายปะทะกับอาวุธของศัตรู เสียงเหล็กกระทบกันดังก้อง กลิ่นอายของความตายคละคลุ้งไปทั่ว

"นายไปก่อน ฉันจะถ่วงเวลาให้!" ก้องตะโกน บอกคมไพรขณะที่เขากระโดดข้ามสิ่งกีดขวาง

"ไม่! เราไปด้วยกัน" คมไพรตอบ ขณะที่เขากระโดดเตะก้านคอศัตรูที่พยายามจะเข้ามาประชิดตัว

คมไพรใช้จังหวะที่ศัตรูเสียหลัก พุ่งเข้าไปประชิดตัวพร้อมกับใช้ก้อนอิฐที่หลุดร่วงจากกำแพงฟาดเข้าใส่ใบหน้าของเป้าหมายอย่างแม่นยำ เสียง "อั่ก" ดังขึ้น ก่อนที่ร่างนั้นจะทรุดลงกับพื้น

"ไป!" คมไพรคว้าแขนของก้องที่ยังคงอ่อนแรงอยู่

ทั้งสองวิ่งฝ่าเข้าไปในตรอกที่คับแคบยิ่งกว่าเดิม เสียงปืนยังคงดังตามมาเป็นระยะๆ แต่คมไพรก็ยังคงนำทางก้องไปได้อย่างช่ำชอง เขาชำนาญในเส้นทางใต้ดินของเมืองนี้ราวกับเป็นบ้านของตัวเอง

"ทางนี้!" คมไพรชี้ไปยังช่องระบายอากาศขนาดใหญ่ที่อยู่ริมกำแพง

"จะเข้าไปทางนั้นเหรอ?" ก้องถามอย่างไม่เชื่อสายตา

"มันเป็นทางเดียวที่เราจะหนีจากวงล้อมนี้ได้" คมไพรตอบ ขณะที่เขากำลังงัดแผงเหล็กของช่องระบายอากาศให้เปิดออก

แรงดึงมหาศาลถูกใช้เพื่อเปิดช่องระบายอากาศออก คมไพรใช้กำลังทั้งหมดที่มี เสียงโลหะเสียดสีกันดังครืดคราดออกมา ก้องเองก็พยายามช่วยเท่าที่กำลังจะทำได้

"เร็วจัง" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

คมไพรหันไปมอง เห็นเงาของกลุ่มคนกำลังวิ่งตามมาอย่างกระชั้นชิด เขาเร่งมือให้เร็วขึ้น แผงเหล็กเปิดออกพอที่จะให้คนหนึ่งมุดเข้าไปได้

"นายไปก่อน!" คมไพรผลักก้องให้มุดเข้าไปในช่องระบายอากาศ

"แล้วนายล่ะ?" ก้องถาม เสียงเต็มไปด้วยความห่วงใย

"ฉันจะตามไป" คมไพรตอบ พลางหันกลับไปเผชิญหน้ากับกลุ่มศัตรูที่กำลังจะเข้ามาถึง

เมื่อก้องมุดเข้าไปในช่องระบายอากาศเรียบร้อยแล้ว คมไพรก็กระโดดถอยหลังอย่างรวดเร็ว เขาหยิบระเบิดควันขนาดเล็กออกมาจากเอว แล้วขว้างเข้าไปกลางกลุ่มศัตรู

"วูบ!"

กลุ่มควันสีขาวขุ่นพวยพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว ปกคลุมพื้นที่จนมองเห็นได้ยาก คมไพรไม่รอช้า เขาหันหลังวิ่งตรงไปยังช่องระบายอากาศที่เปิดอยู่ แล้วมุดเข้าไปอย่างรวดเร็ว

"ตามมันไป!" เสียงตะโกนดังขึ้นจากท่ามกลางควัน

คมไพรคลานไปในอุโมงค์ระบายอากาศที่มืดมิดและคับแคบ กลิ่นอับชื้นและกลิ่นโคลนลอยอวลอยู่ในอากาศ ก้องคลานตามมาติดๆ เสียงฝีเท้าของพวกศัตรูยังคงดังอยู่จากด้านหลัง ราวกับจะตามติดมาไม่ปล่อย

"เรากำลังจะไปไหน?" ก้องถาม

"ไปที่ๆ พวกมันเข้าไม่ถึง" คมไพรตอบ ขณะที่เขาพยายามมองหาทางออกในความมืด

พวกเขาคลานผ่านอุโมงค์แคบๆ ที่เต็มไปด้วยเศษขยะและน้ำสกปรกที่ไหลนองไปตามพื้น เสียงร้องตะโกนของศัตรูเริ่มจางหายไป แต่ความรู้สึกถูกไล่ล่าก็ยังคงคุกคามพวกเขาอยู่

"ถึงแล้ว" คมไพรบอกเมื่อเขาเห็นแสงสว่างรำไรอยู่ด้านหน้า

พวกเขาคลานออกมาจากอุโมงค์ระบายอากาศอีกครั้ง คราวนี้พวกเขามาโผล่ในลานจอดรถใต้ดินที่ถูกทิ้งร้าง แสงไฟกะพริบอย่างอ่อนแรง แสดงให้เห็นรถยนต์เก่าๆ ที่จอดเรียงรายอยู่เต็มไปหมด

"เราปลอดภัยแล้วใช่ไหม?" ก้องถามอย่างหอบเหนื่อย

"ยัง" คมไพรตอบ ดวงตาของเขายังคงกวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง "ที่นี่ก็แค่จุดพัก"

ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์ก็ดังขึ้นจากทางเข้าลานจอดรถ รถยนต์สีดำหลายคันพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว แสงไฟหน้ารถสาดส่องเข้ามาแยงตา

"พวกมันตามมาเร็วกว่าที่คิด" คมไพรพึมพำ

"จะทำยังไงต่อ?" ก้องถาม

คมไพรเหลือบมองไปยังรถยนต์คันหนึ่งที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก มันเป็นรถกระบะคันเก่าที่ดูเหมือนจะถูกทิ้งไว้ที่นี่นานแล้ว "เราต้องขับรถ" เขาตอบ

คมไพรวิ่งตรงไปยังรถกระบะคันนั้น เขากระโดดขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ ส่วนก้องก็นั่งประกบข้าง

"สตาร์ท!" คมไพรบอก

ก้องพยายามสตาร์ทเครื่องยนต์ แต่เครื่องยนต์ก็ส่งเสียงดังออดๆ แอ๊ดๆ เหมือนจะไม่ติด

"มันสตาร์ทไม่ติด!" ก้องบอกด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง

"อย่าเพิ่งยอมแพ้!" คมไพรบอก ขณะที่เขาหยิบเครื่องมือช่างขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋า

คมไพรใช้ความรู้เกี่ยวกับเครื่องยนต์ที่เขามี เขาถอดสายหัวเทียนออกมาทำความสะอาด แล้วใส่มันกลับเข้าไปใหม่

"ลองอีกที!"

ก้องหมุนกุญแจสตาร์ทอีกครั้ง คราวนี้เครื่องยนต์ก็กระแอมกระไอเล็กน้อย ก่อนจะติดเครื่องขึ้นมาอย่างดุดัน เสียงเครื่องยนต์ที่ดังกระหึ่มราวกับพยัคฆ์คำรามทำให้คมไพรยิ้มมุมปาก

"ไป!"

คมไพรออกรถกระบะคันเก่าคันนั้นพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังทางออกของลานจอดรถใต้ดิน รถยนต์ของศัตรูก็พุ่งตามมาติดๆ

การไล่ล่าด้วยยานพาหนะสุดหวาดเสียวเริ่มต้นขึ้นในอุโมงค์ใต้ดินที่มืดมิด คมไพรขับรถด้วยความเร็วสูง หลบหลีกรถยนต์ของศัตรูอย่างคล่องแคล่ว เสียงปืนถูกยิงสาดกระสุนเข้ามาเป็นระยะๆ แต่คมไพรก็ยังคงรักษาความเร็วและควบคุมรถได้อย่างน่าทึ่ง

"เราจะไปไหน?" ก้องถามขณะที่เขากำลังเกาะเบาะแน่น

"ไปที่ๆ ปลอดภัยกว่านี้" คมไพรตอบ ดวงตาของเขามุ่งมั่น "และเราจะหาคำตอบว่าทำไมพวกมันถึงต้องการกำจัดเราขนาดนี้"

รถกระบะคันเก่ากระเด้งขึ้นลงตามพื้นผิวที่ไม่เรียบของอุโมงค์ เสียงยางบดกับพื้นคอนกรีตดังเสียดหู เสียงปืนดังสนั่นราวกับดอกไม้เพลิงที่ถูกจุดขึ้นในอุโมงค์อันมืดมิด

คมไพรหักเลี้ยวรถอย่างกะทันหันหลบหลีกกระสุนที่พุ่งเข้ามาเฉียดใบหน้าของเขา เขามุ่งหน้าไปยังทางออกที่มองเห็นแสงสว่างรำไรอยู่เบื้องหน้า

"ใกล้ถึงแล้ว!" คมไพรตะโกน

พวกเขาพุ่งออกจากอุโมงค์ใต้ดินมายังถนนใหญ่ในยามค่ำคืนที่ฝนยังคงตกปรอยๆ รถยนต์ของศัตรูก็พุ่งตามออกมาเช่นกัน การไล่ล่าบนท้องถนนที่เปียกชุ่มด้วยสายฝนจึงเริ่มขึ้น

คมไพรขับรถฝ่าสายฝนอย่างไม่เกรงกลัว เขาใช้ทุกทักษะที่มีในการขับขี่เพื่อหลบหนีจากการตามล่าอันดุเดือดนี้

"เราจะไปที่ไหนดี?" ก้องถาม

"ที่ๆ ปลอดภัยที่สุด... ที่ๆ ไม่มีใครคาดคิด" คมไพรตอบ ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว

เขาเหลือบไปเห็นป้ายบอกทางที่ชี้ไปยังเขตอุตสาหกรรมร้าง เขาตัดสินใจหักเลี้ยวรถเข้าไปในเส้นทางนั้น

"เราจะไปที่นั่น" คมไพรบอก

รถกระบะคันเก่าพุ่งเข้าไปในเขตอุตสาหกรรมร้าง ฝนที่ตกหนักทำให้ทัศนวิสัยแย่ลงไปอีก แต่คมไพรก็ยังคงขับต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ

"เราจะเข้าไปในฐานทัพศัตรู... เพื่อหาคำตอบ" คมไพรกล่าว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

เป้าหมายของพวกเขาเปลี่ยนไป จากการหนีเอาชีวิตรอด กลายเป็นการรุกเข้าไปหาศัตรูโดยตรง การผจญภัยครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในคืนที่มืดมิดและเต็มไปด้วยอันตราย.