สายฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย ราวกับจะชำระล้างบาปหนาของเมืองหลวงแห่งนี้ให้สิ้นซาก เสียงฟ้าร้องเมื่อครู่ได้จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิมในตรอกแคบแห่งนี้ คมไพร หรือ "เงาพยัคฆ์" กำลังเผชิญหน้ากับกลุ่มนักฆ่าอีกระลอกหนึ่ง พวกมันปรากฏตัวขึ้นราวกับเงาจากความมืด มีดสั้นในมือสะท้อนแสงไฟสลัวจากหลอดไฟริมทาง มันคือการปะทะครั้งที่สามในคืนเดียว และทุกครั้งที่มันคิดว่าจะได้พัก หายใจลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ ความอันตรายก็กลับมาคุกคามอีกครั้ง
หยดน้ำฝนที่เกาะอยู่บนใบหน้าของคมไพรไหลลงมาปะปนกับเหงื่อที่ซึมออกมาจากความเหนื่อยล้า แต่ดวงตาของเขากลับยังคงฉายประกายเฉียบคม เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างแผ่วเบา พื้นเปียกชื้นทำให้ทุกการเคลื่อนไหวต้องใช้ความระมัดระวังเป็นพิเศษ กลิ่นอับชื้นของตรอกแคบ ผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ และกลิ่นสนิมของปืนที่ถูกใช้ไปเมื่อครู่ ลอยเข้ามาปะทะจมูก
“คิดว่าหลบไปได้แล้วรึไง เจ้าเงาไร้ค่า” เสียงแหบพร่าดังมาจากกลุ่มนักฆ่าคนหนึ่ง ร่างกายของมันดูใหญ่โตกว่าคนอื่น และมีรอยสักรูปงูเลื้อยไปทั่วลำแขน บ่งบอกถึงความโหดเหี้ยมที่ซ่อนอยู่
คมไพรไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยราวกับเย้ยหยัน การปะทะกับนักฆ่าระดับนี้เป็นเรื่องปกติของเขา มันเป็นเพียงอุปสรรคเล็กๆ น้อยๆ ที่ต้องข้ามผ่านเพื่อไปให้ถึงเป้าหมายที่ใหญ่กว่า
พลัน! ร่างของนักฆ่าคนนั้นก็พุ่งเข้าใส่คมไพรด้วยความเร็วสูง มีดสั้นถูกเงื้อขึ้นเตรียมจะปาดคอ แต่คมไพรไวกว่า เขาหมุนตัวหลบอย่างพลิ้วไหวราวกับใบไม้ที่ปลิวตามลม มีดสั้นเฉียดผ่านอากาศไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด
“เร็วเสียจริง” นักฆ่าคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ แต่ก็ไม่หยุดเพียงแค่นั้น มันหันมาอีกครั้ง และเพื่อนร่วมทีมอีกสามคนก็เข้ามาประกบจากด้านข้าง ทั้งสี่คนรุกไล่คมไพรเข้ามาในตรอกที่แคบลงเรื่อยๆ
คมไพรรู้ดีว่าพื้นที่จำกัดเช่นนี้เป็นข้อเสียเปรียบของเขา เพราะมันทำให้การหลบหลีกทำได้ยากขึ้น แต่เขาก็มีกลยุทธ์ของตัวเอง
เมื่อนักฆ่าคนแรกพุ่งเข้ามาอีกครั้ง คมไพรไม่หลบ แต่มุ่งหน้าเข้าปะทะ! เขารวบรวมแรงทั้งหมด ใช้ปลายเท้าถีบเข้าที่เข่าของนักฆ่าคนนั้นอย่างแม่นยำ แรงปะทะที่คาดไม่ถึงทำให้นักฆ่าเสียหลัก เซถอยหลังไปชนกับเพื่อนร่วมทีมของตนเอง
“ระวัง!” เสียงตะโกนดังขึ้น แต่ก็สายเกินไป
คมไพรไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย เขาพุ่งตัวเข้าไป ใช้แขนข้างหนึ่งปัดมีดสั้นของนักฆ่าที่กำลังจะโจมตีจากด้านขวา ขณะเดียวกันก็ใช้มืออีกข้างคว้าคอเสื้อของนักฆ่าที่เสียหลักจากแรงปะทะเมื่อครู่ แล้วกระชากอย่างแรง!
“อุ๊บ!” นักฆ่าคนนั้นสำลัก ก่อนที่คมไพรจะหมุนตัวส่งแรงเหวี่ยง ทำให้ร่างของมันเหวี่ยงไปกระแทกเข้ากับผนังอิฐอย่างจัง! เสียงกะโหลกศีรษะกระแทกดัง “กึก!” พร้อมกับร่างที่แน่นิ่งไป
“ไอ้บ้า!” นักฆ่าคนอื่นร้องขึ้นด้วยความโกรธแค้น
คมไพรใช้จังหวะนั้น หมุนตัวหลบคมมีดที่พุ่งเข้ามาจากด้านหลังอย่างฉิวเฉียด น้ำฝนที่กระเซ็นขึ้นมาจากการเคลื่อนไหวของเขาทำให้ทัศนวิสัยแย่ลงไปอีก แต่มันกลับเป็นประโยชน์สำหรับเขา เพราะทำให้ศัตรูมองเห็นเขาได้ยากขึ้นเช่นกัน
เขากระโดดขึ้นไปบนถังขยะที่วางพิงผนังอย่างคล่องแคล่ว ใช้มันเป็นฐานในการพุ่งตัวไปข้างหน้าเหนือหัวของนักฆ่าคนหนึ่งที่กำลังจะควักปืนพกออกมา
“ไปให้พ้น!” คมไพรตะโกนพร้อมกับเตะเข้าที่ต้นแขนของนักฆ่าคนนั้นอย่างแรง ทำให้ปืนร่วงหล่นลงพื้น เสียงกระสุนที่ยิงออกไปเฉียดผ่านใบหูของเขาไปเพียงนิดเดียว
เสียงฝีเท้าที่วิ่งตามมาดังระงมอยู่ด้านหลัง คมไพรไม่หันกลับไปมอง เขารู้ดีว่าพวกมันยังตามมาไม่หยุด
พลัน! เสียงเครื่องยนต์คำรามดังมาจากปากตรอก ชายชุดดำสวมหน้ากากกำลังขับมอเตอร์ไซค์คันดำเงาพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง! พวกมันคือกลุ่มนักฆ่าอีกทีมหนึ่ง ที่มาพร้อมกับยานพาหนะ!
“มีรถ!” นักฆ่าคนหนึ่งร้องขึ้น
คมไพรเบิกตากว้าง เขาต้องเปลี่ยนแผนทันที การต่อสู้ในตรอกแคบเริ่มจะบานปลายเกินไป และมีแนวโน้มที่จะถูกต้อนจนมุม
ขณะที่กลุ่มนักฆ่ากำลังหันไปมองรถมอเตอร์ไซค์ที่พุ่งเข้ามาอย่างตกใจ คมไพรก็ใช้จังหวะนั้น กระโดดลงจากที่สูง พุ่งตัวเข้าไปหาถังขยะใบหนึ่งที่วางอยู่ใกล้กับกลุ่มนักฆ่า
“บึ้ม!” เขาใช้มีดสั้นกรีดเข้าที่ก้นถังขยะอย่างแรง ทำให้ของเสียที่อยู่ข้างในทะลักออกมาไหลนองไปทั่วพื้น พร้อมกับกลิ่นเหม็นที่รุนแรง
“อ๊วก!” นักฆ่าสองคนถึงกับร้องเสียงหลง พยายามถอยห่างจากกลิ่นที่คละคลุ้ง
คมไพรไม่รอช้า เขาใช้จังหวะที่ศัตรูเสียสมาธิ พุ่งตัวเข้าไปใช้ศอกกระแทกเข้าที่ท้องของนักฆ่าคนหนึ่งอย่างแรง จนมันเซถอยหลังไปอีกสองสามก้าว
“ตอนนี้แหละ!” เขาคิด
เขาวิ่งออกจากตรอกที่เต็มไปด้วยกลิ่นไม่พึงประสงค์ มุ่งหน้าสู่ปากตรอกที่รถมอเตอร์ไซค์ของกลุ่มนักฆ่ากำลังจะพุ่งเข้ามา
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” คมไพรตะโกนสุดเสียง
เสียงเครื่องยนต์ยังคงดังกระหึ่ม รถมอเตอร์ไซค์คันแรกพุ่งเข้ามาใกล้ คมไพรตัดสินใจเสี่ยง! เขากระโดดขึ้นไปบนรถมอเตอร์ไซค์ของนักฆ่าคันหนึ่งที่กำลังจะแซงเขาไป!
“เฮ้ย! แกเป็นใคร!” นักฆ่าคนขับร้องเสียงหลง
คมไพรไม่ตอบ เขาใช้มือทั้งสองข้างจับแฮนด์รถอย่างมั่นคง ก่อนจะบิดคันเร่งเต็มกำลัง! รถมอเตอร์ไซค์คันนั้นพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งกลุ่มนักฆ่าที่ยังยืนงงอยู่ข้างหลัง
“ไปไหนของมัน!” นักฆ่าอีกคนตะโกนถาม
“ตามไป!” เสียงหัวหน้ากลุ่มสั่ง
รถมอเตอร์ไซค์คันอื่นๆ ที่เหลือพุ่งไล่ตามคมไพรไปอย่างไม่ลดละ การไล่ล่าอันดุเดือดได้เริ่มต้นขึ้นกลางสายฝน!
คมไพรขับรถมอเตอร์ไซค์ด้วยความเร็วสูง ฝ่าสายฝนที่ยังคงตกหนัก ถนนที่เปียกชื้นทำให้การควบคุมทำได้ยากลำบาก แต่เขาก็ยังคงรักษาสมดุลได้อย่างน่าทึ่ง
“มาแล้วสินะ” เขาพึมพำกับตัวเอง
เบื้องหน้าเขาคือถนนใหญ่ที่เต็มไปด้วยรถรา เสียงแตรรถดังระงม แสงไฟจากรถยนต์และป้ายโฆษณาหลากสีสันสะท้อนบนพื้นถนนที่เปียกชุ่ม สร้างภาพมายาที่สวยงามแต่ก็อันตราย
เขาเหลือบมองกระจกมองหลัง เห็นรถมอเตอร์ไซค์ของกลุ่มนักฆ่าไล่ตามมาติดๆ พวกมันขับขี่อย่างชำนาญ แสดงให้เห็นว่าไม่ใช่ธรรมดา
“ถึงตาเล่นสนุกแล้วสินะ” คมไพรแสยะยิ้ม
เขาหักเลี้ยวรถอย่างกะทันหัน ทำให้รถมอเตอร์ไซค์คันแรกที่ตามมาเบรกอย่างแรงจนเกือบจะล้ม
“อ๊าก!” เสียงร้องของนักฆ่าดังขึ้น
คมไพรใช้จังหวะนั้น หักรถเลี้ยวเข้าไปในซอยเล็กๆ ที่ค่อนข้างแคบ ซอยนั้นเต็มไปด้วยถังขยะ ตู้คอนเทนเนอร์ และกองวัสดุก่อสร้างที่วางระเกะระกะ
“แกจะหนีไปไหน!” เสียงตะโกนไล่หลังมา
การไล่ล่าในซอยแคบยิ่งเพิ่มความอันตรายมากขึ้นไปอีก คมไพรต้องอาศัยสมาธิและการควบคุมที่แม่นยำอย่างที่สุด
เขาขับรถหลบสิ่งกีดขวางต่างๆ ด้วยความรวดเร็วราวกับสายลม รถของศัตรูที่ตามมาบางคันเริ่มชนเข้ากับสิ่งกีดขวาง เสียงดังโครมครามดังเป็นระยะ
“บึ้ม!” รถของนักฆ่าคันหนึ่งพุ่งเข้าชนกองลังไม้ที่วางซ้อนกันอยู่จนกระจายไปทั่ว
คมไพรขับรถเลาะไปตามกำแพงอย่างหวุดหวิด เขาเห็นทางออกของซอยอยู่ไม่ไกล แต่มีรถบรรทุกคันหนึ่งจอดขวางอยู่
“ไม่นะ!” เขาอุทาน
รถมอเตอร์ไซค์ของนักฆ่ากำลังไล่ตามมาติดๆ เขาไม่มีเวลาคิดมาก
คมไพรหักเลี้ยวรถอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปทางด้านข้างของรถบรรทุก แทนที่จะพยายามแซง เขาใช้ล้อหน้าของรถมอเตอร์ไซค์ปีนขึ้นไปบนขอบรถบรรทุก!
“เฮ้ย! แกทำอะไร!” นักฆ่าคนขับรถคันที่ตามมาตะโกนด้วยความตกใจ
คมไพรใช้แรงทั้งหมดในการทรงตัว เขาขับรถไต่ไปตามขอบด้านข้างของรถบรรทุกที่กำลังเคลื่อนที่ไปอย่างช้าๆ
“นี่แหละคือการผ่าสิบทิศ!” เขากล่าวอย่างท้าทาย
รถบรรทุกเคลื่อนที่ไปเรื่อยๆ ทำให้คมไพรสามารถข้ามผ่านรถที่จอดขวางอยู่ไปได้
เมื่อรถบรรทุกเคลื่อนผ่านไป รถของนักฆ่าก็พยายามจะตามมา แต่คมไพรก็ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย เขาหักเลี้ยวรถมอเตอร์ไซค์ลงจากรถบรรทุกอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าต่อไปยังจุดหมาย
“พวกแกตามไม่ทันแล้วล่ะ!” เขาตะโกนกลับไป
แต่แล้วเขาก็ต้องชะงัก!
เบื้องหน้าเขา ไม่ใช่เส้นทางที่เขาคาดไว้ แต่มันคือทางเข้าสู่โกดังร้างขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ! และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือ ป้ายขนาดใหญ่ที่ติดอยู่เหนือประตูโกดังนั้น เขียนด้วยตัวอักษรสีแดงเข้มว่า…
“ฐานทัพลับศัตรู”
คมไพรเบิกตากว้าง เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าฐานทัพของศัตรูจะตั้งอยู่ในสถานที่แบบนี้! เขาติดกับดักเสียแล้ว!
เสียงฝีเท้าของนักฆ่าที่ตามมาดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พวกมันรู้แล้วว่าเขาเข้ามาในเขตอันตราย!
คมไพรตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เขาบิดคันเร่งอีกครั้ง มุ่งหน้าเข้าไปในโกดังร้างแห่งนั้น! หากเขาจะถูกต้อนจนมุม อย่างน้อยเขาก็จะเข้าไปสร้างความปั่นป่วนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้!
ภายในโกดังนั้นมืดสนิท มีเพียงแสงไฟสลัวๆ จากหลอดไฟที่ห้อยระโยงระยางอยู่เป็นระยะๆ กลิ่นอับชื้นและกลิ่นน้ำมันเครื่องคละคลุ้งไปทั่ว
คมไพรจอดรถมอเตอร์ไซค์ไว้ที่ด้านใน ก่อนจะก้าวลงมายืนอย่างระมัดระวัง เขาหยิบมีดสั้นคู่ใจขึ้นมา ถือไว้ในมือแน่น
“ยินดีต้อนรับสู่บ้านของเรา เจ้าเงาพยัคฆ์!” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากความมืด
คมไพรหันไปมอง เขาเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดดำ ยืนกระจายตัวอยู่ทั่วโกดัง บางคนถือปืน บางคนถือมีด พวกมันกำลังล้อมกรอบเขาไว้!
เขามาถึงฐานทัพศัตรูแล้วจริงๆ! และครั้งนี้ การต่อสู้คงจะไม่ง่ายเหมือนที่ผ่านมา…
เขาจะเอาตัวรอดออกไปได้อย่างไร? เขาจะสามารถทำลายฐานทัพลับแห่งนี้ได้หรือไม่? และอะไรคือเบื้องหลังขององค์กรปริศนาที่เขากำลังเผชิญหน้าอยู่? คำตอบรออยู่ในตอนต่อไป…
ลมพยัคฆ์ผ่าสิบทิศ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก