ตอนที่ 17 — เสียงกระซิบจากผนังโบราณ

เสียงหัวเราะแห้งผากที่ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของนทียังคงติดตรึงอยู่ในห้วงคำนึง มันไม่ใช่เสียงหัวเราะที่มาจากความสุข แต่เป็นเสียงที่เกิดจากความบิดเบี้ยวของจิตใจ ความเย็นยะเยือกที่เคยกัดกินกระดูกสันหลัง บัดนี้กลับถูกกลืนกินด้วยความหวาดผวาที่ลุกไหม้ไปทั่วร่าง มันไม่ใช่ความหนาวอีกต่อไป แต่มันคือความรู้สึกอันแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นจากความอับจนหนทาง ราวกับจิตวิญญาณของเขากำลังถูกบีบคั้นให้แหลกสลายไปกับเสียงหัวเราะนั้น

นทีพยายามข่มตาหลับ ‌แต่ภาพใบหน้าอันบิดเบี้ยว ดวงตาที่เบิกกว้างไร้แวว และรอยยิ้มที่เหยเกำลังวนเวียนหลอกหลอนในความมืดมิด เสียงหัวเราะที่เคยฟังดูห่างไกล บัดนี้กลับดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ราวกับผู้ที่หัวเราะนั้นกำลังยืนอยู่ข้างกายเขา หายใจรดต้นคออย่างเยือกเย็น

"พอแล้ว... พอที!" ​นทีตะโกนเสียงหลง เขากระเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง เหงื่อกาฬไหลโซมกายจนเสื้อผ้าแนบติดลำตัว ความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง และความหวาดกลัวที่สะสมมาตลอดคืน ทำให้เขาอ่อนระโหยโรยแรง แต่ถึงกระนั้น สัญชาตญาณแห่งการเอาชีวิตรอดก็ยังคงเรียกร้องให้เขาลุกขึ้นสู้

เขากวาดสายตามองไปรอบห้องโถงอันกว้างใหญ่ของคฤหาสน์ ‍เงาตะคุ่มที่ทอดทาบจากแสงจันทร์ที่ส่องลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ที่เต็มไปด้วยใยแมงมุม ดูราวกับมีสิ่งมีชีวิตกำลังเคลื่อนไหวซ่อนเร้นอยู่ภายในนั้น เสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านช่องว่างของอาคารเก่าแก่ ยิ่งเพิ่มทวีความวังเวงและน่าขนลุก

"ต้องออกไปจากที่นี่... เดี๋ยวนี้!" นทีพึมพำกับตัวเอง เขามองไปที่ประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิท ราวกับมันคือทางออกเดียวจากขุมนรกแห่งนี้ ‌แต่เมื่อเขาลุกขึ้นยืน ขาของเขาก็อ่อนแรงทรุดฮวบลงไปอีกครั้ง

"ไม่... ไม่ได้... ต้องไปต่อ..." เขาพยายามฝืนตัวเอง ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล

เขาตัดสินใจเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลนัก แสงจันทร์สาดส่องให้เห็นสภาพของห้องโถงได้อย่างชัดเจน เฟอร์นิเจอร์โบราณที่ถูกคลุมด้วยผ้าขาว ‍วางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ แต่กลับดูเหมือนก้อนเมฆสีขาวที่กำลังลอยอยู่ท่ามกลางความมืด เฟอร์นิเจอร์เหล่านี้เต็มไปด้วยฝุ่นหนา บ่งบอกถึงกาลเวลาที่ผ่านไปอย่างเนิ่นนาน

นทีเดินไปที่โต๊ะตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่กลางห้องโถง เขาเอามือลูบไล้ไปบนพื้นผิวที่ขรุขระของไม้โอ๊คโบราณ มือของเขาสั่นเทาขณะที่พยายามปัดฝุ่นออกเพื่อมองหาอะไรบางอย่าง เขาหวังว่าจะมีเบาะแส หรือแม้แต่แผนที่ของคฤหาสน์แห่งนี้

ขณะที่เขากำลังพยายามสำรวจข้าวของต่างๆ ​สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมของเก้าอี้ตัวหนึ่ง มันเป็นเหมือนกล่องไม้เก่าแก่ แต่ถูกปกปิดไว้เป็นอย่างดี

ด้วยความหวังที่จุดประกายขึ้นอีกครั้ง นทีรีบเอื้อมมือไปดึงผ้าคลุมผืนนั้นออก เผยให้เห็นกล่องไม้สลักลวดลายโบราณที่สวยงาม แต่กลับดูน่ากลัวในเวลาเดียวกัน ลวดลายที่สลักนั้นเป็นรูปใบหน้าของมนุษย์ที่บิดเบี้ยวราวกับกำลังกรีดร้อง

"นี่มันอะไรกัน..." นทีพึมพำ ​เขาค่อยๆ เปิดกล่องไม้ใบนั้นออก

ภายในกล่องนั้นมีเพียงสิ่งเดียว คือสมุดบันทึกเก่าแก่ ที่กระดาษเหลืองกรอบตามกาลเวลา หน้าปกของสมุดบันทึกนั้นไร้ซึ่งชื่อ หรือข้อความใดๆ มีเพียงรอยประทับตราของสัญลักษณ์ประหลาด ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

นทีหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ​มือของเขาสั่นเทาขณะที่พลิกหน้ากระดาษแต่ละแผ่นออก

"บันทึกประจำวัน... ของ... นายหญิงอรุณรัศมี" นทีอ่านข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ บนหน้าแรก

เขาเริ่มอ่านข้อความในสมุดบันทึกอย่างตั้งใจ ทุกคำพูด ทุกประโยคที่ปรากฏบนกระดาษเหลืองกรอบนั้น ช่างเต็มไปด้วยความรู้สึกอันหลากหลาย ทั้งความสุข ความเศร้า ความหวัง และที่สำคัญที่สุด... ความหวาดกลัว

"วันนี้... ข้าได้ยินเสียงกระซิบอีกแล้ว..."

"มันดังมาจากผนัง... มาจากที่ไหนสักแห่งในคฤหาสน์แห่งนี้..."

"เสียงนั้น... มันบอกให้ข้าทำในสิ่งที่ข้าไม่เคยคิดจะทำ..."

"ข้าพยายามจะหลีกหนี... แต่เสียงนั้นมันตามหลอกหลอนไม่ไปไหน..."

"สามีของข้า... เขาดูเหมือนจะไม่เคยได้ยินเสียงนั้นเลย... หรือเขาอาจจะ... แกล้งทำเป็นไม่รู้?"

"ความรู้สึกผิด... มันกำลังกัดกินข้า... ยิ่งนานวัน... ยิ่งเจ็บปวด..."

"ข้า... ข้ากำลังจะเสียสติไปแล้ว..."

ยิ่งอ่าน นทียิ่งรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นปราดไปทั่วร่าง ข้อความเหล่านั้นดูเหมือนจะสะท้อนความรู้สึกของเขาได้เป็นอย่างดี ทั้งความรู้สึกอ้างว้าง โดดเดี่ยว และความหวาดกลัวที่กำลังคืบคลานเข้ามา

จู่ๆ นทีก็รู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดต้นคอ เขาหันขวับไปมองข้างหลังอย่างรวดเร็ว แต่กลับไม่พบสิ่งใด มีเพียงความว่างเปล่า และเงาตะคุ่มที่เต้นระริกอยู่ตามผนัง

"ใคร?" เขาตะโกนถาม เสียงของเขาแหบแห้ง

ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่ดังยิ่งขึ้น ราวกับจะเย้ยหยันความพยายามของเขา

นทีกลับมาให้ความสนใจกับสมุดบันทึกอีกครั้ง เขาพลิกหน้ากระดาษไปเรื่อยๆ จนมาถึงหน้าที่มีรอยเปื้อนสีแดงคล้ำ เป็นคราบเลือดแห้งกรัง

"วันที่... ข้าตัดสินใจแล้ว..."

"ข้าจะไม่ทนอีกต่อไป..."

"ข้าจะปลดปล่อยตัวเอง... จากพันธนาการนี้..."

"ข้าจะ... ไปสู่ที่ที่ข้าควรจะอยู่..."

"ขอโทษนะ... ลูกรัก..."

คำพูดสุดท้ายในสมุดบันทึก ทำให้หัวใจของนทีบีบรัดด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย เขารู้สึกถึงความสิ้นหวังที่แฝงเร้นอยู่ในคำพูดเหล่านั้น

"ลูกรัก...?" นทีพึมพำ เขาเริ่มสงสัยว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้จะเกี่ยวกับอะไรกันแน่

ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด เสียงกระซิบเบาๆ ก็ดังขึ้นมาจากผนังห้องโถงที่อยู่ไม่ไกลจากเขา

"หนีไป... หนีไปเสีย..."

เสียงนั้นแผ่วเบา ราวกับลมหายใจ แต่กลับชัดเจนในโสตประสาทของนที มันไม่ใช่เสียงของใครที่เขาเคยได้ยินมาก่อน แต่มันกลับให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

"นี่มัน... เสียงอะไร?" นทีถามตัวเอง เขาเดินเข้าไปใกล้ผนังที่ได้ยินเสียงกระซิบ

เขาเอามือลูบไล้ไปบนผนังหินเย็นเฉียบที่เต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลา ผนังแห่งนี้ดูเหมือนจะกักเก็บเรื่องราวมากมายไว้ภายใน

"หนีไป... ก่อนที่มันจะสายเกินไป..." เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิม ราวกับกำลังเตือนเขา

ทันใดนั้น นทีก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติบนผนัง เขาเห็นร่องรอยบางอย่างที่เหมือนถูกสลักเอาไว้ แต่ถูกปกปิดด้วยปูนโบราณ

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น นทีค่อยๆ ใช้เล็บของเขาค่อยๆ ขูดปูนที่ปกปิดร่องรอยเหล่านั้นออก

ยิ่งขูดปูนออกมากเท่าไหร่ ร่องรอยเหล่านั้นก็ยิ่งปรากฏชัดเจนมากขึ้น มันคือตัวอักษรบางอย่างที่ถูกสลักไว้อย่างประณีต

"อย่า... อยู่... ที่นี่..." นทีค่อยๆ อ่านตัวอักษรเหล่านั้นทีละตัว

เมื่อเขาสลักปูนออกจนหมด รอยสลักที่ปรากฏบนผนังก็ชัดเจนขึ้น มันเป็นข้อความสั้นๆ ที่เขียนด้วยภาษาโบราณ แต่ด้วยความรู้เรื่องประวัติศาสตร์ของนที ทำให้เขาพอจะอ่านออก

"ที่นี่... คือ... สถานที่... ที่... ความตาย... จะ... กลืนกิน... ทุกสิ่ง..."

ความรู้สึกเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของนที รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ เขาตระหนักได้ทันทีว่าคฤหาสน์แห่งนี้ไม่ใช่ที่ที่เขาควรจะอยู่ต่อ

"ต้องไป... ต้องรีบไป..." เขาตัดสินใจ เขาหันหลังกลับอย่างรวดเร็ว และพุ่งตรงไปยังประตูทางออก

แต่ทันทีที่เขาก้าวเท้าจะออกไปนอกห้องโถง ประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิทอยู่ก่อนหน้านี้ กลับค่อยๆ เปิดออกเองช้าๆ เผยให้เห็นความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุดเบื้องหน้า

เสียงหัวเราะแห้งผากที่เคยได้ยินก่อนหน้านี้ ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังกว่าเดิม ราวกับจะเยาะเย้ยการตัดสินใจของเขา

นทียืนนิ่ง หัวใจเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เขาหันกลับไปมองที่ผนังอีกครั้ง รอยสลักที่เคยอ่านข้อความเตือนนั้น บัดนี้กลับดูเหมือนกำลังจะเปล่งแสงสีแดงจางๆ ออกมา

"ไม่... ไม่นะ..." เขาพึมพำ

เขาไม่รู้ว่าอะไรกำลังรอเขาอยู่เบื้องหน้า แต่เขารู้แน่ๆ ว่ามันไม่ใช่สิ่งที่ดี

เขายังคงยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองเข้าไปในความมืดมิดที่ประตูบานนั้นเปิดอ้าออก พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ดังไล่หลังมาไม่หยุดหย่อน...