สายฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย ราวกับจะชำระล้างบาปหนาของเมืองหลวงแห่งนี้ให้สิ้นซาก เสียงฟ้าร้องเมื่อครู่ได้จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิมในตรอกแคบแห่งนี้ คมไพร หรือ "เงาพยัคฆ์" ยืนนิ่งราวกับรูปสลักท่ามกลางสายน้ำที่รินไหล อาการบาดเจ็บที่สีข้างยังคงปวดแสบปวดร้อน แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ถูกฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง กลับทำให้เขาผลักดันความเจ็บปวดนั้นให้จางหายไปชั่วขณะ
เบื้องหน้าเขาคือร่างของ "บุญชู" ชายร่างท้วมผู้เป็นสมุนมือขวาของ "เสี่ยกำพล" ผู้มีอำนาจมืดในย่านนี้ เลือดสีแดงฉานไหลซึมออกจากบาดแผลที่ลำคอ ร่างของเขาเอนพิงกำแพงอิฐเก่าซีดจาง ดวงตาเบิกโพลง จ้องมองไปยังความว่างเปล่า ปฏิกิริยาสุดท้ายของความตายที่ยังคงค้างคาอยู่บนใบหน้า
คมไพรสูดลมหายใจลึก กลิ่นคาวเลือดปะปนกับกลิ่นดินชื้นๆ ลอยเข้าจมูก เขาเหลือบมองไปที่มือของตัวเองที่เปื้อนเลือดของบุญชู มือข้างหนึ่งยังคงกำแน่นที่ด้ามมีดสั้นที่ใช้เป็นอาวุธ ความเย็นเฉียบของเหล็กกล้าส่งผ่านฝ่ามือเข้ามาในจิตใจ
"โจรที่ไหนวะ... กล้าปลิดชีพคนของเสี่ยกำพลถึงในตรอกนี้" เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากมุมมืด เป็นเสียงของ "ดำ" อีกหนึ่งสมุนของเสี่ยกำพล ที่เพิ่งปรากฏตัวออกมาจากเงา ราวกับผีร้ายที่รอเวลา
คมไพรพลิกตัวอย่างรวดเร็ว หันหน้าไปเผชิญหน้ากับดำ เขาเห็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้าของดำ ขณะที่มือของเขากำแน่นที่ด้ามปืนพกที่เหน็บไว้ที่เอว
"แก... แกเป็นใคร" ดำถามเสียงแข็ง ท่าทางระแวดระวัง
คมไพรไม่ตอบ เขาเพียงแต่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาภายใต้หน้ากากปิดบังใบหน้าฉายแววเย็นเยียบราวกับห้วงเหวใต้พิภพ
"ถามแกเป็นใคร... ข้าไม่ตอบ ก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าแกไม่ยอมบอกว่าใครสั่งให้แกกับพวก มาดักรอข้าที่นี่... ป่านนี้แกคงได้ไปอยู่กับบุญชูแล้ว" คมไพรพูดเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่น่าเกรงขาม
ดำหัวเราะหึๆ ในลำคอ "ถามจริงจังนะ? กล้าถามคำถามแบบนี้กับคนของเสี่ยกำพลในยามนี้เนี่ยนะ? แกคิดว่าแกจะรอดไปได้จริงๆ หรือไง"
"ข้าไม่เคยคิดว่าข้าจะรอด... ข้าแค่คิดว่าจะเอาชีวิตใครไปเป็นเครื่องสังเวยก่อนตาย" คมไพรตอบ ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ตรอกแคบ พยายามหาทางหนี หรือหาข้อได้เปรียบ
"ปากดี! เสี่ยกำพลอยากได้อะไร... แกก็รู้ดีนี่หว่า... ไม่งั้นแกคงไม่กล้ามาแตะต้องของของแก" ดำพูดพลางก้าวเท้าเข้ามาใกล้ ยื่นมือไปคว้าปืนพกที่เอว
"ของของเสี่ยกำพล... คืออะไรกันแน่" คมไพรถามอีกครั้ง เขาไม่อยากเสียเวลาไปกับการต่อสู้ที่ไม่จำเป็น ถ้าเขาสามารถล้วงเอาข้อมูลสำคัญออกมาได้
"ถามมากไปแล้ว! แกมันก็แค่หนอนตัวเล็กๆ ที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่..." ดำไม่ทันขาดคำ
เปรี้ยง!
เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวในตรอกแคบ เสียงสะท้อนก้องไปมาหลายทอด คมไพรหมุนตัวหลบอย่างเฉียดฉิว กระสุนพุ่งเฉี่ยวผ่านสีข้างของเขาไปอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นแผลที่ตื้นกว่าเดิม
"แกมันก็แค่หนอนตัวเล็กๆ ที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่..." ดำตะโกนซ้ำ แต่เป็นคำพูดที่ขาดห้วงไป เพราะคมไพรใช้จังหวะที่ดำเหนี่ยวไก ชิงจู่โจมด้วยความเร็วเหนือมนุษย์
มีดสั้นในมือของคมไพรพุ่งเข้าปักอย่างแม่นยำที่ข้อมือของดำ ทำให้ปืนหลุดมือกลิ้งไปตามพื้นเปียก ดำร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด
"บอกมา... ว่าใครส่งแกมา!" คมไพรตะคอกเสียงเข้ม พลางใช้มืออีกข้างหนึ่งบีบคอของดำอย่างแรง
"อึก... แก... แกมัน... ตัวอันตราย... เสี่ย... เสี่ยสั่ง... มา..." ดำพยายามพูด แต่เสียงเริ่มขาดหาย
"ใคร... สั่ง! ชื่ออะไร!" คมไพรเร่งเร้า
"ท่าน... ท่านอา... ท่านอาของเสี่ย... ท่านอา... ชื่อ... มังกร..." ดำกระแอมไอ เลือดสีแดงเข้มไหลออกมาจากปาก
"มังกร..." คมไพรทวนชื่อนั้นในใจ เขาเคยได้ยินชื่อนี้มาบ้าง เป็นนักธุรกิจที่ทรงอิทธิพลอีกคนหนึ่งในเมืองหลวง เป็นผู้ที่มีสายสัมพันธ์ลึกซึ้งกับแก๊งค์ต่างๆ
"แล้ว... ทำไม... ต้องมาดักรอข้า..." ดำถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
"เพราะของบางอย่าง... ที่เจ้าไม่ควรรู้... แล้วก็... เพราะข้า... ไปสร้างปัญหาให้... คนของเขา..." คมไพรตอบ เขาพอจะเดาได้แล้วว่าทำไมเขาถึงตกเป็นเป้าหมาย
"อึก... แก... รู้... ตัว... ดี... เกินไป..." ดำพูดจบ ร่างของเขาก็ทรุดฮวบลงกับพื้น
คมไพรปล่อยมือออกจากลำคอของดำ เขาถอนมีดสั้นออกจากข้อมือของดำอย่างรวดเร็ว มองดูร่างไร้วิญญาณของสมุนอีกคน แล้วหันไปมองรอบๆ ตรอกอีกครั้ง
เสียงฝีเท้าดังมาแต่ไกล กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้อย่างรวดเร็ว เป็นเสียงฝีเท้าของคนจำนวนมาก
"แย่แล้ว..." คมไพรพึมพำกับตัวเอง
เขาเหลือบมองไปที่ปืนพกของดำที่อยู่บนพื้น เขาตัดสินใจก้มลงหยิบมันขึ้นมา ตรวจดูแม็กกาซีน พบว่ายังมีกระสุนอยู่เต็ม
"ข้าจะเอาไปให้ท่านอาของเสี่ยกำพลเอง... ถ้าเขาอยากได้ของคืนมากขนาดนั้น" คมไพรพูดกับร่างของดำที่นอนนิ่ง ก่อนจะหมุนตัววิ่งหายเข้าไปในอีกเส้นทางหนึ่งของตรอก
เขาวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต หัวใจเต้นระรัวเหมือนกลองศึก สายฝนที่ยังคงโปรยปรายช่วยอำพรางตัวเขาได้เป็นอย่างดี แต่ก็ทำให้พื้นผิวเปียกแฉะ ลื่น และทัศนวิสัยแย่ลงไปด้วย
เสียงตะโกนไล่หลังดังมาเป็นระยะๆ "จับมัน! อย่าให้มันหนีไปได้!"
คมไพรเลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา ผ่านตรอกเล็กตรอกน้อยที่เขาไม่คุ้นเคยนัก เขาต้องอาศัยความเร็วและสัญชาตญาณในการนำทาง
จู่ๆ เขาก็มาหยุดชะงักอยู่หน้าทางออกของตรอกแห่งหนึ่ง ตรงหน้าเขาคือถนนสายหลักที่เต็มไปด้วยรถยนต์ที่สัญจรไปมา เสียงแตรรถดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางสายฝน
เขาเห็นรถตู้สีดำคันหนึ่งจอดนิ่งอยู่ริมถนน เครื่องยนต์ติดอยู่ และประตูหลังเปิดอ้าเล็กน้อย
"นี่คงเป็นทางของพวกมัน..." คมไพรคิด
เขามองเห็นเงาคนสี่ห้าคนยืนอารักขาอยู่รอบๆ รถตู้คันนั้น
"ถ้าจะหนี... ก็ต้องไปทางนี้แหละ"
คมไพรตัดสินใจแน่วแน่ เขาตั้งท่าเตรียมพร้อม ดึงหน้ากากปิดบังใบหน้าให้แน่นขึ้น
"ไปกันเลย... เจ้ามังกร" เขาพึมพำ
ทันใดนั้น เสียงรถยนต์คันหนึ่งก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วจากด้านหลังคมไพร เป็นรถเก๋งสีดำ ที่ขับโดยชายหนุ่มร่างสูง ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น
"ถอยไป! ทางนี้!" ชายหนุ่มตะโกน
คมไพรหันไปมองด้วยความประหลาดใจ
"แก... ใคร"
"ช่างก่อน! ถ้าอยากรอด... ก็ขึ้นมา!" ชายหนุ่มไม่รอคำตอบ เขาแตะเบรกอย่างแรงจนรถหมุนคว้างเล็กน้อย แล้วเปิดประตูข้างคนขับออก
คมไพรไม่ลังเล เขารีบสาวเท้าเข้าไปในรถอย่างรวดเร็ว ปิดประตูลงอย่างแรง
"ไป!" คมไพรตะโกน
ชายหนุ่มสาวเกียร์ เดินหน้าเต็มกำลัง รถเก๋งพุ่งทะยานเข้าใส่กลุ่มคนที่ยืนอารักขารถตู้สีดำ
"เฮ้ย! อะไรวะ!" หนึ่งในกลุ่มคนเหล่านั้นร้องขึ้น
"ยิง! ยิงมัน!" อีกคนตะโกน
เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้คมไพรเห็นกระสุนเจาะทะลุกระจกหน้ารถเข้ามาอย่างจัง
"จับพวกมันไว้!" ชายหนุ่มคนขับตะโกน พลางบังคับรถให้หลบหลีกกระสุนอย่างชำนาญ
คมไพรคว้าปืนพกของดำที่ได้มาจากตรอกออกมา เขาเล็งไปที่กลุ่มคนเหล่านั้น แล้วยิงตอบโต้
"แก... รู้จักข้าไหม" คมไพรถามชายหนุ่มคนขับ ขณะที่มือของเขากำปืนแน่น
"ข้าชื่อ... "ก้อง" ... แล้วก็... ข้ามาเพื่อช่วยแก" ก้องตอบ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ถนนเบื้องหน้า
"ช่วยข้า? ทำไม?" คมไพรอดสงสัยไม่ได้
"เพราะ... แกกำลังจะไป... เอาคืน... คนที่เคยทำร้าย... พี่สาวของข้า... และข้า... ก็จะไป... เอาคืน... คนคนเดียวกัน..." ก้องตอบ เสียงของเขาหนักแน่น
คมไพรหันไปมองก้อง เขาเห็นประกายบางอย่างในดวงตาของก้อง ที่สะท้อนถึงความแค้นที่เหมือนกับตัวเอง
"คนคนเดียวกัน... หมายถึง... ท่านอาของเสี่ยกำพล... หรือ?" คมไพรถาม
"ใช่! เขาคือ... "มังกร"!" ก้องตอบ น้ำเสียงของเขากระด้างขึ้น
รถเก๋งของก้องพุ่งทะยานไปตามถนนอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงเทกระหน่ำ
"แล้ว... พี่สาวของแก... เป็นอะไร?" คมไพรถามต่อ
"เธอ... ถูก... "มังกร"... ทรมาน... และ... หายสาบสูญไป... ตั้งแต่... หลายเดือนก่อน..." ก้องตอบ เสียงของเขาแผ่วลง
คมไพรหลับตาลงชั่วครู่ เขาเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดในตอนนี้
"ข้า... จะไปด้วย... ข้าจะช่วยแก... ตามหาพี่สาวของแก..." คมไพรพูด
"แล้ว... แก... จะไป... เอาคืน... อะไร... จาก... "มังกร"?" ก้องถาม
"ข้า... จะไป... เอาคืน... ความยุติธรรม... ให้กับ... "อรุณ"... และ... เพื่อ... ปลดปล่อย... เมืองนี้... จาก... อิทธิพล... มืด... ของ... พวกมัน..." คมไพรตอบ
"เยี่ยม! งั้น... เราสองคน... จะไป... ล้างบาง... "มังกร"... ด้วยกัน!" ก้องตะโกน เขาเร่งความเร็วของรถให้มากขึ้น
รถเก๋งของก้องพุ่งทะยานไปบนถนนหลวง รถคันอื่นๆ ต่างเบี่ยงหลบด้วยความตกใจ
คมไพรหันไปมองรถตู้สีดำคันนั้นที่กำลังแล่นตามมาห่างๆ แต่ก็ไม่ได้เร็วเท่ารถของก้อง
"พวกมัน... ตามมาแล้ว..." คมไพรบอก
"ไม่ต้องห่วง! ข้า... จะพาแก... ไปให้ถึง... ที่หมาย... อย่างปลอดภัย..." ก้องตอบ
คมไพรพยักหน้า เขาเห็นเส้นชัยอยู่เบื้องหน้าแล้ว เส้นชัยที่เต็มไปด้วยอันตราย แต่ก็เต็มไปด้วยความหวัง
"เอาล่ะ... "มังกร"... เตรียมตัวให้พร้อม... เพราะ... "ลมพยัคฆ์"... กำลังจะ... พัดพา... ความพินาศ... มาสู่... อาณาจักร... ของแก... แล้ว..." คมไพรคิดในใจ
แต่แล้ว... ทันใดนั้น... รถเก๋งของก้องก็ชะลอความเร็วลงอย่างกะทันหัน
"เกิดอะไรขึ้น?" คมไพรถาม
"ข้างหน้า... ทาง... ถูก... ปิด... กั้น..." ก้องตอบ
คมไพรชะโงกหน้าออกไปมอง และพบว่าถนนเบื้องหน้าถูกปิดกั้นด้วยรถบรรทุกขนาดใหญ่หลายคัน มีชายฉกรรจ์จำนวนมากยืนอยู่รอบๆ พร้อมอาวุธครบมือ
"พวกมัน... รู้ทัน..." ก้องสบถ
"แล้ว... เราจะทำยังไง?" คมไพรถาม
"เรา... ต้อง... หาทาง... อื่น..." ก้องตอบ
ทันใดนั้น... เสียงไซเรนดังมาจากด้านหลัง... รถตำรวจหลายคันกำลังพุ่งเข้ามา...
"แย่แล้ว! พวกมัน... ล่อเรา... เข้ามา..." ก้องพูด
คมไพรหันไปมองด้านหลังอย่างรวดเร็ว เขาเห็นรถตำรวจไล่ตามมาติดๆ พร้อมกับรถตู้สีดำที่กำลังเร่งความเร็ว
"เรา... จะต้อง... หนี... ให้พ้น... คืนนี้!" คมไพรตัดสินใจ
เขาหันไปมองก้อง "แก... พาข้า... ไป... ที่... "รัง" ... ของ... "มังกร"... ให้ได้... ข้า... จะ... สู้... กับมัน... ตรงนั้น!"
"ได้! แต่... ทางข้างหน้า... อันตราย... เกินไป... เรา... อาจจะต้อง... ฝ่า... ไป..." ก้องตอบ
"ข้า... พร้อม... ที่จะ... ฝ่า... ทุกอย่าง..." คมไพรตอบ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
รถเก๋งของก้องชะลอความเร็วลงอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะสิ่งกีดขวาง แต่เป็นเพราะก้องกำลังมองหาบางสิ่งบางอย่าง
"ข้า... คิดว่า... ข้า... รู้แล้ว... ว่า... เรา... จะ... หนี... ไป... ทางไหน..." ก้องพูด
คมไพรเงยหน้าขึ้นมองก้อง... ด้วยความคาดหวัง...
"ทางไหน?"
"ทาง... เบื้องบน..." ก้องตอบ
คมไพรขมวดคิ้ว... "เบื้องบน?"
"ใช่... ทาง... ท้องฟ้า..." ก้องตอบ พลางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
คมไพรรู้สึกถึงความตื่นเต้นที่ก่อตัวขึ้น เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า การต่อสู้ครั้งนี้ จะนำพาเขาไปสู่วิธีการที่น่าเหลือเชื่อเช่นนี้
"ไปกันเลย... "ลมพยัคฆ์"... ถึงเวลา... สยายปีก... แล้ว!" ก้องตะโกน ก่อนที่จะเร่งเครื่องยนต์อย่างสุดกำลัง...
แต่แล้ว... ทันใดนั้น... รถบรรทุกคันหนึ่งที่ปิดกั้นถนนอยู่ ก็หักเลี้ยวอย่างรวดเร็ว... พุ่งเข้ามาหา... รถเก๋งของก้อง...
"อะไรวะ!" ก้องอุทาน
คมไพรเห็นภาพนั้น... เขาเตรียมพร้อมที่จะ... สู้...
แต่... ทันใดนั้น... เสียงเครื่องยนต์ที่ดังสนั่นหวั่นไหว... ของบางสิ่งบางอย่าง... ที่กำลัง... พุ่ง... ลง... มา... จาก... ท้องฟ้า... ก็ดัง... ขึ้น...
คมไพรหันไปมอง... และเห็น... บางสิ่งบางอย่าง... กำลัง... บิน... เข้า... มา...
เขาไม่รู้ว่า... มันคืออะไร... แต่มัน... กำลัง... มุ่งหน้า... มา... สู่... พวกเขา...
และ... ความจริง... ที่น่าตกใจ... ที่สุด... กำลังจะ... เปิดเผย... ออกมา...
(จบตอนที่ 16)
ลมพยัคฆ์ผ่าสิบทิศ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก