ตอนที่ 10 — เสียงกระซิบในเงามืด

ความหนาวเย็นประหลาดที่พุ่งเข้าปะทะร่างของนทีเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ยังคงเป็นเงาเลือนรางที่ตามหลอกหลอนความคิดของเขา ยิ่งเวลาล่วงเลยเข้าสู่รัตติกาล ความหนาวเหน็บนั้นก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ไม่ใช่ความหนาวกายที่เสื้อกันหนาวขนเป็ดตัวหนาสามารถปัดเป่าไปได้ แต่เป็นความหนาวเย็นเยือกที่แทรกซึมเข้าสู่กระดูกสันหลัง ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ใช่เพียงอากาศกำลังกรีดกรายอยู่รอบกาย

แสงเทียนริบหรี่ในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์หลังเก่าแก่ พยายามอย่างยิ่งยวดที่จะขับไล่ความมืดมิดที่ก่อตัวหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ ‌เงาของเฟอร์นิเจอร์โบราณบิดเบี้ยวและยืดยาว สะท้อนบนผนังที่หลุดลอกราวกับจะกระซิบบอกเล่าเรื่องราวในอดีตที่ถูกลืม นทีนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้เท้าแขนบุหนังชำรุด ดวงตาคมกวาดมองไปรอบๆ ห้องอย่างระแวดระวัง ทุกเสียงความเคลื่อนไหวเล็กน้อย ไม่ว่าจะเป็นเสียงไม้ลั่น เสียงลมพัดผ่านช่องหน้าต่างที่ผุพัง ​หรือแม้แต่เสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นระรัว ล้วนดังราวกับจะตะโกนเตือนภัย

“มันไม่ปกติเลยจริงๆ” เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบแห้งลอดออกมาจากลำคอที่แห้งผาก ความรู้สึกไม่สบายตัวนี้เริ่มคุกคามจิตใจของเขาตั้งแต่ที่ก้าวเท้าเข้ามาในบริเวณหมู่บ้านร้างแห่งนี้ ยิ่งเข้ามาใกล้คฤหาสน์ ความรู้สึกนั้นยิ่งทวีความชัดเจนขึ้น จนกระทั่งเมื่อครู่ที่เขาเดินสำรวจห้องโถง ‍ความหนาวเย็นประหลาดนั้นก็ถาโถมเข้ามาอย่างจัง

เขาจำได้ว่าตอนนั้นเขากำลังสำรวจภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่เหนือเตาผิง ภาพนั้นเป็นรูปสตรีใบหน้าสวยงามราวเทพธิดา แต่ดวงตาของเธอกลับฉายแววเศร้าสร้อยอย่างสุดซึ้ง ขณะที่เขากำลังเพ่งพินิจรายละเอียดของภาพ เสียงฮึมฮำแผ่วเบาคล้ายเสียงกระซิบก็ดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่งในห้อง เขาหันซ้ายหันขวา แต่ก็ไม่พบสิ่งใดผิดปกติ นอกจากเงาที่เต้นระริกตามแสงเทียน

“ใครน่ะ?” ‌เขาตะโกนถาม เสียงสะท้อนกลับมาอย่างว่างเปล่า แต่แทนที่จะได้ยินเสียงตอบรับ เขากลับรู้สึกถึงลมเย็นยะเยือกที่พัดโชยผ่านร่างอย่างฉับพลัน พร้อมกับภาพตรงหน้าก็พร่าเลือนไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาคมชัดดังเดิม แต่ความรู้สึกหนาวเหน็บนั้นยังคงอยู่ มันไม่ใช่แค่ความหนาวกาย ‍แต่เป็นความหนาวที่กัดกินเข้าไปถึงจิตวิญญาณ

นทีลุกขึ้นยืน ย่างเท้าไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่เต็มไปด้วยฝุ่นหนา เขาปัดฝุ่นออก เผยให้เห็นทิวทัศน์ยามค่ำคืนอันมืดมิดของป่าทึบที่โอบล้อมคฤหาสน์แห่งนี้ไว้ แสงจันทร์สีซีดลอดผ่านกิ่งก้านสาขาของต้นไม้สูงใหญ่ สร้างเงาประหลาดที่บิดเบี้ยวไปมาบนพื้นดิน ราวกับอสูรกายกำลังเริงระบำ

“มีอะไรซ่อนอยู่ที่นี่กันแน่” เขาถอนหายใจหนักๆ ​ความรู้สึกโดดเดี่ยวและอ้างว้างถาโถมเข้ามา เขามาที่นี่เพื่อค้นหาคำตอบเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของหมู่บ้านแห่งนี้ และเรื่องราวลึกลับที่ถูกเล่าขานต่อๆ กันมา แต่ยิ่งค้นลึกเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังดำดิ่งลงไปในหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง

เขาตัดสินใจว่าจะไม่ปล่อยให้ความรู้สึกน่ากลัวนี้มาครอบงำ เขาต้องสำรวจคฤหาสน์แห่งนี้ให้ทั่วถึงที่สุดเท่าที่จะทำได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขารู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังจับจ้องเขาอยู่ตลอดเวลา

“ไปกันต่อ” ​เขาพูดกับตัวเอง พยายามเรียกความกล้าหาญกลับคืนมา เขาหยิบไฟฉายที่พกติดตัวมาด้วยขึ้นมา เปิดสวิตช์ แสงสีขาวนวลสว่างจ้า สาดส่องเข้าไปในมุมมืดของห้องโถง

เขาเริ่มสำรวจบริเวณรอบนอกของห้องโถงใหญ่ มีประตูไม้บานใหญ่อยู่หลายบาน ตั้งเรียงรายอยู่ตามผนัง ​บานหนึ่งดูเก่าแก่และมีลวดลายแกะสลักอย่างประณีต นทีลองเอามือไปสัมผัสลูกบิดทองเหลืองเย็นเฉียบ เขาพยายามหมุนมัน แต่ประตูกลับไม่เปิดออก ราวกับมีบางสิ่งกำลังล็อคมันไว้อย่างแน่นหนา

“ปิดตายสินะ” เขาพึมพำ เขาเดินต่อไปยังประตูบานถัดไป ประตูบานนี้ดูธรรมดามากกว่า แต่เมื่อลองจับลูกบิดกลับรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่มากกว่าปกติ ราวกับกำลังสัมผัสกับก้อนน้ำแข็ง

ทันใดนั้นเอง เสียงฮึมฮำเมื่อครู่ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่เสียงฮึมฮำธรรมดา แต่มันเป็นเสียงกระซิบที่ชัดเจนขึ้น ชัดเจนจนนทีขนลุกซู่ไปทั้งตัว

“มา... อยู่... ตรง... นี้...” เสียงแหบพร่ากระซิบเบาๆ ดังมาจากทิศทางหนึ่งในห้องโถง

นทีหันขวับไปตามเสียง สายตาของเขากวาดมองไปทั่วบริเวณอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังคงเห็นเพียงเงาที่เต้นระริกและเฟอร์นิเจอร์เก่าแก่

“ใคร? ออกมาเดี๋ยวนี้!” เขาตะโกนเสียงดังขึ้น แต่เสียงของเขาก็ถูกกลืนกินไปกับความเงียบงันของคฤหาสน์

“อย่า... ไป... เลย...” เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้เข้ามาอีกนิด ราวกับมันกำลังวนเวียนอยู่รอบตัวเขา

นทีรู้สึกว่าเลือดในกายเย็นเฉียบ เขาถอยหลังไปช้าๆ หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก

“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?” เขาถามตัวเองอย่างหมดหวัง

แสงเทียนเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ควันดำลอยกรุ่นขึ้นมาจากเปลวไฟ ราวกับมีสิ่งชั่วร้ายกำลังปรากฏกายขึ้น

จู่ๆ ประตูไม้บานใหญ่ที่มีลวดลายแกะสลักประณีตที่เขาพยายามเปิดเมื่อครู่ ก็เริ่มขยับอย่างช้าๆ เสียงไม้เสียดสีดังครืดคราดไปทั่วห้อง

นทีเบิกตากว้าง มองไปยังประตูบานนั้นด้วยความตกตะลึง

“ไม่จริงน่า...” เขาพึมพำ

ประตูบานนั้นค่อยๆ แง้มออก เผยให้เห็นความมืดมิดยิ่งกว่าความมืดใดๆ ที่เขาเคยพบเจอ

“ข้างในนั้น... มีอะไรอยู่?” เขาถามตัวเองอย่างหวาดกลัว

เสียงกระซิบที่แหบพร่านั้นดังขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้มันมาจากภายในความมืดมิดนั้นเอง

“เข้ามา... สิ...”

นทีรู้สึกราวกับร่างกายถูกตรึงอยู่กับที่ เขาอยากจะวิ่งหนีออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด แต่ขากลับไม่ยอมขยับ ราวกับมีพลังบางอย่างกำลังดึงดูดเขาเข้าไป

แสงไฟฉายของเขาสั่นไหวไปมา ฉายแสงเข้าไปในความมืดนั้น เขาสัมผัสได้ถึงลมเย็นที่พัดโชยออกมาจากช่องประตูที่แง้มออก ลมนั้นไม่ได้มีกลิ่นอายของความชื้นหรือความอับชื้นแบบปกติ แต่มันมีกลิ่นหอมเย็นๆ ประหลาด ราวกับกลิ่นของดอกไม้ที่เ***่ยวเฉาผสมกับกลิ่นอายของความตาย

“นี่มัน... หรือว่า...” ความคิดบางอย่างแล่นเข้ามาในหัวของเขา

เขาจำได้ถึงเรื่องเล่าที่เคยได้ยินเกี่ยวกับคฤหาสน์หลังนี้ เรื่องเล่าเกี่ยวกับหญิงสาวผู้สูญเสียคนรักไปอย่างปริศนา และความเศร้าโศกของเธอที่ถูกเล่าลือกันว่ายังคงวนเวียนอยู่ภายในคฤหาสน์แห่งนี้

“จะเป็นไปได้หรือ?” เขาครุ่นคิด

เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันฟังดูอ่อนหวานขึ้น แต่ก็ยังคงแฝงไปด้วยความน่ากลัว

“อย่า... กลัว... เลย...”

นทีสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ เขาไม่สามารถปล่อยให้ความกลัวมาบงการเขาได้ เขามาที่นี่เพื่อค้นหาความจริง และดูเหมือนว่าความจริงนั้นกำลังรอเขาอยู่เบื้องหลังประตูบานนั้น

เขาตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว เขาจะเดินเข้าไป

ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เขาค่อยๆ ก้าวเท้าไปข้างหน้า มุ่งตรงไปยังประตูที่กำลังเปิดออกอย่างช้าๆ

เมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้ขึ้น เสียงกระซิบก็ดังขึ้นชัดเจนยิ่งกว่าเดิม ราวกับมีใครบางคนกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา

“ยินดี... ต้อนรับ...”

ขณะที่เท้าของนทีก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป แสงไฟฉายของเขาสะท้อนไปบนพื้นห้อง สิ่งที่เขาเห็นทำให้เลือดในกายของเขาแข็งตัว

เบื้องหน้าเขา ไม่ใช่ห้องโถงที่เต็มไปด้วยความมืดมิดดังที่คาดคิด แต่เป็นห้องโถงที่สว่างไสวอย่างน่าประหลาด

แสงสีขาวนวลเปล่งประกายออกมาจากทุกมุมห้อง เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นดูเหมือนจะถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ผ้าปูที่นอนบนเตียงถูกคลี่ออกอย่างดี ตรงกลางห้องมีโต๊ะกลมตัวหนึ่งตั้งอยู่ บนโต๊ะนั้นมีแจกันดอกไม้สีขาววางอยู่ ดอกไม้นั้นดูสดชื่นราวกับเพิ่งถูกเก็บมา

แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจที่สุดคือ...

บนเก้าอี้ตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่ริมโต๊ะกลมนั้น มีร่างของสตรีผู้หนึ่งนั่งอยู่

สตรีผู้นั้นสวมชุดกระโปรงยาวสีขาว ผมยาวสลวยสีดำขลับของเธอรวบไว้เป็นมวยอย่างเรียบร้อย ใบหน้าของเธองดงามราวเทพธิดา ใบหน้าเดียวกับในภาพวาดสีน้ำมันที่เขาเห็นเมื่อครู่

เธอหันหน้ามาทางเขา ดวงตาของเธอเป็นประกายสีฟ้าอ่อนราวกับท้องฟ้าในยามรุ่งอรุณ

“ในที่สุด... คุณก็มาถึง...” เธอกล่าวเสียงหวาน แต่ในน้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความเย็นเยียบที่ทำให้ขนแขนของนทีลุกชัน

“คุณ... เป็นใคร?” นทีถามเสียงสั่น

สตรีผู้นั้นยิ้มบางๆ รอยยิ้มของเธอช่างงดงาม แต่กลับทำให้หัวใจของนทีเต้นแรงด้วยความหวาดกลัว

“ฉัน... คือผู้เฝ้ารอ...”

และทันใดนั้นเอง ประตูบานเดิมที่เปิดออกก็ปิดลงอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้นทีติดอยู่ในห้องโถงประหลาดแห่งนี้ พร้อมกับสตรีลึกลับผู้มาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็น...

(ติดตามตอนต่อไป)