สายฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย ราวกับจะชำระล้างบาปหนาของเมืองหลวงแห่งนี้ให้สิ้นซาก เสียงฟ้าร้องเมื่อครู่ได้จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิมในตรอกแคบแห่งนี้ คมไพร หรือ "เงาพยัคฆ์" ปรือตามองสภาพแวดล้อมรอบกาย เสื้อผ้าเปียกชื้นแนบเนื้อจนแทบจะมองเห็นโครงสร้างร่างกาย ความเย็นยะเยือกแทรกซึมเข้าสู่ทุกอณูของผิวหนัง แต่กลับไม่สามารถลดทอนประกายแห่งความมุ่งมั่นในดวงตาของเขาลงได้แม้แต่น้อย
"พวกมัน... หนีไม่พ้น!" เสียงหอบหายใจลอดออกมาจากลำคอของคมไพร ขณะที่เขาก้าวเท้าไปยังร่างของชายฉกรรจ์รายหนึ่งที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นเปียกแฉะ เลือดสีแดงสดไหลปะปนกับน้ำฝน กลายเป็นธารสีคล้ำไหลเอื่อยไปตามร่องระบายน้ำอันสกปรก
ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงติดตา ความรวดเร็ว ความแม่นยำ ความเด็ดขาดของคมไพร ไม่ได้มีไว้สำหรับผู้ที่ไร้ซึ่งความสามารถ ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับกองกำลังที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี และมีจำนวนมากกว่าอย่างไม่เป็นธรรม เขาจำเป็นต้องใช้ทุกวิถีทางที่มี เพื่อให้ภารกิจสำเร็จลุล่วง
"อึ่ก..." เสียงครางอย่างเจ็บปวดดังขึ้นจากมุมหนึ่งของตรอก คมไพรหันไปมองด้วยสัญชาตญาณนักสู้ เผยให้เห็นร่างของชายอีกคนหนึ่ง กำลังพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้น ความเจ็บปวดปรากฏชัดบนใบหน้าซีดเซียว แต่แววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นยังคงลุกโชน
"นาย... ทำอะไรกับพวกเรา...!" เสียงของชายคนนั้นสั่นเครือไปด้วยความโกรธ ทว่าคมไพรกลับไม่ตอบ เขาเพียงก้าวเข้าไปใกล้ สังเกตการณ์บาดแผลที่ฉกรรจ์ของอีกฝ่าย
"พวกแก... คือคนที่ต้องตอบคำถามฉัน... ไม่ใช่ฉัน" คมไพรเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าหนักแน่น เขาได้กลิ่นอายของบางอย่างที่ผิดปกติจากชายคนนี้ ไม่ใช่แค่ความสิ้นหวัง แต่มีบางสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่
"แก... คิดว่าแกจะทำอะไรได้... แกจะหนีไปไหนพ้น... เจ้าเงาพยัคฆ์!" ชายคนนั้นตะคอกกลับ น้ำลายปนเลือดกระเด็นออกมา
"ฉันไม่เคยคิดจะหนี... ฉันมาเพื่อทวงคืน... และฉันจะทวงคืนทุกอย่าง" คมไพรพูดพลางก้มลงหยิบอาวุธที่ตกอยู่ข้างกายของชายคนนั้น มันคือมีดสั้นที่ถูกลับจนคมกริบ สะท้อนแสงไฟนีออนสลัวๆ จากป้ายโฆษณาที่อยู่ไกลออกไป
"แก... มันก็แค่... หนูสกปรก... ที่เข้ามาป้วนเปี้ยนในรังของสิงโต!" ชายคนนั้นเยาะเย้ย แม้จะอยู่ในสภาพย่ำแย่
"แล้วไง... สิงโต... ก็อาจจะถูกหนู... กัดคอตายได้เหมือนกัน... โดยเฉพาะ... หนูที่หิวโหย" คมไพรตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แทบมองไม่เห็นภายใต้ความมืดและละอองฝน
เขาไม่เสียเวลาพูดพร่ำทำเพลง เขาก้าวเท้าเข้าหาชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว ด้วยความเร็วที่ยากจะคาดเดา การเคลื่อนไหวที่ปราศจากเสียงราวกับเงาที่ถูกผลักดันโดยกระแสลมเย็นยะเยือก
การต่อสู้ระยะประชิดในตรอกแคบแห่งนี้ ดำเนินไปอย่างดุเดือด แต่เป็นดุเดือดที่ถูกกลบด้วยความเงียบเชียบ การปะทะกันของร่างกาย เสียงลมหายใจที่หนักหน่วง และเสียงโลหะเสียดสีกันแผ่วเบา คือเสียงเดียวที่ดังขึ้นมาเป็นระยะๆ
คมไพรหลบหลีกการโจมตีของชายคนนั้นอย่างฉิวเฉียด ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยประสิทธิภาพ เขาอ่านเกมของคู่ต่อสู้ได้ขาดราวกับมองทะลุเข้าไปในความคิด
"แก... มาจากไหนกันแน่...?" ชายคนนั้นพยายามถาม ท่ามกลางการต่อสู้ที่กำลังจะสิ้นสุดลง
"ที่ที่... แกไม่มีวันได้ยินชื่อ" คมไพรตอบพลางใช้ปลายมีดปาดเฉือนไปที่จุดอ่อนของคู่ต่อสู้
อีกไม่นาน... ทุกอย่างก็จะจบลง...
ทันใดนั้น เสียงไซเรนดังแหวกม่านฝนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ แสงไฟสีฟ้าและแดงสาดส่องเข้ามาในตรอก บ่งบอกถึงการมาถึงของกำลังเสริม
"รถของพวกมัน!" คมไพรอุทานในใจ เขาไม่คิดว่าพวกมันจะส่งกำลังมาเร็วขนาดนี้
"อ้าก!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มาจากทิศทางตรงกันข้าม
คมไพรหันขวับไปมอง เขาเห็นชายอีกคนหนึ่ง กำลังถูกลากตัวออกมาจากอีกด้านหนึ่งของตรอก ท่าทางดูหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด
"ปล่อยฉันนะ! ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย!" เสียงของชายคนนั้นแหวกอากาศ
"เงียบซะ!" เสียงตะคอกดังมาพร้อมกับการยันปืนจ่อที่ขมับ
"ใคร... ใครกันแน่ที่กำลังสั่งการ?" คมไพรพึมพำกับตัวเอง เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว
เขาเหลือบมองไปที่ชายที่นอนแน่นิ่งอยู่ตรงหน้า ร่างกายที่เริ่มไร้การตอบสนอง ความผิดปกติที่เขารู้สึกก่อนหน้านี้... มันไม่ใช่เพียงความสิ้นหวัง แต่เป็นความพยายามจะปกปิดบางสิ่งบางอย่าง
"แก... คงเป็นคนเดียว... ที่รู้ความจริงสินะ" คมไพรคิดในใจ
เขารู้ดีว่าเวลามีน้อย การปรากฏตัวของรถตำรวจหมายถึงการเปิดเผยตัวตน ซึ่งเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาต้องการ
"ต้องไปจากที่นี่... และต้องเอาความจริงมาให้ได้"
คมไพรตัดสินใจ เขาหันหลังให้กับตรอกแคบที่เต็มไปด้วยคาวเลือด และมุ่งหน้าไปยังทางออกอีกด้านหนึ่ง
เสียงฝีเท้าของเขาเร็วขึ้น ล่องหนไปกับเสียงฝนที่ตกหนักขึ้น ภาพเบื้องหน้าเริ่มเปลี่ยนไป สองข้างทางเริ่มมีแสงไฟสว่างไสวขึ้น เป็นถนนที่กว้างกว่าเดิม และมีรถยนต์วิ่งสวนไปมา
แต่ในขณะเดียวกัน เสียงฝีเท้าที่ดังไล่หลังมาก็เริ่มชัดเจนขึ้น พวกมันตามมาแล้ว!
คมไพรเร่งความเร็วไปอีก เขาต้องหาที่หลบซ่อน ก่อนที่พวกมันจะมาถึงตัว
"ให้ตายเถอะ... ทำไมมันถึงได้ดักรออยู่ตรงนี้...?" เขาคิดอย่างหัวเสีย
ภาพของรถยนต์สีดำคันหนึ่งที่จอดขวางอยู่ตรงทางออกพอดี ทำให้เขารู้สึกได้ถึงกับดัก
"แย่แล้ว!"
คมไพรไม่ลังเล เขาตัดสินใจหักเลี้ยวเข้าซอยเล็กๆ ข้างทางทันที ซอยนั้นแคบจนแทบจะมองไม่เห็นแสงไฟ บรรยากาศยิ่งอึมครึมและน่ากลัวกว่าเดิม
"แกหนีไม่พ้นหรอก... เจ้าเงาพยัคฆ์!" เสียงตะโกนดังมาจากด้านหลัง
คมไพรไม่ตอบ เขาปล่อยให้เสียงนั้นจางหายไปกับเสียงฝน
เขาเร่งความเร็วไปตามซอยแคบๆ ที่มีแต่เศษขยะและคราบน้ำมัน ภาพเบื้องหน้าพร่าเลือน เขาต้องใช้สมาธิอย่างมากในการบังคับเส้นทาง
"พวกมัน... มากันกี่คน?" เขาคาดคะเน
เสียงยางบดกับพื้นถนนดังเสียดแก้วหู เขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งมาเป็นระยะๆ บ่งบอกว่ารถของพวกมันกำลังไล่ตามมาอย่างกระชั้นชิด
"ไม่น่าเชื่อ... ว่าพวกมันจะเตรียมการได้ดีขนาดนี้"
คมไพรหันไปมองกระจกมองข้างของรถยนต์ที่เขาขับอยู่ ภาพสะท้อนของไฟหน้ารถสีเข้มกำลังสาดเข้ามาเป็นระยะๆ
"มันต้องมีอะไรซ่อนอยู่แน่ๆ... อะไรที่พวกมันพยายามปกปิด"
เขากัดฟันกรอด ร่างกายที่เหนื่อยล้าเริ่มส่งสัญญาณเตือน แต่สัญชาตญาณนักสู้ของเขายังคงทำงานอย่างเต็มที่
"ฉันจะเปิดโปงความจริง... ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม"
คมไพรหักเลี้ยวอย่างกะทันหัน รถยนต์ของเขาไถลไปตามแรงเหวี่ยง เสียงยางเสียดสีกับพื้นดังสนั่น
"บึ้ม!"
เสียงระเบิดดังขึ้นจากด้านหลัง ส่งแรงสั่นสะเทือนมาถึงรถของเขาอย่างรุนแรง
"บ้าจริง!" คมไพรอุทาน เขารู้สึกถึงเปลวไฟที่ลุกไหม้จากด้านหลัง
"พวกมัน... ตั้งใจจะฆ่าฉัน... หรือจะเผาทุกอย่างให้สิ้นซาก?"
เขาไม่เสียเวลาคิดอีกต่อไป เขากระชากพวงมาลัยหักเลี้ยวอีกครั้ง รถยนต์ของเขาพุ่งทะยานเข้าไปในตรอกที่มืดมิดยิ่งกว่าเดิม
"ต้องไปให้ถึงฐานทัพ... ที่นั่น... คือคำตอบ"
ความมุ่งมั่นในดวงตาของคมไพรยิ่งทวีความแรงขึ้น เขาขับรถพุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต ท่ามกลางเสียงไซเรนที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ และเปลวไฟที่ลุกไหม้ไล่หลังมา
เขาจะต้องฝ่าฟันอุปสรรคนี้ไปให้ได้ เพื่อเปิดโปงความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง
แต่... เขาจะไปถึงหรือไม่? และความจริงที่รออยู่... จะเป็นเช่นไร?
ในขณะที่คมไพรขับรถพุ่งทะยานเข้าไปในความมืดมิด เสียงเครื่องยนต์ของรถคันอื่นก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังอย่างต่อเนื่อง
"พวกมัน... มาเยอะกว่าที่คิด...!"
คมไพรหันไปมองกระจกมองหลังอีกครั้ง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้หัวใจเขาเต้นรัว
รถยนต์สีดำหลายคันกำลังไล่ตามเขามาอย่างไม่ลดละ ท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก ราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง
"การไล่ล่า... กำลังจะเริ่มขึ้นอย่างแท้จริง..."
คมไพรแอบถอนหายใจ เขาต้องใช้ทุกอย่างที่มี เพื่อเอาชีวิตรอด และนำความจริงที่เขาได้มา... ไปสู่เป้าหมาย
"ฐานทัพศัตรู... ที่นั่น... คือทางออกสุดท้าย..."
แต่การจะเข้าไปในฐานทัพที่เต็มไปด้วยการรักษาความปลอดภัยระดับสูง... จะไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
เงาพยัคฆ์... จะสามารถฝ่าฟันไปได้หรือไม่?
เขาจะใช้ "ลมพยัคฆ์" ของเขา... ผ่าสิบทิศ... เพื่อนำพาทุกสิ่งไปสู่ความยุติธรรม... ได้สำเร็จหรือเปล่า?
ติดตามตอนต่อไป...
ลมพยัคฆ์ผ่าสิบทิศ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก