ตอนที่ 27 —

ตอนที่ 27 — ลมกรดในเงามืด

หยาดฝนที่เคยหลั่งรินอย่างเกรี้ยวกราด บัดนี้อ่อนแรงลงจนกลายเป็นเพียงละอองบางเบาที่พรมลงมาบนใบหน้าของคมไพร ชโลมไล้ความเย็นยะเยือกจนรู้สึกได้ถึงกระดูกสันหลัง ความเงียบที่ปกคลุมตรอกแคบแห่งนี้ช่างเป็นสิ่งที่น่าอึดอัด ราวกับจะถูกบีบคั้นด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น ‌รอยเลือดแห้งกรังที่เคยเปื้อนปูนบนผนัง กำแพงอิฐ และพื้นหินเริ่มจางหายไปตามกาลเวลาและสายฝนที่ชะล้าง แต่กลิ่นอายบางอย่างยังคงค้างอยู่ กลิ่นอายแห่งความตายที่คมไพรคุ้นเคยดี

แสงไฟนีออนสีซีดจากป้ายร้านค้าที่ตั้งเรียงรายอยู่ริมตรอกสะท้อนลงบนพื้นเปียกชื้น สร้างเงาทะมึนที่เต้นระริกไปมา คมไพรยืนนิ่ง สูดลมหายใจลึก ​กลิ่นดิน กลิ่นความชื้น และกลิ่นโลหะเจือจางที่ลอยมาจากที่ไหนสักแห่ง ทำให้ประสาทสัมผัสของเขาตื่นตัว ดวงตาคมกริบสอดส่ายไปทั่วบริเวณ รอบตัวมีเพียงเงาและความว่างเปล่าที่รอคอยการปรากฏตัวของบางสิ่ง

“ออกมาได้แล้ว” เสียงแหบพร่าของคมไพรดังขึ้นในความเงียบ เขาไม่ต้องรอคอยนาน ‍ร่างเงาหนึ่งปรากฏขึ้นจากมุมมืดของตรอก ร่างนั้นเคลื่อนไหวราวกับสายน้ำ ไร้เสียง ไร้ร่องรอย ก่อนจะปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าเขาในระยะประชิด

“ข้ามาตามนัด” ชายผู้นั้นกล่าว เสียงของเขาฟังดูราบเรียบ แต่คมไพรสัมผัสได้ถึงความอันตรายที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ท่าทีนั้น ‌ชายผู้นี้คือ “วายุ” หนึ่งในสายลับฝีมือฉกาจขององค์กร “เงามรณะ” ศัตรูคู่แค้นที่คมไพรต้องเผชิญหน้าอยู่เสมอ

“ข้อมูลที่เจ้าจะให้” คมไพรเอ่ยถามตรงไปตรงมา ไม่เสียเวลาเล่นคำ

วายุกยิ้มมุมปาก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นเล็กๆ ‍ที่เหนือคิ้ว “แน่นอน แต่ก่อนอื่น… เราต้องแน่ใจว่าไม่มีใครแอบฟัง”

ทันใดนั้น วายุก็พุ่งเข้าใส่คมไพรด้วยความเร็วสูง ราวกับพายุที่พัดกระหน่ำ คมไพรไม่ทันได้ตั้งตัว แต่สัญชาตญาณนักสู้ของเขาก็ทำงานทันที ​เขากระโดดหลบอย่างฉิวเฉียด กรงเล็บเหล็กแหลมคมของวายุเฉือนอากาศไปเพียงปลายจมูก

“คิดจะเล่นตุกติกกับข้าหรือ?” คมไพรสวนกลับทันควัน

“เป็นการทดสอบเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น” วายุหัวเราะ “เก่งเหมือนเดิมนะ ‘เงาพยัคฆ์’”

“และเจ้าก็ยังคงอ่อนหัดเหมือนเดิม” ​คมไพรตอบพร้อมกับพุ่งเข้าโจมตีตอบโต้ กำปั้นของเขากระแทกเข้าใส่จุดตายของวายุ แต่วายุไหวตัวทัน เอี้ยวตัวหลบอย่างเหนือชั้น ก่อนจะสวนกลับด้วยการถีบที่ทรงพลัง

การต่อสู้ระยะประชิดในตรอกแคบเริ่มขึ้นแล้ว เสียงปะทะของร่างกาย เสียงหอบหายใจ และเสียงของอาวุธที่ขูดกับปูนดังขึ้นเป็นจังหวะ ​ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยอันตราย ทุกวินาทีมีค่า พวกเขาทั้งคู่รู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้ไม่ได้มีเพียงแค่ศักดิ์ศรี แต่ยังมีชีวิตและความลับที่ต้องปกป้อง

คมไพรใช้ความคล่องแคล่วว่องไวของเขา พลิกแพลงการโจมตีหลากหลายรูปแบบ เขาเคยฝึกฝนวิชาการต่อสู้จากสำนักต่างๆ ทั่วสารทิศ ผสมผสานกับสัญชาตญาณที่เฉียบคม ทำให้การต่อสู้ของเขาดูเหมือนการเต้นรำแห่งความตาย ในขณะที่วายุใช้พละกำลังและความดุดันเป็นอาวุธหลัก กรงเล็บเหล็กของเขาอันตรายยิ่งกว่าดาบ เขาพุ่งเข้าใส่คมไพรไม่หยุดยั้ง หวังจะจบการต่อสู้นี้ให้เร็วที่สุด

“เจ้าต้องการข้อมูลอะไรกันแน่?” วายุถามขณะที่ยกแขนขึ้นปัดป้องการโจมตีของคมไพร

“ข้อมูลเกี่ยวกับ ‘โครงการวายุหมุน’ ของพวกแก” คมไพรตอบ เขากระโดดถีบกำแพง แล้วใช้แรงส่งพุ่งตัวเข้าใส่ เป็นจังหวะที่วายุเปิดช่องว่าง

“ฝันไปเถอะ!” วายุคำราม เขาปล่อยกรงเล็บเหล็กออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้คมไพรคาดการณ์การเคลื่อนไหวได้ เขาพลิกตัวหลบ ก่อนจะใช้สันมือกระแทกเข้าที่ข้อศอกของวายุอย่างแรง

วายุเซถอยหลังไปเล็กน้อย แสดงความเจ็บปวด เขาไม่เคยคิดว่าคมไพรจะแข็งแกร่งขนาดนี้

“ถ้าเจ้าอยากได้ข้อมูลจริงๆ ก็ต้องยอมรับข้อเสนอของข้า” วายุกล่าว

“ข้อเสนออะไร?”

“ข้าจะให้ข้อมูลทั้งหมดที่เจ้าต้องการ แต่เจ้าต้องช่วยข้าหนีไปจากที่นี่”

คมไพรขมวดคิ้ว “ทำไมข้าต้องช่วยเจ้า?”

“เพราะข้ากำลังถูกตามล่า” วายุตอบ ดวงตาของเขาฉายแววเหนื่อยล้า “องค์กรของข้า… รู้ว่าข้าจะมาพบเจ้า พวกเขาต้องการปิดปากข้า”

คมไพรคิดตาม เขาไม่ไว้ใจวายุอย่างเต็มร้อย แต่ถ้าข้อมูลที่วายุมีเป็นความจริง มันอาจเป็นกุญแจสำคัญในการเปิดโปง “โครงการวายุหมุน” ที่น่าสะพรึงกลัว

“ตกลง” คมไพรตัดสินใจ “แต่ถ้าเจ้าหลอกข้า… ข้าจะฆ่าแก”

“ข้าไม่เคยโกหก… เมื่อต้องเอาชีวิตรอด” วายุตอบ

ทันใดนั้น เสียงไซเรนดังขึ้นจากระยะไกล กำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

“พวกมันมาแล้ว!” วายุอุทาน “ไปกันเถอะ!”

พวกเขาเร่งฝีเท้าออกจากตรอกแคบ วิ่งไปยังถนนหลักที่อยู่ไม่ไกลนัก แสงไฟจากรถตำรวจหลายคันกำลังสาดส่องเข้ามาในตรอก พวกเขาปรากฏตัวขึ้นราวกับสายฟ้าฟาด

“หยุด! ตำรวจ!” เสียงตะโกนดังขึ้น

คมไพรและวายุหันไปมอง ยานพาหนะสีดำเงาหลายคันจอดขวางทางอยู่หน้ารถตำรวจเหล่านั้น ป้ายชื่อองค์กร “เงามรณะ” ปรากฏอยู่บนประตูรถอย่างชัดเจน

“แกหลอกข้า!” คมไพรตะโกนใส่หน้าวายุ

“ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ได้หลอก… แต่พวกนั้นมาเร็วกว่าที่ข้าคิด” วายุตอบ เขาส่งสัญญาณมือให้คมไพร

“ทางนี้!”

ทั้งสองคนวิ่งเข้าไปในตรอกแคบอีกครั้ง แต่คราวนี้มีรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งจอดรออยู่ คนขับสวมหมวกกันน็อกเต็มใบ

“ขึ้นมา!” เสียงจากใต้หมวกกันน็อกดังขึ้น

คมไพรลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นแสงไฟจากรถตำรวจและรถขององค์กร “เงามรณะ” กำลังไล่ตามมา เขาไม่มีทางเลือกอื่น

“ไป!” เขาผลักวายุขึ้นรถ แล้วตนเองก็ขึ้นซ้อนท้าย

คนขับเร่งเครื่องยนต์เสียงดังสนั่น ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศร ทิ้งควันดำไว้เบื้องหลัง

การไล่ล่าด้วยยานพาหนะสุดหวาดเสียวเริ่มต้นขึ้นแล้ว!

รถมอเตอร์ไซค์คันนั้นเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ฝ่าฝูงชนและสิ่งกีดขวางบนท้องถนนราวกับสายลม คนขับมีฝีมืออย่างเหลือเชื่อ เขาหลบหลีกรถยนต์คันอื่น ๆ ได้อย่างเฉียดฉิว ทิ้งให้รถตำรวจและรถขององค์กร “เงามรณะ” ไล่ตามมาติดๆ

คมไพรเกาะเอวคนขับไว้แน่น เขามองเห็นยานพาหนะของศัตรูที่กำลังบีบเข้ามาเรื่อยๆ รถยนต์สีดำเงาหลายคันพยายามจะปาดหน้ามอเตอร์ไซค์ของพวกเขา

“นี่ใครกันแน่?” คมไพรตะโกนถามคนขับ

“คนที่ไว้ใจได้” เสียงนั้นตอบกลับมา

พวกเขาเลี้ยวเข้าสู่ซอยแคบๆ ที่รถยนต์ไม่สามารถตามเข้ามาได้ คนขับเก่งกาจมาก เขารู้ทุกซอกทุกมุมของเมืองราวกับเป็นส่วนหนึ่งของมัน

“เราจะไปไหน?” คมไพรถามอีกครั้ง

“ที่ปลอดภัย… สำหรับตอนนี้”

การไล่ล่ากินเวลาหลายนาทีที่ยาวนานราวกับชั่วนิรันดร์ พวกเขาต้องเผชิญกับอุปสรรคมากมาย ทั้งการขับรถที่อันตราย การหลบหลีกการยิงปืนจากรถของศัตรู และการตัดสินใจที่ต้องเฉียบขาด

ในที่สุด รถคันนั้นก็มุ่งหน้าไปยังเขตอุตสาหกรรมที่ถูกทิ้งร้าง มีเพียงอาคารเก่าๆ ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความเงียบสงัด

“ลงตรงนี้” คนขับบอก เมื่อจอดรถไว้หลังอาคารโรงงานเก่าแห่งหนึ่ง

คมไพรลงจากรถ เขามองไปที่รถยนต์สีดำเงาหลายคันที่จอดขวางถนนอยู่ไกลๆ พวกเขาดูเหมือนจะรู้ว่าคมไพรและวายุกำลังจะไปที่ไหน

“ใครคือคนขับ?” คมไพรหันไปถามวายุ

วายุส่ายหน้า “ข้าไม่รู้… แต่เขาช่วยชีวิตเราไว้”

“เราต้องเข้าไปในนั้น” วายุชี้ไปที่อาคารโรงงานเก่าแห่งหนึ่ง ประตูเหล็กสนิมเขรอะปิดอยู่

“นี่คือฐานทัพลับของพวกแกหรือ?” คมไพรถาม

“ไม่ใช่… เป็นทางเข้าลับ” วายุตอบ “ทางเข้าสู่ ‘อุโมงค์เงา’ ซึ่งจะพาเราไปยังฐานทัพหลัก”

คมไพรพยักหน้า เขารู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียวที่จะได้ข้อมูลเกี่ยวกับ “โครงการวายุหมุน” เขาพร้อมที่จะลอบเร้นเข้าไปในฐานทัพศัตรู

“ไปกัน” คมไพรกล่าว

ทั้งสองคนเดินไปที่ประตูเหล็กสนิมเขรอะ วายุหยิบอุปกรณ์เล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เขาเสียบมันเข้าไปในช่องเล็กๆ บนประตู เสียง “คลิก” ดังขึ้นเบาๆ บานประตูค่อยๆ แง้มออก เผยให้เห็นความมืดมิดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง

คมไพรชักดาบสั้นออกมาจากซองที่ซ่อนไว้ในเสื้อ แสงไฟจากด้านนอกสาดส่องเข้ามาเพียงเล็กน้อย แต่ไม่เพียงพอที่จะมองเห็นภายในได้อย่างชัดเจน

“พร้อมแล้วหรือ?” วายุถาม

คมไพรพยักหน้า “ข้าพร้อมเสมอ”

พวกเขาทั้งสองก้าวเข้าไปในความมืดมิดนั้น ประตูเหล็กปิดลงอย่างเงียบเชียบ ทิ้งไว้เพียงเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านอาคารร้าง ท่ามกลางเงามืดของฐานทัพศัตรูที่กำลังจะถูกเปิดเผย...

ติดตามตอนต่อไป...