ตอนที่ 29 — เสียงกระซิบแห่งความตายในตรอกสิบทิศ

หยาดฝนที่เคยหลั่งรินอย่างเกรี้ยวกราด บัดนี้อ่อนแรงลงจนกลายเป็นเพียงละอองบางเบาที่พรมลงมาบนใบหน้าของคมไพร ชโลมไล้ความเย็นยะเยือกจนรู้สึกได้ถึงกระดูกสันหลัง ความเงียบที่ปกคลุมตรอกแคบแห่งนี้หนักอึ้งราวกับก้อนหินที่ทับถมอยู่บนอก สายตาของเขาที่ภายใต้หน้ากากสีดำสนิท จ้องมองไปยังร่างของศัตรูที่ล้มระเนระนาดอยู่เบื้องหน้า ปากของเขาขยับเล็กน้อย เป็นเพียงลมหายใจที่แผ่วเบาที่ลอดออกมาจากช่องปาก

"แค่นี้เองหรือ?" ‌เสียงกระซิบที่แหบพร่าแต่แฝงไปด้วยอำนาจราวกับเสียงเรียกของยมทูตดังขึ้นในความเงียบ คมไพรลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ราวกับนักล่าที่กำลังสำรวจพื้นที่หลังจากการต่อสู้ เขากวาดสายตาไปรอบๆ อีกครั้ง ตรอกแคบที่เคยเต็มไปด้วยเสียงปืน เสียงกรีดร้อง บัดนี้เหลือเพียงกลิ่นอายของเลือดและความตายคละคลุ้งไปกับกลิ่นอับชื้นของกำแพงเก่า

"เงาพยัคฆ์..." ​เสียงแหบพร่าดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มาจากมุมมืดของตรอก เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความแค้น มันไม่ใช่เสียงของศัตรูที่ล้มลงไปก่อนหน้านี้ แต่เป็นเสียงของใครบางคนที่ยังคงซ่อนตัวอยู่

คมไพรหันไปตามเสียงทันที ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังเงาดำที่ปรากฏขึ้น ร่างนั้นค่อนข้างผอมบาง แต่แฝงไปด้วยความน่าสะพรึงกลัว ‍ยิ่งกว่านั้นคือดวงตาคู่หนึ่งที่เรืองรองอยู่ในความมืด ราวกับดวงตาของสัตว์ร้ายที่พร้อมจะตะครุบเหยื่อ

"แกคือใคร?" คมไพรเอ่ยถาม เสียงของเขาเย็นชา ไร้อารมณ์

"นามของข้า... ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว" ร่างในเงามืดตอบ "สำคัญเพียงว่า... ‌ข้าจะแก้แค้นให้พี่น้องของข้า"

คมไพรจำได้ทันที ร่างที่ล้มอยู่ก่อนหน้านี้ คือหนึ่งในสมาชิกของกลุ่ม "สิบพิษ" ที่เขาเคยเผชิญหน้ามาแล้วหลายครั้ง กลุ่มนี้ขึ้นชื่อเรื่องความเหี้ยมโหดและการทำงานเป็นทีม แต่คราวนี้ดูเหมือนว่าเขาจะกำจัดไปได้เกือบหมดแล้ว เหลือเพียงคนสุดท้ายที่กำลังจะปรากฏตัว

"เจ้าคิดว่าจะหนีพ้นข้าได้หรือ?" ‍คมไพรย้อนถาม เขารู้ดีว่าการที่คนผู้นี้ยังคงมีชีวิตอยู่ ย่อมหมายถึงอันตรายที่ยังไม่หมดสิ้น

"ข้าไม่เคยคิดจะหนี... ข้าแค่รอเวลา" ร่างในเงามืดก้าวออกมาจากมุมมืด เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผล แต่ดวงตายังคงฉายแววร้ายกาจ "เจ้าฆ่าพี่น้องของข้า... ​เจ้าต้องชดใช้"

"พวกแกเริ่มก่อน" คมไพรตอบอย่างเรียบง่าย "พวกแกคิดจะทำร้ายคนบริสุทธิ์"

"ความบริสุทธิ์... เป็นเพียงภาพลวงตา" ร่างนั้นหัวเราะเยาะ "ในโลกนี้... มีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด"

ทันใดนั้นเอง ร่างในเงามืดก็พุ่งเข้าใส่คมไพรด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ​เขามีอาวุธที่ดูคล้ายกับกรงเล็บเหล็กแหลมคมที่ติดอยู่ที่มือทั้งสองข้าง คมไพรเบี่ยงตัวหลบอย่างฉิวเฉียด เสียงเสียดสีของกรงเล็บที่เฉียดผ่านอากาศดังหวีดหวิว

การต่อสู้ระยะประชิดในตรอกแคบแห่งนี้กลับมาอีกครั้ง คมไพรต้องใช้ทักษะทั้งหมดที่มีเพื่อรับมือกับการโจมตีที่รวดเร็วและรุนแรงของศัตรู เขารู้ว่าศัตรูผู้นี้คือ "สิบพิษ" คนสุดท้ายที่เหลืออยู่ และเขาจะไม่หยุดจนกว่าจะบรรลุเป้าหมาย

คมไพรหลบหลีกการโจมตีอย่างต่อเนื่อง ​เขาพยายามหาจังหวะสวนกลับ แต่กรงเล็บของศัตรูนั้นรวดเร็วเกินไป เขาเห็นประกายของกรงเล็บที่สะท้อนกับแสงไฟสลัวๆ ที่ลอดผ่านเข้ามาในตรอก

"ตายซะ!" ศัตรูตะโกน พุ่งเข้าใส่คมไพรอีกครั้ง คราวนี้เขาเหวี่ยงกรงเล็บเป็นวงกว้าง หวังจะฉีกร่างของคมไพรให้เป็นชิ้นๆ

คมไพรหมอบลงต่ำ หลบหลีกกรงเล็บที่เหวี่ยงมาเหนือศีรษะ เขาใช้จังหวะที่ศัตรูกำลังเสียหลัก พลิกตัวกลับขึ้นมา พร้อมกับปล่อยหมัดตรงเข้าใส่ที่สีข้างของศัตรู

"อั่ก!" ศัตรูร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ เขาสะบัดกรงเล็บที่แขนข้างหนึ่ง จนคมไพรต้องถอยร่น

"แก... เก่งกว่าที่ข้าคิด" ศัตรูเอ่ยพลางเช็ดเลือดที่มุมปาก "แต่... มันยังไม่พอ!"

คมไพรรู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะยืดเยื้อไปอีกนาน เขาต้องหาทางปลิดชีพศัตรูให้เร็วที่สุด ก่อนที่มันจะหาโอกาสทำร้ายเขา

ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนตำรวจก็ดังแว่วมาแต่ไกล คมไพรชะงักไปชั่วครู่ เขารู้ว่าเวลาของเขาเหลือน้อยเต็มที

"แกกำลังจะหนีไปไหน?" ศัตรูเห็นท่าทีของคมไพรก็หัวเราะเยาะ "คิดว่า... จะหนีจากข้าไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?"

คมไพรหันไปมองทางปากตรอก ดวงตาของเขาสังเกตเห็นเงาร่างอีกกลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่เบื้องหน้า

"แก... ไม่ได้สู้คนเดียวสินะ" คมไพรเอ่ยถาม

"แน่นอน!" ศัตรูตอบด้วยความมั่นใจ "เราคือสิบพิษ! เราทำงานเป็นทีมเสมอ... และเจ้า... จะต้องตายในตรอกนี้!"

คมไพรตัดสินใจทันที เขาไม่สามารถปล่อยให้ศัตรูมีโอกาสได้เปรียบอีกต่อไป เขาต้องรีบออกจากตรอกนี้ก่อนที่ตำรวจจะมาถึง และก่อนที่ศัตรูชุดใหม่จะเข้ามาขวางทาง

"ข้าไม่เคยหนีใคร" คมไพรพูดเสียงหนักแน่น "แต่ข้าก็ไม่โง่พอจะสู้กับพวกแกทั้งหมด... คราวหน้า... ข้าจะกลับมา!"

พูดจบคมไพรก็พุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่สนเสียงตะโกนด่าทอของศัตรูที่ดังไล่หลังมา เขาวิ่งฝ่าฝูงฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง มุ่งหน้าไปยังจุดนัดพบที่ได้ตกลงไว้กับพวกพ้อง

เสียงฝนที่กระหน่ำลงมา บดบังเสียงฝีเท้าของคมไพร แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังคงได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่กำลังไล่ตามมาอยู่ไม่ห่าง

"แกหนีไม่พ้นหรอก... เงาพยัคฆ์!" เสียงตะโกนของศัตรูยังคงตามติด

คมไพรหันไปมองข้างหลัง เห็นเงาร่างของศัตรูหลายคนกำลังวิ่งตามมาติดๆ พวกเขาคือ "สิบพิษ" ที่เหลือ ที่กำลังใช้โอกาสที่เขาต้องรีบหนีตำรวจเข้ามาโจมตี

"พวกแกอยากเล่น... ข้าก็จะเล่นด้วย!" คมไพรรำพึงในใจ เขาหันซ้ายมองเห็นทางออกอีกทางหนึ่ง ซึ่งเป็นทางที่นำไปสู่ถนนที่กว้างกว่า

เขาตัดสินใจหักเลี้ยวเข้าไปในซอยเล็กๆ แห่งหนึ่ง ทิ้งให้พวกศัตรูวิ่งเลยปากซอยไปเล็กน้อย ก่อนที่พวกเขาจะรู้ตัว ก็ต้องหักเลี้ยวตามมา

คมไพรเห็นรถยนต์คันหนึ่งจอดอยู่ริมถนน เขารู้ว่านี่คือรถของพวกพ้องที่รออยู่ เขาพุ่งเข้าไปขึ้นรถอย่างรวดเร็ว

"เป็นไงบ้าง?" สไปเดอร์ถามทันทีที่เห็นคมไพรขึ้นรถ

"มีปัญหาเล็กน้อย" คมไพรตอบพลางคาดเข็มขัดนิรภัย "แต่ไม่เป็นไร"

"พวกมันตามมาแล้ว!" พลอยตะโกนขึ้น เมื่อเห็นเงาร่างของศัตรูหลายคนกำลังวิ่งออกมาจากซอย

"สตาร์ทเลย!" คมไพรสั่ง

รถยนต์คันหรูของสไปเดอร์พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เสียงเครื่องยนต์คำรามสนั่นราวกับจะประกาศชัยชนะ

"จะไปไหน?" สไปเดอร์ถาม

"ไปฐานทัพศัตรู" คมไพรตอบ "เราต้องจัดการเรื่องนี้ให้เด็ดขาด"

"แต่... ตำรวจกำลังจะมาถึง" พลอยเตือน

"เรามีเวลาไม่มาก" คมไพรกล่าว "เราต้องไปก่อนที่พวกมันจะตั้งตัวได้"

การไล่ล่าด้วยยานพาหนะสุดหวาดเสียวเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง รถของพวกเขากำลังเคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็ว โดยมีรถของ "สิบพิษ" ไล่ตามมาติดๆ พวกเขาต้องใช้ทักษะการขับขี่ของสไปเดอร์ เพื่อหลบหลีกการโจมตีจากศัตรู

คมไพรหันไปมองกระจกหลัง เห็นศัตรูกำลังพยายามยิงอาวุธใส่รถของพวกเขา เขาไม่สามารถปล่อยให้เรื่องนี้ดำเนินต่อไปได้

"สไปเดอร์! เลี้ยวเข้าซอยนั้น!" คมไพรชี้ไปที่ซอยเล็กๆ แห่งหนึ่ง

"แน่ใจเหรอ? ซอยมันแคบมากนะ" สไปเดอร์ถาม

"แน่ใจ!" คมไพรตอบ "เราต้องใช้ตรอกแคบๆ ให้เป็นประโยชน์"

สไปเดอร์ตัดสินใจหักเลี้ยวเข้าซอยไปอย่างรวดเร็ว รถของพวกเขากระแทกเข้ากับผนังเล็กน้อย แต่ก็ยังคงเคลื่อนที่ต่อไปได้

"พวกมันตามมาแล้ว!" พลอยตะโกน

คมไพรเห็นช่องทางลับเล็กๆ ที่นำเข้าไปยังอาคารร้างแห่งหนึ่ง

"สไปเดอร์! เลี้ยวเข้าไปตรงนั้น!" คมไพรชี้

สไปเดอร์ไม่รอช้า หักเลี้ยวรถเข้าไปอย่างรวดเร็ว รถของพวกเขาหายเข้าไปในความมืดของอาคารร้าง

"เราจะทำยังไงต่อ?" สไปเดอร์ถาม

"เราจะเข้าไปในฐานทัพศัตรู" คมไพรกล่าว "เราจะจัดการกับหัวหน้าของพวกมันให้เด็ดขาด"

"แต่มันอันตรายมากนะ" พลอยเตือน

"ข้ารู้" คมไพรตอบ "แต่เราไม่มีทางเลือกอื่น"

คมไพรหันไปมองที่สไปเดอร์และพลอย "พวกแกพร้อมหรือยัง?"

สไปเดอร์และพลอยพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น

"ไปกันเถอะ" คมไพรกล่าว "เราจะทำให้เรื่องนี้จบลงในคืนนี้!"

คมไพรลุกขึ้นยืน มองไปยังทิศทางของฐานทัพศัตรูที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของเมือง ดวงตาของเขาฉายแววเด็ดเดี่ยว

"คืนนี้... จะเป็นคืนสุดท้ายของพวกมัน!"