ตอนที่ 13 — ฝ่าวงล้อมนรก

สายฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย ราวกับจะชำระล้างบาปหนาของเมืองหลวงแห่งนี้ให้สิ้นซาก เสียงฟ้าร้องเมื่อครู่ได้จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิมในตรอกแคบแห่งนี้ คมไพร หรือ "เงาพยัคฆ์" ยืนนิ่งท่ามกลางละอองน้ำที่เกาะพราวบนใบหน้า ‌ดวงตาคมกริบสาดประกายราวกับจะทะลวงผ่านความมืดมิดของค่ำคืนนี้

เบื้องหน้าของเขา ร่างของศัตรูสี่นายล้มระเนระนาดอยู่บนพื้นเปียกชุ่ม กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอับชื้นของตรอกแคบ ร่างของคมไพรยังคงอยู่ในท่าเตรียมพร้อม มือทั้งสองข้างกำแน่นราวกับจะบีบเอากำลังทั้งหมดที่มีออกมา ไม่ใช่เพราะเขาเหนื่อยล้า แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณที่กำลังบอกว่าอันตรายที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น

เสียงฝีเท้าที่ดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ จากปากตรอกด้านหนึ่ง ​ดังมาพร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องเป็นลำๆ เข้ามาในความมืด คมไพรขยับตัวเล็กน้อย หลบเข้าไปในเงาของกองขยะที่กองสุมอยู่ข้างผนัง การต่อสู้เมื่อครู่คือการปะทะเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาใช้เพียงทักษะพื้นฐานเพื่อเคลียร์ทาง แต่ตอนนี้... ‍ศัตรูที่แท้จริงกำลังมา

"แกหนีไม่พ้นหรอก ไอ้เงาพยัคฆ์!" เสียงตะโกนก้องดังมาตามลมฝน "พวกเรามีกันเป็นร้อย! แกจะไปได้สักกี่น้ำ!"

คมไพรไม่ตอบ เขาเพียงแค่หลับตาลงชั่วครู่ สูดอากาศเย็นเยือกเข้าปอด พยายามจับสัมผัสถึงกระแสลมที่พัดผ่าน ‌ร่างกายของเขาเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ ราวกับเป็นพยัคฆ์ที่กำลังโรมรันอยู่ในถิ่นของตนเอง

ทันใดนั้น ร่างของชายฉกรรจ์หลายสิบคนก็ปรากฏขึ้นที่ปากตรอก สวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากาก พวกเขาถืออาวุธหลากหลายชนิด ทั้งปืนพก ปืนสั้น ‍และมีดที่สะท้อนแสงไฟสลัวๆ

"ล้อมมันไว้!" เสียงหนึ่งสั่งการ "อย่าให้มันหนีไปได้!"

ตรอกแคบกลายเป็นเหมือนกับกรงขังอันบ้าคลั่ง คมไพรขยับเท้าอย่างแผ่วเบา สังเกตการณ์ทุกการเคลื่อนไหวของศัตรู เขาเห็นช่องว่างเพียงเล็กน้อยที่ปลายสุดของตรอกอีกด้านหนึ่ง แต่เส้นทางนั้นก็มีศัตรูยืนขวางอยู่หลายคน

"มาเลย... ถ้าคิดว่าแน่จริง" ​คมไพรพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงฝน

เขาสังเกตเห็นว่าศัตรูส่วนใหญ่พุ่งความสนใจมาที่เขาตรงๆ ไม่ได้คาดคิดว่าเขาจะใช้ยุทธวิธีอื่นใด ทันใดนั้น คมไพรก็พุ่งทะยานออกจากที่ซ่อนราวกับลูกธนูที่ถูกยิงออกจากคันศร

"นั่นไง! มันอยู่ตรงนั้น!" เสียงตะโกนดังขึ้น

คมไพรไม่รอให้ศัตรูได้ตั้งตัว เขาพุ่งเข้าใส่กลุ่มแรกอย่างรวดเร็ว ​ร่างกายที่ปราดเปรียวราวกับสายลม ทำให้ศัตรูที่พยายามจะยิงเขาเกิดความลังเลปืนของพวกเขาเปียกน้ำและเกิดการติดขัดบ้าง

คมไพรใช้เทคนิคการต่อสู้ระยะประชิดที่ฝึกฝนมาอย่างหนัก เขาไม่ได้ใช้กำลังมหาศาล แต่ใช้การเหวี่ยง หมุนตัว และสวนกลับอย่างแม่นยำ มือที่แข็งแกร่งของเขาฟาดฟันไปที่จุดตายของศัตรูอย่างฉับไว เสียงกระดูกหักดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องโหยหวน

มีดสั้นในมือของเขาหมุนคว้างราวกับใบพัดที่หิวกระหาย ​มันตัดผ่านอากาศ สร้างเสียงหวีดหวิวที่น่าขนลุก คมไพรเคลื่อนที่ราวกับเงา ลื่นไหลไปมาระหว่างร่างของศัตรูที่ล้มลง เขาใช้ทุกอย่างรอบตัวให้เป็นประโยชน์ กองถังขยะที่ล้มระเนระนาด กลายเป็นที่กำบังชั่วคราว ผนังตรอกที่เต็มไปด้วยคราบสกปรก กลายเป็นพื้นผิวให้เขาได้ใช้แรงส่ง

"มันเก่งเกินไป!" ศัตรูคนหนึ่งร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัว

"ยิงมัน! ยิงมันเข้าไป!" หัวหน้าหน่วยตะโกนสั่ง

เสียงปืนดังขึ้นเป็นระยะ แต่ในความมืดและฝนตกหนัก ทำให้การเล็งเป้าหมายเป็นไปอย่างยากลำบาก กระสุนหลายนัดเฉียดร่างของคมไพรไปอย่างหวุดหวิด บางนัดกระทบผนังดังสนั่นหวั่นไหว

คมไพรไม่สนใจ เขามุ่งหน้าไปยังปลายตรอกที่อีกด้านหนึ่ง การต่อสู้ที่นี่ไม่ใช่การต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด แต่เป็นการต่อสู้เพื่อเปิดทาง เขาต้องไปให้ถึงเป้าหมายที่ใหญ่กว่า

เมื่อเขาใกล้ถึงกลุ่มศัตรูที่ขวางทางอยู่ เขาเห็นว่าพวกมันกำลังเตรียมตัวที่จะยิงเขาให้จมกองเลือด เขาตัดสินใจใช้แผนที่เสี่ยงตาย

คมไพรพุ่งเข้าหาพวกมันด้วยความเร็วที่เหนือกว่าที่เคย ด้วยการใช้ผนังด้านหนึ่งเป็นจุดพุ่ง เขาเหมือนกับแมงมุมที่กำลังไต่ผนัง ก่อนจะดีดตัวเข้าใส่กลุ่มศัตรู

"ระวัง!"

เสียงเตือนดังขึ้นช้าเกินไป คมไพรปล่อยมีดสั้นของเขาออกไปราวกับลูกดอก มันปักเข้าที่ลำคอของศัตรูคนแรกอย่างแม่นยำ ก่อนที่คมไพรจะใช้เข่ากระแทกเข้าที่ท้องของศัตรูคนที่สอง และใช้ศอกฟาดเข้าที่ขมับของคนที่สาม

ศัตรูที่เหลือแตกฮือด้วยความตกใจ พวกเขาไม่เคยเจอคู่ต่อสู้ที่บ้าคลั่งและมีทักษะสูงส่งถึงเพียงนี้

แต่แล้ว... เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มขึ้นจากปากตรอกอีกด้านหนึ่ง

คมไพรหันไปมองด้วยความประหลาดใจ เขาเห็นรถกระบะติดไฟสปอร์ตไลท์สว่างจ้า พุ่งตรงเข้ามาในตรอก บังคับโดยชายร่างกำยำที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย

"แกหนีไม่พ้นแน่ ไอ้เงาพยัคฆ์!" เสียงทุ้มของคนขับรถดังขึ้น "ฉันจะบดขยี้แกให้แหลกคามือ!"

คมไพรรู้ทันทีว่านี่คือศัตรูที่เตรียมตัวมาอย่างดี และนี่อาจเป็นกับดักที่ใหญ่กว่าที่เขาคิด

"โธ่เว้ย!" เขาพึมพำ

เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเผชิญหน้ากับรถที่พุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เขาเห็นช่องว่างระหว่างรถกับผนังตรอกเพียงเล็กน้อย ซึ่งอาจจะเป็นช่องทางเดียวที่เขาสามารถหลบเลี่ยงการถูกทับได้

คมไพรวิ่งไปตามผนังตรอก ใช้แรงส่งตัว เขาพุ่งไปข้างหน้าในจังหวะที่พอเหมาะพอดี รถกระบะคันนั้นพุ่งผ่านเขาไปอย่างเฉียดฉิว จนลมที่ปะทะทำให้เสื้อผ้าของเขาพลิ้วไหว

"กลับมานี่!" ชายที่ขับรถตะโกนอย่างบ้าคลั่ง เขาหักพวงมาลัยเพื่อจะพุ่งชนคมไพรอีกครั้ง

คมไพรไม่รอช้า เขาใช้จังหวะนั้น กระโดดขึ้นไปบนฝากระโปรงรถของรถกระบะคันนั้น

"บ้าไปแล้ว!" ชายที่ขับรถอุทานด้วยความตกใจ

คมไพรใช้มือเกาะที่ปัดน้ำฝนไว้แน่น ร่างของเขาสั่นไหวตามแรงกระแทกของรถที่วิ่งไปบนพื้นถนนที่เปียกแฉะ เขาเห็นว่าฝั่งตรงข้ามของตรอกนั้นมีทางออกที่กว้างกว่า แต่ก็ยังมีกลุ่มศัตรูยืนล้อมอยู่

"ลงมานะเฟ้ย!" ชายที่ขับรถพยายามจะสะบัดคมไพรลง

คมไพรใช้เท้าทั้งสองข้างกระทุบไปที่กระจกหน้ารถอย่างแรง เสียงกระจกดังครืน พร้อมกับรอยร้าวที่ปรากฏขึ้น

"แกจะทำอะไร! ฉันจะฆ่าแก!"

คมไพรไม่สนใจเสียงข่มขู่ เขาสังเกตเห็นว่าศัตรูที่อยู่ด้านหน้ากำลังเล็งปืนมาที่เขา เขาตัดสินใจใช้รถคันนี้เป็นเครื่องมือ

เมื่อรถกระบะพุ่งเข้าใกล้กลุ่มศัตรู คมไพรก็กระโดดลงจากรถอย่างรวดเร็ว ในขณะที่รถกระบะคันนั้นพุ่งเข้าชนกลุ่มศัตรูที่ยืนรออยู่ เสียงปืนดังขึ้นระงม แต่ก็ถูกเสียงปะทะของรถที่พุ่งเข้าชนกลบไป

คมไพรอาศัยจังหวะชุลมุนนั้น วิ่งทะลุออกไปจากตรอกแคบ เขาเห็นว่าทางออกนั้นนำไปสู่ถนนที่กว้างขึ้น และมีรถของศัตรูกำลังเคลื่อนที่เข้ามา

"อย่าให้มันหนีไป!"

เสียงตะโกนดังมาจากทั่วทุกสารทิศ คมไพรหันกลับไปมอง เห็นรถยนต์อีกหลายคันกำลังมุ่งหน้าเข้ามา คราวนี้ไม่ใช่แค่รถกระบะคันเดียว แต่เป็นขบวนรถยนต์ที่ดูเหมือนจะไล่ล่าเขาโดยเฉพาะ

"งานเข้าแล้วไง..." คมไพรพึมพำ

เขาต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็ว จะหนีไปทางไหน? จะต่อสู้กับรถเป็นขบวนได้อย่างไร?

ทันใดนั้น เขาก็เห็นมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งจอดอยู่ข้างทาง สภาพดูเก่าแต่ยังคงใช้งานได้ คมไพรวิ่งเข้าไปทันที เขาเห็นว่ากุญแจยังคาอยู่

"ขอโทษด้วยนะ..." เขากล่าวกับเจ้าของที่อาจจะยังไม่ทันรู้ตัว

คมไพรสตาร์ทเครื่องยนต์ เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มขึ้นท่ามกลางเสียงฝนและเสียงเอะอะโวยวาย เขาบิดคันเร่ง ส่งตัวเองพุ่งทะยานออกไปบนถนนที่เปียกชื้น

รถยนต์ของศัตรูพยายามจะกีดขวางทางเขา แต่คมไพรใช้ทักษะการขับขี่ที่ยอดเยี่ยมที่เขาได้ฝึกฝนมาอย่างยากลำบาก เขาซอกแซกไปมาระหว่างรถยนต์เหล่านั้น หลบหลีกการไล่ล่าด้วยความเร็วที่น่าหวาดเสียว

เสียงปืนดังขึ้นเป็นระยะๆ กระสุนเฉียดร่างของเขาไปอย่างหวุดหวิด บางนัดปะทะเข้ากับตัวรถมอเตอร์ไซค์ ทำให้เกิดรอยบุบ

"แกหนีไม่พ้นหรอก ไอ้เงาพยัคฆ์!" เสียงตะโกนดังมาจากรถยนต์คันหนึ่งที่กำลังขับไล่ตามมาติดๆ

คมไพรไม่ตอบ เขาเพียงแค่ก้มหน้าลง ใช้ความเร็วทั้งหมดที่มีเพื่อพุ่งหนีไปในความมืดมิดของค่ำคืนนี้

เบื้องหน้าเขาคือถนนที่ทอดยาวออกไปสู่ความไม่รู้ และเบื้องหลังคือขบวนไล่ล่าที่ดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด

เขาจะสามารถหลบหนีการไล่ล่าอันบ้าคลั่งนี้ไปได้หรือไม่? และเป้าหมายที่แท้จริงของการไล่ล่านี้คืออะไร? คมไพรยังคงต้องเผชิญหน้ากับอุปสรรคที่โหดร้ายกว่าเดิมอีกหลายเท่าตัว...