ตอนที่ 15 — ฝ่าวงล้อมสายฝน

สายฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย ราวกับจะชำระล้างบาปหนาของเมืองหลวงแห่งนี้ให้สิ้นซาก เสียงฟ้าร้องเมื่อครู่ได้จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิมในตรอกแคบแห่งนี้ คมไพร หรือ "เงาพยัคฆ์" ยืนนิ่งราวกับจะกลืนไปกับเงาของกำแพงอิฐที่เปียกชุ่ม ‌หยดน้ำใสไหลรินจากปลายผม เปลือกตาหนาปิดลงช้าๆ สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามไล่ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาจากสมรภูมิเมื่อสักครู่

เบื้องหน้าคือร่างของนักฆ่าสองรายที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นเปียกโชก เหงื่อและเลือดผสมปนเปกันจนยากจะแยกออก สัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาปะทะปลายจมูก แม้ฝนจะช่วยเจือจาง ​แต่ในความเงียบสงัดนี้ มันกลับยิ่งเด่นชัดขึ้น ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เคยกัดกินใจเริ่มจางลง กลายเป็นความเย็นชาที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นแทนที่

"จบเสียที" เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าเล็กน้อยจากการใช้กำลังอย่างหนัก

เขาเหลือบมองไปรอบๆ ตรอกแคบที่ทอดยาวไปเบื้องหน้า ‍เต็มไปด้วยถังขยะที่ล้มระเนระนาด กองเศษวัสดุ และเงาตะคุ่มที่เกิดจากแสงไฟนีออนริบหรี่จากป้ายร้านค้าที่ปิดเงียบ มันคือสมรภูมิย่อมๆ ที่เต็มไปด้วยอันตราย แต่สำหรับคมไพร มันคือทางผ่านเดียวที่เหลืออยู่

การปะทะเมื่อครู่คือบททดสอบสุดท้ายที่ผู้ว่าจ้างต้องการ เขาต้องการพิสูจน์ว่า ‌"เงาพยัคฆ์" ยังคงอันตราย ดุร้าย และไร้ความปรานีเหมือนเดิม การกำจัดนักฆ่าสองคนที่ได้รับมอบหมายให้มาปิดปากเขา คือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด

ทว่าความสงบที่ได้มานั้นกลับไม่จีรังนัก เสียงไซเรนที่ดังแว่วมาแต่ไกลเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ใช่เสียงไซเรนของรถตำรวจธรรมดา ‍แต่เป็นเสียงที่แหลมคมกว่า ดุดันกว่า ซึ่งคมไพรคุ้นเคยดี มันคือเสียงของหน่วยปฏิบัติการพิเศษ ที่มักจะถูกเรียกมาเมื่อสถานการณ์เกินกว่ากำลังของเจ้าหน้าที่ทั่วไปจะรับมือได้

"งานเข้าแล้วสิ" เขาถอนหายใจเบาๆ ความเหนื่อยล้าเริ่มถาโถมเข้ามาอีกครั้ง

เขาตัดสินใจไม่รอช้า รีบก้าวเดินไปตามตรอกแคบนั้นอย่างรวดเร็ว ​แต่ยังคงไว้ซึ่งความเงียบเชียบราวกับวิญญาณ ร่างกายที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนทำให้เขาเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วขึ้น ลดเสียงเสียดสีกับสภาพแวดล้อมลงไปได้มาก

ทันใดนั้นเอง ไฟฉายสว่างจ้าจากหลายทิศทางก็สาดส่องเข้ามาในตรอก เสียงตะโกนดังมาจากปากตรอกด้านหลัง "หยุดเดี๋ยวนี้! หน่วยปฏิบัติการพิเศษ!"

คมไพรหันขวับไปมอง เห็นเงาตะคุ่มของเจ้าหน้าที่หลายนายที่สวมเครื่องแบบรัดกุม ​กำลังเคลื่อนเข้ามาอย่างรวดเร็ว พร้อมอาวุธปืนที่เล็งมาทางเขา

"ไม่ยอมให้จับง่ายๆ หรอก" เขาคิดในใจ

เขารีบหันกลับมามองทางข้างหน้า ตรอกนี้จะสิ้นสุดที่ถนนสายหลัก แต่ถนนสายหลักก็ย่อมเต็มไปด้วยผู้คนและรถยนต์ ซึ่งหมายถึงการถูกมองเห็นได้ง่ายกว่าเดิม

"ต้องหาทางเลี่ยง"

เขามองไปตามผนังอิฐด้านซ้าย เห็นช่องว่างแคบๆ ​ที่อาจจะเป็นทางเข้าออกของอาคาร หรือทางเชื่อมไปยังตรอกอื่น เขายังไม่ทันได้ตัดสินใจ เสียงปืนก็ดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับกระสุนที่เฉียดผ่านศีรษะเขาไปนิดเดียว

"ไป!" เขาตัดสินใจ บังคับกายให้มุดเข้าไปในช่องว่างแคบๆ นั้นอย่างรวดเร็ว

ความมืดมิดถาโถมเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอับชื้นของซอกหลืบที่ถูกทิ้งร้าง เขาต้องคลำทางไปเรื่อยๆ มือแตะผนังเย็นเฉียบที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ เสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่หน่วยพิเศษยังคงดังไล่หลังมาติดๆ

"วิ่งสิ! มันวิ่งเข้าไปทางนั้น!" เสียงตะโกนดังขึ้น

คมไพรเร่งฝีเท้าขึ้นอีก เขาพบว่าทางแคบๆ นี้กำลังจะวกออกไปสู่พื้นที่เปิดโล่งอีกแห่ง ซึ่งเขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร

ทันใดนั้นเอง จู่ๆ ร่างของเขาก็เสียหลัก รถยนต์คันหนึ่งพุ่งพรวดออกมาจากช่องทางเชื่อมด้านข้าง ชนเข้ากับแผงกั้นที่ปิดทางไว้จนกระเด็น เสียงโลหะเสียดสีดังลั่น

"รถยนต์?" คมไพรขมวดคิ้ว

เขาชะงักเท้า มองรถยนต์ที่กำลังจะพุ่งออกมา รถคันนั้นเป็นรถเก๋งสีดำเงาที่ดูเหมือนเพิ่งผ่านการดัดแปลงมาอย่างดี แผงกั้นที่ถูกชนกระเด็นไปอยู่ที่พื้นแล้ว

"เฮ้ย! แกเป็นใครวะ!" เสียงห้าวๆ ดังมาจากในรถ

คมไพรไม่ตอบ เขาเห็นช่องทางที่รถคันนั้นกำลังจะผ่านออกมา และเห็นโอกาส

"ถ้าหนีทางนี้ไม่ได้ ก็ไปทางรถยนต์นี่แหละ"

เขาสปริงตัวขึ้น ใช้มือข้างหนึ่งยันกำแพงผนังไว้ อีกข้างหนึ่งคว้าจับที่เปิดประตูรถยนต์ไว้ เขาออกแรงดึงอย่างรวดเร็ว

"อะไรวะ!" คนขับรถตกใจร้อง

คมไพรเปิดประตูรถออกแล้วพุ่งตัวเข้าไปนั่งในตำแหน่งคนขับอย่างรวดเร็ว หมุนพวงมาลัย บิดกุญแจสตาร์ทเครื่องยนต์

"บ้าเอ๊ย! นี่มันรถของแกเหรอ!" คนขับที่ยังคงตกใจอยู่ ตะโกนถาม

"ขอโทษนะเพื่อน! ตอนนี้ฉันกำลังมีปัญหาใหญ่!" คมไพรตะโกนตอบไปพร้อมกับเร่งเครื่องยนต์ เสียงยางบดกับพื้นเปียกดังลั่น

รถยนต์คันนั้นพุ่งออกไปจากช่องทางเชื่อมอย่างรวดเร็ว ฝ่าวงล้อมของเจ้าหน้าที่หน่วยพิเศษที่กำลังจะเข้ามาถึง

"อย่าให้มันหนีไป!" เสียงตะโกนดังก้อง

คมไพรหักพวงมาลัยเลี้ยวอย่างหวุดหวิด หลบหลีกเจ้าหน้าที่ที่พยายามเข้ามาขวาง รถยนต์คันนั้นพุ่งทะยานไปบนถนนที่เปียกชุ่ม ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงเทกระหน่ำ

"แกจะไปไหน!" เสียงคนขับยังคงตะโกนถาม

"ไปที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับฉัน!" คมไพรตอบ

เขาหันไปมองกระจกหลัง เห็นรถยนต์อีกสองคันที่ดูเหมือนจะเป็นรถของหน่วยปฏิบัติการพิเศษเช่นกัน กำลังไล่ตามมาอย่างกระชั้นชิด

"ไล่ล่าแล้วสินะ"

เขาเหยียบคันเร่งจนมิด เครื่องยนต์คำรามกึกก้อง รถยนต์คันดำทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงราวกับลูกธนูที่พุ่งออกจากคันศร

"แกจะพาเราไปตายหรือไง!" คนขับเริ่มโวยวาย

"ถ้าอยากรอด ก็หุบปากแล้วเกาะให้แน่น!" คมไพรตะคอกกลับ

เขากำลังเผชิญหน้ากับการไล่ล่าที่อันตรายที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิต รถยนต์คันนี้แม้จะดูไม่น่าสงสัย แต่สมรรถนะของมันกลับซ่อนเร้นความทรงพลังไว้ใต้รูปลักษณ์ภายนอกที่ดูธรรมดา

คมไพรหักหลบรถที่วิ่งสวนมาอย่างฉิวเฉียด ทำให้คนขับรถที่นั่งอยู่ข้างๆ สะดุ้งเฮือก

"ระวังหน่อยสิวะ!"

"ฉันรู้! แต่ตอนนี้เรากำลังถูกไล่ล่า!" คมไพรตอบ

เขาเห็นว่าทางข้างหน้ากำลังจะวกเข้าสู่ย่านการค้าที่คึกคัก ซึ่งอาจจะเป็นโอกาสในการหลบหนี หรืออาจจะเป็นกับดักที่ใหญ่กว่าเดิม

"จะไปทางไหนต่อ?" เสียงคนขับเริ่มสั่นเครือ

"ไปหาที่ที่ฉันจะหายตัวได้" คมไพรตอบ ใบหน้าเคร่งเครียด

เขาตัดสินใจเลี้ยวรถเข้าซอยแคบๆ ที่ไม่คุ้นเคย เสียงยางบดกับพื้นกรวดดังลั่น รถไล่ล่าสองคันยังคงตามติดมาไม่ลดละ

"เรากำลังจะจนมุมแล้ว!" คนขับร้องเสียงหลง

"ยังไม่จน! แค่กำลังจะเข้าไปในที่ๆ พวกมันไม่คาดคิด!" คมไพรตอบ

เขาบังคับรถให้พุ่งเข้าสู่ทางเดินที่เต็มไปด้วยสิ่งของวางระเกะระกะ เสียงดังโครมครามเมื่อรถชนเข้ากับถังขยะและลังไม้

"นี่มันทางตันชัดๆ!" คนขับร้องด้วยความสิ้นหวัง

คมไพรหันไปมองกระจกข้าง เห็นรถไล่ล่ากำลังจะเข้ามาถึง

"ไม่! ยังไม่ตัน!"

เขาเห็นช่องว่างแคบๆ ระหว่างอาคารสองหลัง ซึ่งรถยนต์ทั่วไปไม่สามารถผ่านไปได้ แต่รถคันนี้…

"ขอลองดูหน่อยแล้วกัน!"

เขาหักพวงมาลัยสุดแรงเกิด หวังจะบีบตัวรถให้ลอดผ่านช่องว่างนั้นไปให้ได้

เสียงโลหะเสียดสีกับผนังดังสนั่นหวั่นไหว ร่างกายของเขากระแทกเข้ากับพวงมาลัย แรงสั่นสะเทือนรุนแรงจนแทบจะทำให้ฟันกระทบกัน

"อ๊ากกก!" เสียงคนขับร้องด้วยความหวาดกลัว

รถยนต์คันดำกระตุกอย่างแรง ค่อยๆ เลื่อนผ่านช่องว่างแคบๆ นั้นไปได้ทีละนิด ทีละนิด

"สำเร็จ!" คมไพรโล่งอก

เขามองไปที่รถไล่ล่าที่หยุดชะงักอยู่ด้านนอกช่องว่างนั้น พวกมันไม่สามารถตามเข้ามาได้

"แผนการของเจ้าพยัคฆ์นี่มันเหนือชั้นจริงๆ" เขาคิดในใจ

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเร่งเครื่องยนต์อีกครั้ง เพื่อมุ่งหน้าต่อไปยังจุดหมายที่เขากำหนดไว้

"แล้วเราจะไปไหนต่อล่ะ?" คนขับถาม เสียงเบาลงเมื่อความหวาดกลัวเริ่มคลายลง

"ไปถึงที่หมาย แล้วนายจะรู้เอง" คมไพรตอบ

เขายังคงขับรถไปตามตรอกซอกซอยที่มืดมิด หลบหลีกสิ่งกีดขวางต่างๆ นานา สายฝนยังคงเป็นเพื่อนร่วมทางที่คอยอำพรางการเคลื่อนไหวของเขา

เบื้องหน้าคือเป้าหมายที่คมไพรต้องการจะไปถึง คือฐานทัพลับของกลุ่มอาชญากรรมที่เขาได้รับคำสั่งให้เข้าไปสอดแนม การฝ่าวงล้อมการไล่ล่าครั้งนี้เป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น

เขาต้องทำทุกวิถีทางเพื่อเข้าถึงข้อมูลสำคัญให้ได้ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

การเดินทางยังอีกยาวไกล และอันตรายเบื้องหน้าก็ยังคงคุกคามอยู่ตลอดเวลา

คมไพรหันไปมองคนขับที่นั่งอยู่ข้างๆ แล้วยิ้มมุมปากเล็กน้อย

"อย่างน้อย วันนี้ก็ยังไม่ตาย"

เขาเหยียบคันเร่งอีกครั้ง มุ่งหน้าเข้าสู่ความมืดมิดต่อไป ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย.