ตอนที่ 6 — ร่องรอยแห่งอดีต

ความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามานั้น ไม่ใช่เพียงเพราะอุณหภูมิของอากาศที่ลดต่ำลงอย่างรวดเร็วเท่านั้น แต่มันคือความรู้สึกบางอย่างที่สัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณ มันเป็นความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านมาจากภายใน เป็นสัญญาณเตือนอันเลือนรางที่ดังขึ้นในห้วงความคิดของนที เขาเม้มปากแน่น พยายามสลัดความรู้สึกประหลาดนั้นออกไป แต่ยิ่งพยายามสลัดออกเท่าไหร่ ‌ความรู้สึกเหล่านั้นก็ยิ่งเกาะกุมหัวใจเขาแน่นขึ้น

“นี่มันอะไรกันแน่” นทีพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าดังลอดออกมาจากลำคอที่แห้งผาก ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ทิวไม้ที่เริ่มมืดครึ้มลงทุกขณะ แสงอาทิตย์สุดท้ายกำลังจะลับขอบฟ้า ทิ้งไว้เพียงเงาทะมึนที่ยาวเหยียดออกไปบนพื้นดิน

เขายังคงเดินลึกเข้าไปในป่าใหญ่ สัญชาตญาณบางอย่างยังคงขับเคลื่อนให้เขาไปต่อ ​แม้ว่าทุกอณูของร่างกายจะส่งเสียงเตือนให้หันหลังกลับก็ตาม ร่างกายของเขากำลังรู้สึกเหนื่อยล้าสะสมจากการเดินทางอันยาวนาน แต่จิตใจกลับกระปรี้กระเปร่าด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่ถูกปลุกขึ้นมา

ทิวทัศน์รอบตัวเริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างช้าๆ ต้นไม้ใหญ่โตสูงเสียดฟ้า เริ่มมีลักษณะแปลกตา กิ่งก้านของมันบิดเบี้ยวราวกับแขนที่กำลังยื่นออกมาคว้าจับอากาศ ดอกไม้ป่าที่เคยเห็นตลอดทาง กลับกลายเป็นพืชพรรณที่ไม่คุ้นเคย ‍มีสีเข้มจัดและมีรูปร่างที่ดูน่าสะพรึงกลัว

“เหมือนเข้ามาในโลกอื่นเลย” นทีคิดในใจ เขาพยายามเดินอย่างระมัดระวัง ก้าวเท้าแต่ละก้าวต้องผ่านพงหญ้าสูงและวัชพืชที่ขึ้นรกทึบ

แล้วเขาก็เห็นมัน…

มันคือร่องรอยบางอย่างที่ปรากฏขึ้นบนพื้นดิน รอยเท้านั้นมีขนาดใหญ่ผิดปกติ กว้างกว่ารองเท้าบู๊ตที่เขาสวมใส่อยู่หลายเท่า รอยเท้านั้นเป็นลักษณะคล้ายรอยเท้ามนุษย์ แต่มีนิ้วที่ยาวเรียวกว่าปกติ ‌และมีร่องรอยของกรงเล็บที่คมกริบฝังลึกอยู่ในเนื้อดิน

หัวใจของนทีเต้นแรงขึ้น เขาไม่เคยเห็นรอยเท้าแบบนี้มาก่อน มันไม่เหมือนรอยเท้าของสัตว์ป่าที่เขาเคยพบเห็นตามสารคดี หรือตามการบรรยายของคนในหมู่บ้านเก่าแก่ รอยเท้านี้ให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป มันทั้งทรงพลังและอันตราย

“ใครกัน… หรืออะไรกัน ที่เดินผ่านไปแถวนี้” ‍เขาถามคำถามกับตัวเองอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย

เขาตัดสินใจเดินตามรอยเท้านั้นไปอย่างช้าๆ ในใจเต็มไปด้วยความสงสัยและหวาดหวั่น เขาไม่รู้ว่ากำลังจะเดินไปสู่สิ่งใด แต่ความอยากรู้ก็มีมากกว่าความกลัว

รอยเท้ายังคงปรากฏให้เห็นเป็นระยะๆ สลับกับพื้นที่ที่พื้นดินถูกเหยียบย่ำจนราบเรียบ หรือมีกิ่งไม้แห้งหักกระจายอยู่ตามทาง ราวกับว่ามีบางสิ่งที่มีน้ำหนักมหาศาลได้เดินผ่านไป

ขณะที่เขากำลังจดจ่ออยู่กับรอยเท้า ​เขาก็ได้ยินเสียงดังมาจากด้านหน้า… เสียงที่เหมือนกับเสียงกระซิบแผ่วเบา

“ฟ่อ… ฟ่อ…”

มันเป็นเสียงที่ไม่คุ้นหู ไม่เหมือนเสียงลมพัด ไม่เหมือนเสียงสัตว์ป่าทั่วไป มันเป็นเสียงที่ทำให้ขนแขนของเขาลุกชันขึ้น

นทีหยุดเดินทันที เขากลั้นหายใจ พยายามเพ่งประสาทหูฟัง ​เสียงกระซิบนั้นยังคงดังอยู่เป็นระยะๆ ฟังดูราวกับว่ามีใครบางคนกำลังพูดอะไรบางอย่างอยู่ แต่เขาไม่สามารถจับใจความได้

“ใครน่ะ!” เขาร้องตะโกนออกไป เสียงของเขาดังสะท้อนก้องไปในป่า แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมา มีเพียงเสียงกระซิบที่ยังคงดังอยู่ไม่หยุด

ความรู้สึกเย็นยะเยือกเมื่อครู่กลับมาอีกครั้ง ​คราวนี้มันรุนแรงกว่าเดิม ราวกับว่ามีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบรัดหัวใจของเขาเอาไว้

เขาตัดสินใจเคลื่อนไหวอย่างเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาค่อยๆ โน้มตัวลงต่ำ ใช้กิ่งไม้และใบไม้เพื่อพรางกาย เขาค่อยๆ ย่องไปข้างหน้า โดยมีจุดหมายอยู่ที่ต้นเสียงกระซิบนั้น

ยิ่งเขาเข้าใกล้เท่าไหร่ เสียงกระซิบก็ยิ่งชัดเจนขึ้น แม้ว่าเขาจะยังคงจับใจความไม่ได้ แต่มันก็ให้ความรู้สึกที่น่าขนลุกอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าเสียงเหล่านั้นกำลังจะกระซิบความลับบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัว

แล้วเขาก็เห็นภาพที่ทำให้เขากลั้นหายใจ

เบื้องหน้าเขาคือลานกว้างเล็กๆ ที่ถูกปกคลุมไปด้วยมอสสีเขียวเข้ม กลางลานนั้นมีต้นไม้ใหญ่เก่าแก่ต้นหนึ่ง ที่มีกิ่งก้านแผ่ขยายออกไปราวกับแขนของยักษ์

และรอบๆ ต้นไม้นั้น… คือซากศพ

ซากศพที่เน่าเปื่อย ผุพัง บางส่วนเหลือเพียงโครงกระดูกที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยรากไม้ที่เลื้อยพันไปมา สภาพศพเหล่านั้นน่าสยดสยองเกินกว่าจะบรรยายได้ บางศพยังคงสวมใส่เสื้อผ้าที่ขาดวิ่น แต่ก็บ่งบอกได้ว่าเป็นเสื้อผ้าของคนในยุคสมัยที่แตกต่างกันไป

แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เขาสะเทือนใจที่สุด

สิ่งที่ทำให้หัวใจของนทีแทบหยุดเต้น คือรูปปั้นโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าต้นไม้ใหญ่ รูปปั้นนั้นทำจากหินสีเข้ม มีลักษณะคล้ายกับเทพเจ้าโบราณ หรือสิ่งมีชีวิตในตำนาน ใบหน้าของรูปปั้นนั้นเรียบเฉย ดวงตาโบ๋ลึกราวกับมองทะลุทุกสิ่ง

และที่น่าขนลุกที่สุด คือ… เสียงกระซิบนั้น!

เสียงกระซิบที่เขาได้ยิน ไม่ได้มาจากใครอื่นเลย แต่มาจากรูปปั้นนั้น!

มันเป็นเสียงที่แผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยพลังงานบางอย่างที่ยากจะอธิบาย ราวกับว่ารูปปั้นนั้นกำลังมีชีวิต และกำลังกระซิบถ้อยคำบางอย่างที่ไม่มีใครเข้าใจ

“มัน… มันพูดได้เหรอ?” นทีพึมพำกับตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตาและหูของตนเอง

ความกลัวถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง เขารู้สึกอยากจะวิ่งหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ขาของเขากลับแข็งทื่อ ราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นดิน

ขณะที่เขากำลังพยายามรวบรวมสติอยู่นั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้รากไม้ของต้นไม้ใหญ่…

มันคือวัตถุโบราณที่ทำจากโลหะสีดำสนิท มีรูปร่างคล้ายเข็มทิศ แต่มีสัญลักษณ์แปลกประหลาดสลักอยู่บนหน้าปัดแทนที่จะเป็นเข็มชี้ทิศ

ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแล่นผ่านเข้ามาในความคิดของนที เขาเคยเห็นสัญลักษณ์แบบนี้มาก่อน… ที่ไหนสักแห่ง…

ทันใดนั้นเอง เสียงกระซิบจากรูปปั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันดังกว่าเดิม และมีโทนเสียงที่แปลกประหลาด ราวกับว่ามันกำลังเรียกหาใครบางคน

“มา… ที่นี่… มา… หา… ข้า…”

นทีสะดุ้งโหยง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเสียงกระซิบนั้นถึงทำให้เขารู้สึกราวกับว่ามันกำลังสื่อสารกับเขาโดยตรง

เขาจ้องมองไปที่รูปปั้นนั้นอย่างไม่กะพริบตา ราวกับจะค้นหาคำตอบจากดวงตาที่ว่างเปล่าของมัน

ในขณะเดียวกัน รอยเท้าขนาดใหญ่ที่เขาตามมา ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง จากบริเวณรอบๆ ลานกว้าง ราวกับว่าสิ่งมีชีวิตที่ทิ้งรอยเท้านั้น กำลังวนเวียนอยู่รอบๆ บริเวณนี้

นทีรู้ตัวว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย เขาต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

จะวิ่งหนีไป หรือจะเข้าไปสำรวจสิ่งที่อยู่ตรงหน้า?

ความรู้สึกเย็นยะเยือกที่คืบคลานเข้ามานั้น ไม่ใช่เพียงเพราะความมืดที่ปกคลุมป่า หรือเพราะภาพอันน่าสยดสยองเบื้องหน้า แต่เป็นความรู้สึกที่มาจากภายใน เป็นสัญญาณเตือนอันตรายที่ดังขึ้นอย่างรุนแรง

เขาเหลือบมองวัตถุโบราณที่ซ่อนอยู่ใต้รากไม้ ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง

หากเขาปล่อยมันไว้ที่นี่ เขาอาจจะไม่มีโอกาสได้พบมันอีก…

แต่หากเขาเข้าไปหยิบมัน… เขาอาจจะตกเป็นเหยื่อของสิ่งมีชีวิตลึกลับ หรือพลังงานอันดำมืดที่สถิตอยู่ในสถานที่แห่งนี้

เสียงกระซิบจากรูปปั้นดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับกำลังเร่งเร้าให้เขาตัดสินใจ

“มา… ที่นี่… มา… หา… ข้า…”

นทีกลั้นใจ เขาตัดสินใจแล้ว

เขาค่อยๆ ย่อตัวลงไปอย่างช้าๆ มือของเขากำลังเอื้อมออกไป…

นี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ซับซ้อนและอันตรายยิ่งกว่าที่เขาเคยคาดคิดไว้