ตอนที่ 18 — เงามืดที่ขยับได้

เสียงหัวเราะแห้งผากนั้นยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของนที มันฝังแน่นราวกับปรสิตที่เกาะกินจิตวิญญาณ ทุกครั้งที่เขาพยายามจะนึกถึงใบหน้าของใครสักคน หรือแม้แต่ภาพลักษณ์ของตัวเอง เสียงนั้นจะถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ความเย็นเยียบที่เคยแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกราวกับถูกแช่แข็งไว้ภายใน ร่างกายของเขายังคงขยับได้ ‌แต่ทุกการเคลื่อนไหวกลับรู้สึกหนักอึ้ง ไร้เรี่ยวแรง ราวกับถูกพันธนาการด้วยใยแมงมุมที่มองไม่เห็น

เขาหลับตาลง พยายามขับไล่เสียงนั้นออกไป แต่มันกลับยิ่งดังสะท้อนก้องในกะโหลกศีรษะ ลึกเข้าไปในโพรงสมอง มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์อีกต่อไป มันเป็นเสียงที่หลุดลอยมาจากห้วงเหวอันมืดมิด ​เสียงที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ความเศร้าโศก และความบิดเบี้ยวอันไร้สิ้นสุด

“หยุดเถอะ!” นทีตะโกนก้องออกมา แม้จะรู้ดีว่าไม่มีใครได้ยินนอกจากตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบไม่เป็นภาษา

แสงเทียนที่ริบหรี่ในมือสั่นไหวตามแรงสั่นสะเทือนของร่างกายที่หวาดกลัว เปลวไฟเต้นระริกเป็นจังหวะประหลาด ราวกับมันกำลังเต้นรำไปพร้อมกับเสียงหัวเราะอันน่าสะพรึงกลัวที่ดังอยู่ในหัวของเขา

เขาพยายามลุกขึ้นยืน ‍แต่ขาของเขากลับอ่อนปวกเปียกเหมือนขากระดาษเปียกน้ำ ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงติดตา เขายังจำได้ดีถึงเงาที่เคลื่อนไหวอย่างประหลาดตรงมุมห้อง เงาที่ดูเหมือนมีชีวิต เงาที่ไม่ได้มาจากสิ่งของใดๆ

“มันคืออะไรกันแน่?” เขาพึมพำกับตัวเอง “อะไรที่ทำให้เกิดเสียงแบบนั้น… อะไรที่ทำให้ฉันรู้สึกแบบนี้?”

ความทรงจำอันเลือนรางเกี่ยวกับคฤหาสน์หลังนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเขา ‌ข่าวลือต่างๆ นานาเกี่ยวกับเจ้าของคฤหาสน์ที่หายตัวไปอย่างลึกลับ เรื่องราวของวิญญาณร้ายที่สิงสถิตอยู่ภายใน ยามที่เขามาถึงที่นี่ครั้งแรก เขาคิดว่ามันเป็นเพียงเรื่องเล่าขานของชาวบ้านที่น่ากลัวเกินจริง แต่บัดนี้… บัดนี้เขากำลังสัมผัสกับมันด้วยตัวเอง

“ไม่… ฉันต้องไม่ยอมแพ้” ‍นทีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาบังคับตัวเองให้ลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคงอีกครั้ง แม้ว่าขาจะยังคงสั่นเทาอยู่ก็ตาม เขามองไปรอบๆ ห้องโถงใหญ่ที่เต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์เก่าแก่ที่ถูกปกคลุมด้วยผ้าขาว ดูราวกับร่างไร้วิญญาณนับร้อยที่กำลังจ้องมองเขาอยู่

เขาเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองออกไปยังป่าทึบยามค่ำคืน ม่านหมอกสีขาวลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือพื้นดิน บดบังทัศนียภาพให้มัวซัว ​ราวกับป่ากำลังจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ภายในคฤหาสน์แห่งนี้

ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ปลายทางเดินด้านในของโถง มีเงาบางๆ เคลื่อนไหวอยู่เงียบๆ มันไม่ได้เป็นเงาที่เกิดจากแสงเทียน มันเป็นเงาที่ดูเหมือนจะมาจากความมืดของตัวมันเอง

หัวใจของเขากระตุกวูบ ร่างกายแข็งทื่อ เขาจ้องมองไปยังเงานั่นอย่างไม่กะพริบตา ​เงาก็ยังคงเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า ราวกับกำลังค่อยๆ คืบคลานออกมาจากความมืด

“ใครอยู่ตรงนั้น?” นทีเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ

ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ มีเพียงความเงียบที่ดังอื้ออึงอยู่ในหูของเขา

เงานั่นค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ขึ้น ช้าๆ แต่แน่นอน ​นทีเห็นลักษณะที่ผิดรูปผิดร่างของมัน มันดูยาวผิดปกติ และดูเหมือนจะมีส่วนที่แยกออกมาเป็นแขนขากวัดแกว่งไปมาอย่างเชื่องช้า

ความเย็นยะเยือกที่ไม่ใช่จากอากาศ แต่มาจากความหวาดกลัวแผ่ซ่านไปทั่วร่างของนทีอีกครั้ง เสียงหัวเราะแห้งผากในหัวเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันดูจะประสานเสียงกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวอยู่ในอกของเขา

“อย่านะ… อย่าเข้ามา” เขาพึมพำ

เงานั่นหยุดนิ่งอยู่ตรงปากทางเดิน ราวกับกำลังพิจารณาอยู่ นทีพยายามเพ่งมองเข้าไปในความมืด เพื่อพยายามจะมองเห็นว่าเงานั่นมาจากอะไร แต่ยิ่งเขามองเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งมองไม่เห็นอะไรที่ชัดเจน มีเพียงความดำมืดที่ราวกับมีชีวิต

แล้วทันใดนั้น เงาก็ขยับตัวอย่างรวดเร็ว!

มันพุ่งเข้ามาหานทีด้วยความเร็วที่น่าตกใจ นทีเบิกตากว้าง เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะคิด เขาเพียงแต่ถอยหลังไปอย่างอัตโนมัติ

“หนี!” เสียงในหัวของเขากรีดร้อง

เขาหันหลังวิ่งไปทันที ไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้ว นอกจากจะหนีให้พ้นจากเงาปริศนานั่น

เขาวิ่งผ่านโถงทางเดินที่มืดมิด หลบหลีกเฟอร์นิเจอร์เก่าๆ ที่ขวางทางไปอย่างทุลักทุเล เสียงฝีเท้าของเขากระทบพื้นไม้ดังสนั่นหวั่นไหวในความเงียบ มันเป็นเสียงที่น่าจะบอกตำแหน่งของเขาให้แก่สิ่งที่ไล่ตามมา

เสียงหัวเราะแห้งผากยังคงตามติดเขาไปในทุกย่างก้าว ราวกับมันกำลังหัวเราะเยาะเย้ยความพยายามหนีของเขา

“มันจะจับฉันได้แน่!” ความคิดแวบเข้ามาในหัวของนที

เขาไม่รู้ว่าเขาวิ่งไปทางไหน รู้เพียงแต่ว่าเขาต้องวิ่งให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขามาถึงบันไดไม้เก่าแก่ที่ทอดขึ้นสู่ชั้นบนของคฤหาสน์ เขาไม่ลังเลที่จะวิ่งขึ้นไป

เสียงฝีเท้าที่ตามมาดังขึ้นเรื่อยๆ มันดังใกล้เข้ามาทุกที ราวกับเงากำลังวิ่งตามเขามาติดๆ

นทีหันไปมองด้านหลังเพียงเสี้ยววินาที เขามองเห็นเงาดำทะมึนกำลังลอยตามเขาขึ้นบันไดมาอย่างรวดเร็ว มันดูเหมือนกำลังยืดตัวออกไปเรื่อยๆ ราวกับไร้ซึ่งขีดจำกัด

“ไม่จริงน่า!” เขาสบถ

เขาเร่งฝีเท้าขึ้นไปอีก หวังจะหาที่ซ่อน หรือทางออกที่ปลอดภัย

เขามาถึงชั้นบนสุดของคฤหาสน์ ที่นี่เต็มไปด้วยห้องหับมากมายที่ปิดตาย เขาไม่มีเวลาจะเลือก เขาเพียงวิ่งไปเรื่อยๆ หวังว่าจะเจอห้องที่มีประตูที่สามารถล็อคได้

ทันใดนั้น เขาสะดุดเข้ากับพรมเก่าๆ ที่กองอยู่บนพื้น ทำให้เขาล้มลงไปกองกับพื้น

“อ๊ะ!”

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังหลุดออกมาจากปากของเขา

เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ข้อเท้า แต่เขาก็ไม่สนใจ เขาพยายามจะลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

แต่ก็สายเกินไปแล้ว

เงาดำทะมึนนั้นได้มาถึงตัวเขาแล้ว มันลอยเข้ามาอย่างช้าๆ จนประกบตัวเขาไว้

นทีเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขาเห็นเงากำลังแผ่ขยายออก ราวกับจะกลืนกินเขาเข้าไป

“ไม่!” เขากรีดร้อง

เขาพยายามตะเกียกตะกายหนี แต่ร่างกายของเขาดูเหมือนจะแข็งทื่อไปแล้ว

เงานั่นเริ่มโอบล้อมตัวเขาเข้ามาเรื่อยๆ นทีรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่กัดกินผิวหนัง ราวกับเขาถูกแช่แข็งอยู่ภายใน

แล้วเขาก็ได้ยินเสียงนั้นอีกครั้ง

เสียงหัวเราะแห้งผาก…

มันดังอยู่ข้างหูของเขา ราวกับผู้ที่หัวเราะอยู่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา

“ในที่สุด… ก็ได้เจอเจ้าเสียที” เสียงนั้นกระซิบแผ่วเบา แต่กลับดังชัดเจนในโสตประสาทของนที

นทีพยายามจะมองหน้าของผู้ที่พูด แต่สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงความมืดมิดที่กำลังกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง

“เจ้า… หนีไม่พ้น… ข้าหรอก” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง

ความรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งเริ่มลึกเข้าไปเรื่อยๆ ร่างกายของเขาเริ่มชาดิก เขาพยายามจะร้องเรียกหาความช่วยเหลือ แต่เสียงของเขากลับติดอยู่ที่ลำคอ

“ปล่อยฉันไป! ได้โปรด!” เขาอ้อนวอน

แต่ไม่มีใครได้ยิน

เงานั่นยิ่งเข้ามาใกล้ ความเย็นเยียบยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

แล้วเขาก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่สัมผัสกับผิวหนังของเขา มันไม่ใช่สัมผัสที่อ่อนนุ่ม มันเป็นสัมผัสที่เย็นยะเยือก และราวกับจะดูดกลืนพลังชีวิตของเขาออกไป

นทีรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ

ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับลง คือเงาที่กำลังขยับไปมาอย่างบิดเบี้ยว ราวกับมันกำลังจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า

แล้วทุกอย่างก็ว่างเปล่า…

ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุม มีเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่ยังคงเต้นระรัวอยู่ในความมืด

นทีลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนพื้นห้องที่เต็มไปด้วยฝุ่นละออง เขาขยับตัวอย่างระมัดระวัง ข้อเท้าของเขายังคงปวดอยู่เล็กน้อย แต่โดยรวมแล้วเขารู้สึกว่าตัวเองปลอดภัย

แต่… เขาอยู่ที่ไหน?

เขาหันไปมองรอบๆ ห้อง มันเป็นห้องที่ไม่คุ้นเคย ห้องที่ดูเก่าแก่และถูกทิ้งร้างมานาน

แล้วเขาก็จำได้… เขาจำได้ว่าเขากำลังวิ่งหนีจากเงาประหลาดนั่น

เขาลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล เขาเดินไปที่หน้าต่างของห้องนั้น ม่านหมอกยังคงปกคลุมป่าทึบอยู่เช่นเดิม

เขามองย้อนกลับไปที่ทางเดินที่เขาเพิ่งวิ่งผ่านมา

ไม่มีเงาอะไรอยู่ที่นั่นอีกแล้ว

มีเพียงความมืดและความเงียบ

“มันหายไปไหน?” นทีพึมพำ

เขารู้สึกถึงความหวาดกลัวที่ยังคงค้างอยู่ในใจ แต่ก็มีความสงสัยเข้ามาแทนที่

ทำไมเงานั่นถึงหายไป? หรือมันเพียงแค่ซ่อนตัวอยู่?

เขารู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติอย่างมากในคฤหาสน์หลังนี้ มันไม่ใช่แค่บ้านผีสิงธรรมดา แต่มันมีบางสิ่งบางอย่างที่อันตรายกว่านั้นซ่อนอยู่

ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงดังมาจากด้านนอกห้อง

เสียง… เสียงกระซิบ

เสียงนั้นแผ่วเบามาก จนแทบจะไม่ได้ยิน แต่ก็ดังชัดเจนในความเงียบ

“หนี… ไป… ซะ…”

เสียงนั้นแหละ… เสียงที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง…

นทีเบิกตากว้าง ความหวาดกลัวกลับมาอีกครั้ง มันไม่ใช่เสียงหัวเราะอีกต่อไป แต่มันเป็นคำเตือน

คำเตือนที่มาจากไหน? และใครเป็นคนกระซิบ?

เขาไม่รู้… เขารู้เพียงแต่ว่า… เขาต้องรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

แต่… เขาจะออกไปได้อย่างไร? เมื่อเขาไม่รู้ว่าทางออกอยู่ที่ไหน และความมืดรอบตัวก็ดูเหมือนจะคุกคามเขาอยู่ตลอดเวลา

แล้วเขาก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่พื้นห้อง…

รอยเท้า…

รอยเท้าเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะมาจากรองเท้าเด็ก…

รอยเท้านี้… มันเดินมาจากไหน? และมันกำลังจะพาเขาไปที่ไหน?

นทีรู้สึกราวกับถูกดึงดูดให้เดินตามรอยเท้านั้นไป แม้ว่าสัญชาตญาณจะร้องเตือนให้เขาหยุดก็ตาม

เขาจะทำอย่างไรต่อไป? เขาจะเลือกที่จะเชื่อคำกระซิบนั้นและพยายามหาทางหนี หรือเขาจะยอมปล่อยให้ความอยากรู้อยากเห็นนำพาเขาไปสู่สิ่งที่อาจเป็นกับดัก?

อนาคตของเขา… ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจเพียงครั้งเดียว…