ตอนที่ 14 — พายุหมัดทะลวงสมรภูมิ

สายฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย ราวกับจะชำระล้างบาปหนาของเมืองหลวงแห่งนี้ให้สิ้นซาก เสียงฟ้าร้องเมื่อครู่ได้จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิมในตรอกแคบแห่งนี้ คมไพร หรือ "เงาพยัคฆ์" ยังคงตั้งมั่นอยู่กลางวงล้อมของกลุ่มคนสวมชุดดำสนิท ‌มือขวาถือดาบคาตานะที่สะท้อนแสงไฟนีออนสลัวๆ ราวกับเป็นคมเคียวแห่งยมทูต ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่เป้าหมายเบื้องหน้า พลางสูดอากาศเย็นยะเยือกเข้าปอดเพื่อเรียกสติ

"คิดจะหนีไปไหน เจ้าพวกหนู?" เสียงทุ้มต่ำของคมไพรดังลอดออกมาจากผ้าปิดปากสีดำที่คลุมใบหน้าซีกหนึ่ง ใบหน้าอีกซีกที่ปรากฏนั้นฉายแววกร้าวแกร่ง แม้เปียกปอนไปด้วยหยาดฝน ​แต่ก็มิได้บั่นทอนความเด็ดเดี่ยว

หัวหน้ากลุ่มคนสวมชุดดำซึ่งมีรอยแผลเป็นยาวพาดผ่านดวงตาข้างซ้าย ยิ้มเหี้ยมเกรียม "แกนั่นแหละที่ควรจะหนีไปเสีย! คิดว่ากล้ามาเหยียบถิ่นของพวกเราได้ยังไง! วันนี้แกจะไม่ได้กลับออกไปจากที่นี่!"

"หึ!" คมไพรแค่นเสียง "พวกแกนั่นแหละที่คิดผิด! ที่นี่ไม่ใช่รังของพวกแก ‍แต่เป็นสมรภูมิที่ข้าจะล่าพวกแก!"

พูดจบคมไพรก็กระโจนเข้าใส่ทันที ดาบคาตานะในมือวาดเป็นวงกว้างราวกับหางพยัคฆ์หมายจะฟาดฟันศัตรูให้กระเจิง เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว เป็นสัญญาณของการปะทะอันดุเดือด

คมไพรเคลื่อนไหวราวกับสายลม ร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแกร่งภายใต้ชุดสีดำสนิท โต้ตอบการโจมตีของศัตรูด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ ทุกกระบวนท่าของเขาเต็มไปด้วยความแม่นยำและพลังอันมหาศาล มือที่กำด้ามดาบกระชับแน่น ‌ราวกับจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางหน้า

การต่อสู้ระยะประชิดในตรอกแคบนี้มีข้อจำกัดด้านพื้นที่ แต่คมไพรกลับใช้มันให้เป็นประโยชน์ เขาอาศัยกำแพงอิฐที่เปียกชื้นเป็นที่เกาะเกี่ยว เคลื่อนที่หลบหลีกการโจมตีของศัตรูได้อย่างคล่องแคล่ว บางครั้งเขาก็กระโดดขึ้นไปบนถังขยะที่ล้มระเนระนาด บ้างก็ใช้ราวตากผ้าที่ห้อยระโยงระยางเป็นที่เหวี่ยงตัวหลบหลีก

"มานี่สิ!" คมไพรตะโกน พร้อมกับปัดป้องดาบของคู่ต่อสู้ไปทางด้านข้าง ‍ก่อนจะใช้ปลายดาบแทงสวนเข้าไปที่ช่วงท้องของชายชุดดำคนหนึ่งอย่างรวดเร็ว ชายผู้นั้นร้องเสียงหลง ปล่อยดาบในมือร่วงลงพื้น แล้วทรุดตัวลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ

"หนึ่ง!" คมไพรพูดกับตัวเองเบาๆ

กลุ่มคนสวมชุดดำที่เหลืออีกเกือบสิบคนเริ่มมีอาการลังเล พวกเขาไม่เคยเจอคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งและว่องไวถึงเพียงนี้มาก่อน ฝนที่ยังคงตกหนักทำให้การมองเห็นลำบากขึ้น แต่คมไพรกลับเหมือนมองเห็นทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง

"พวกแกกลัวแล้วสินะ!" ​คมไพรเย้ยหยัน "ดี! ความกลัวจะทำให้พวกแกช้าลง!"

เขาเปลี่ยนกลยุทธ์จากการตั้งรับเป็นการบุกตะลุย เขาใช้ดาบปัดป้องการโจมตีไปพร้อมๆ กับการสาดหมัดเข้าใส่คู่ต่อสู้เป็นระยะๆ หมัดทุกหมัดของเขามีพลังทำลายล้างสูงราวกับค้อนเหล็ก ฟาดโดนเป้าหมายทีไรก็ส่งเสียงดังตุ้บๆ จนคู่ต่อสู้ต้องผงะถอยไป

ชายชุดดำคนหนึ่งพยายามใช้มีดสั้นแทงเข้ามาที่สีข้างของคมไพร ​แต่คมไพรไหวตัวทัน เขาใช้ศอกกระแทกเข้าที่ข้อมือของชายผู้นั้นอย่างแรง จนมีดหลุดมือ ชายผู้นั้นร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด คมไพรไม่รอช้าใช้สันดาบฟาดเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างจัง จนชายผู้นั้นกระเด็นไปชนกำแพงสลบไปในที่สุด

"สอง!"

คมไพรเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง ไม่เคยหยุดพัก ราวกับเครื่องจักรสังหารที่ไร้ซึ่งความเหนื่อยล้า ​เขาใช้พื้นที่จำกัดในตรอกให้เป็นประโยชน์สูงสุด หลบหลีกการโจมตีที่เข้ามาจากหลายทิศทางได้อย่างพลิ้วไหว

"สาม!"

"สี่!"

เสียงฝนสาดซ่าดังกลบเสียงการต่อสู้ไปบ้าง แต่ก็ไม่อาจกลบเสียงร้องโหยหวนของเหล่าลูกสมุนที่ถูกคมไพรจัดการไปทีละคนสองคนได้

หัวหน้ากลุ่มคนสวมชุดดำซึ่งยังคงยืนดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ เริ่มทนไม่ไหว เขาตระหนักได้ว่าลูกน้องของเขาไม่อาจรับมือกับคมไพรได้เลย เขาจึงตัดสินใจลงมือด้วยตนเอง

"ไอ้สารเลว! แกจะเจอดี!" ชายชุดดำหัวหน้ากลุ่มตะโกน พร้อมกับชักมีดเล่มยาวออกมาจากซองที่เอว มันเป็นมีดที่ดูคมกริบและชวนขนลุก

คมไพรหันไปมองด้วยสายตาที่เย็นชา "ไหนๆ ก็ออกมาแล้ว ก็เข้ามาสิ!"

ชายชุดดำหัวหน้ากลุ่มกระโจนเข้าใส่คมไพรด้วยความเร็วสูง มีดในมือวาดเป็นประกายในความมืด พยายามจะแทงเข้าที่จุดตายของคมไพร

คมไพรยกดาบขึ้นปัดป้องการโจมตี แต่แรงปะทะนั้นรุนแรงกว่าที่คาดไว้ เขาต้องใช้กำลังทั้งหมดในการต้านทาน

"แกเก่งจริง!" หัวหน้ากลุ่มแผดเสียง "แต่วันนี้แกจะมาตายที่นี่!"

"หึ! คำพูดเดิมๆ!" คมไพรสวนกลับ "ข้าจะพิสูจน์ให้ดูว่าใครจะตาย!"

การต่อสู้ระหว่างคมไพรกับหัวหน้ากลุ่มคนสวมชุดดำทวีความดุเดือดขึ้นไปอีกขั้น ทั้งสองคนแลกหมัดแลกอาวุธกันอย่างดุเดือดในตรอกแคบที่เต็มไปด้วยโคลนตมจากสายฝน

คมไพรเริ่มรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าเล็กน้อย แต่ก็ยังคงกัดฟันสู้ เขาต้องรีบจัดการให้เสร็จก่อนที่ศัตรูกลุ่มอื่นจะเข้ามาสมทบ

"ไปตายซะ!" หัวหน้ากลุ่มตะโกน พร้อมกับพุ่งมีดเข้าใส่คมไพรอีกครั้ง

คมไพรเบี่ยงตัวหลบอย่างฉิวเฉียด แต่ปลายมีดก็ยังเฉือนเข้าที่แขนเสื้อของเขาจนขาดเป็นทางยาว

"แก!" คมไพรชักสีหน้าด้วยความโกรธ เขาไม่ชอบให้ใครมาทำร้าย

เขาตัดสินใจใช้ท่าไม้ตาย เขาปล่อยดาบคาตานะในมือลงชั่วคราว แล้วหมุนตัวอย่างรวดเร็ว ส่งหมัดตรงเข้าใส่ขมับของหัวหน้ากลุ่มอย่างจัง

"ตุ้บ!"

หัวหน้ากลุ่มถึงกับเซถลาไปข้างหลัง ตาของเขาลอยไปมาด้วยแรงกระแทก

คมไพรไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย เขาพุ่งเข้าไปคว้ามีดในมือของหัวหน้ากลุ่มมาได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้ดาบคาตานะของตนเองแทงสวนเข้าไปที่กลางอกของศัตรู

"อ๊ากกกก!"

เสียงร้องของหัวหน้ากลุ่มดังขึ้นแผ่วเบา ก่อนที่ร่างของเขาจะทรุดลงไปกองกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลอาบชุดสีดำสนิท

"ห้า!" คมไพรพูดเสียงหอบเล็กน้อย

เขาเหลือบมองไปรอบๆ ตรอกแคบแห่งนี้ บัดนี้เต็มไปด้วยร่างของเหล่าคนชุดดำที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น มีเพียงบางคนที่ยังคงพยายามจะลุกขึ้นมา แต่ก็ดูเหมือนจะหมดเรี่ยวแรงเสียแล้ว

คมไพรสอดดาบคาตานะกลับเข้าฝัก เขาเดินฝ่าร่างของศัตรูที่นอนเกลื่อนกลาดไปเรื่อยๆ เป้าหมายของเขาคือทางออกของตรอก

ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แสงไฟสีแดงและสีน้ำเงินสาดวาบเข้ามาในตรอก ทำให้บรรยากาศยิ่งดูน่ากลัว

"แย่แล้ว!" คมไพรพึมพำกับตัวเอง "พวกนั้นคงจะแจ้งตำรวจแน่ๆ"

เขาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักเมื่อพบว่ามีกลุ่มคนสวมชุดดำอีกกลุ่มหนึ่ง ดักรออยู่ที่ปากตรอก! พวกเขาดูแข็งแกร่งกว่ากลุ่มแรกเสียอีก หลายคนถือปืนไรเฟิลที่ดูน่าเกรงขาม

"เงาพยัคฆ์! แกหนีไม่พ้นแล้ว!" เสียงตะโกนดังมาจากกลุ่มใหม่

คมไพรยิ้มมุมปากเล็กน้อย "ถ้าคิดว่าแน่ ก็เข้ามา!"

แต่ก่อนที่คมไพรจะได้เผชิญหน้ากับศัตรูกลุ่มใหม่ เสียงยางบดถนนก็ดังขึ้นอย่างโกลาหล พร้อมกับแสงไฟหน้ารถที่สาดส่องเข้ามาจากอีกฝั่งหนึ่ง

รถตู้สีดำคันหนึ่งพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับจะทะลวงทุกสิ่งกีดขวางที่อยู่เบื้องหน้า รถคันนี้ดูเหมือนจะถูกดัดแปลงพิเศษ ยางรถหนาเป็นพิเศษ บังโคลนที่ใหญ่กว่าปกติ และมีสนับเหล็กติดตั้งอยู่ที่ด้านหน้ารถ

รถตู้คันนั้นพุ่งเข้าชนกลุ่มคนสวมชุดดำที่ปากตรอกอย่างจัง! เสียงโลหะบิดเบี้ยว เสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่ว

คมไพรเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

รถตู้คันนั้นหยุดนิ่งอยู่กลางกลุ่มศัตรูที่กระจัดกระจายไปทั่ว ใบหน้าของคนขับรถถูกซ่อนอยู่ภายใต้หมวกกันน็อคสีดำสนิท แต่คมไพรสัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างที่แผ่ออกมา

ประตูรถตู้เปิดออก ชายร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำทะมึนก้าวลงมาจากรถ เขามีอาวุธปืนกลหนักอยู่ในมือ

"มาแล้ว! เจ้าเงาพยัคฆ์!" ชายร่างสูงใหญ่คนนั้นพูดเสียงก้องกังวาน "ข้าคือ 'พยัคฆ์สมรภูมิ' มาช่วยแกแล้ว!"

คมไพรตะลึงไปชั่วขณะ เขาไม่เคยเจอใครมาก่อนที่สามารถบุกเข้ามาถึงที่นี่ได้ "ใครกัน...?"

"ไม่ต้องสงสัย!" พยัคฆ์สมรภูมิพูดพร้อมกับยกปืนกลขึ้นยิงใส่กลุ่มคนสวมชุดดำที่เหลืออยู่ "ข้าคือคนที่มาพร้อมกับพายุ!"

เสียงปืนกลดังสนั่นหวั่นไหว กระสุนพุ่งเข้าใส่กลุ่มศัตรูไม่ยั้ง ทำให้พวกเขาต้องแตกกระเจิงไปคนละทิศละทาง

คมไพรเห็นดังนั้นก็ตัดสินใจไม่รอช้า เขาใช้จังหวะนี้วิ่งออกจากตรอกแคบ มุ่งหน้าไปยังรถตู้คันนั้น

"ขอบคุณมาก!" คมไพรตะโกนบอกพยัคฆ์สมรภูมิ

"ไม่ต้องขอบคุณ! เราคือพันธมิตร!" พยัคฆ์สมรภูมิยิงปืนกลตอบ "ขึ้นรถมาเร็ว! ตำรวจกำลังจะมาถึง!"

คมไพรไม่รอช้า กระโดดขึ้นไปบนรถตู้คันนั้นอย่างรวดเร็ว เขาหันไปมองตรอกแคบที่เต็มไปด้วยซากศพและคราบเลือดก่อนที่รถตู้จะพุ่งทะยานออกไป ทิ้งไว้เพียงเสียงไซเรนของรถตำรวจที่ดังใกล้เข้ามา

การต่อสู้ในตรอกแคบจบลง แต่การผจญภัยของคมไพรเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น เขาไม่รู้เลยว่าพันธมิตรคนใหม่ที่ปรากฏตัวขึ้นมานี้คือใครกันแน่ และเขาจะนำพาเขาไปสู่ภารกิจที่อันตรายยิ่งกว่าเดิมหรือไม่

คมไพรหันไปมองพยัคฆ์สมรภูมิที่กำลังขับรถด้วยความเร็วสูง "เราจะไปไหนกันต่อ?"

พยัคฆ์สมรภูมิยิ้มภายใต้หมวกกันน็อค "ไปที่ๆ อันตรายกว่าที่นี่! ไปที่ๆ เราจะเข้าไปสู่ใจกลางของศัตรู!"

คมไพรถามอย่างสงสัย "หมายความว่าไง?"

"หมายความว่า... เราจะบุกเข้าไปในฐานทัพลับของ 'องค์กรเงา'!" พยัคฆ์สมรภูมิประกาศก้อง "ที่นั่นคือแหล่งกำเนิดของความชั่วร้ายที่เราต้องทำลายให้สิ้นซาก!"

คมไพรตาเบิกกว้าง เขาไม่เคยคิดว่าภารกิจของเขาจะไปไกลถึงขนาดนั้น เขาจะสามารถเอาชีวิตรอดจากการบุกเข้าไปในฐานทัพที่เต็มไปด้วยอันตรายขององค์กรเงาได้หรือไม่? และใครคือองค์กรเงาที่แท้จริง? คำตอบทั้งหมดจะถูกเปิดเผยในตอนต่อไป...