ตอนที่ 21 — เงาสะท้อนในบ่อน้ำ

เสียงหัวเราะแห้งผากนั้นยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของนที มันฝังแน่นราวกับปรสิตที่เกาะกินจิตวิญญาณ ทุกครั้งที่เขาพยายามจะนึกถึงใบหน้าของใครสักคน หรือแม้แต่ภาพลักษณ์ของตัวเอง เสียงนั้นจะถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีก นทีสะบัดหัวอย่างแรง ไล่ภาพหลอนที่ปรากฏซ้ำๆ ราวกับกำลังจมดิ่งสู่ห้วงแห่งความบ้าคลั่ง ‌ยิ่งพยายามต่อสู้กับมันเท่าไหร่ เสียงหัวเราะก็ยิ่งดังชัดเจนขึ้น ราวกับมันกำลังเยาะเย้ยความพยายามอันไร้ผลของเขา

เช้าวันนั้น อากาศเย็นยะเยือกกว่าทุกวัน หมอกหนาทึบปกคลุมไปทั่วบริเวณหมู่บ้านร้างราวกับผ้าห่มสีเทา นทีตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกเหนื่อยล้า อ่อนเพลีย ราวกับไม่ได้หลับนอนมาทั้งคืน ​ดวงตาของเขาแดงก่ำจากการอดนอนและความเครียดสะสม ร่างกายของเขารู้สึกหนักอึ้งราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งความหวาดกลัว

เขาตัดสินใจจะสำรวจบริเวณรอบๆ คฤหาสน์อีกครั้ง บางทีอาจจะมีเบาะแสบางอย่างที่เขาพลาดไปเมื่อวานนี้ เขาหยิบมีดเดินป่าที่ติดตัวมา เดินออกจากห้องพักชั่วคราวที่เขาจับจองไว้ในโรงนาเก่าๆ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกันเมื่อลมพัดผ่าน ‍และเสียงฝีเท้าของเขาที่ย่ำไปบนพื้นดินที่ชื้นแฉะ

ขณะที่เดินผ่านลานกว้างด้านหน้าคฤหาสน์ นทีสังเกตเห็นบ่อน้ำเก่าแก่ที่ถูกทิ้งร้างอยู่มุมหนึ่ง มันเป็นบ่อน้ำที่ก่อด้วยอิฐมอญเก่าแก่ สีเข้มทึบ ผนังรอบบ่อมีตะไคร่น้ำเกาะหนาแน่นจนมองแทบไม่เห็นเนื้ออิฐ ฝาปิดบ่อทำจากไม้ผุพัง ถูกทิ้งเปิดอ้าไว้อย่างน่าขนลุก

ความรู้สึกบางอย่างดึงดูดให้นทีเดินเข้าไปใกล้บ่อน้ำนั้น มันไม่ใช่ความอยากรู้อยากเห็นธรรมดา ‌แต่เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ เป็นแรงดึงดูดที่เย็นเยียบ ชวนขนลุก

เขาก้าวเข้าไปใกล้ ยื่นหน้าเข้าไปมองในบ่อน้ำ ความมืดสนิทแผ่ปกคลุมอยู่ภายในนั้น จนมองไม่เห็นก้นบ่อ มีเพียงกลิ่นอับชื้นของน้ำนิ่งและความเน่าเปื่อยลอยขึ้นมา

ทันใดนั้น นทีรู้สึกถึงลมเย็นยะเยือกที่พัดผ่านต้นคอ ‍ราวกับมีใครกำลังยืนอยู่ข้างหลังเขา เขาหันขวับไปมอง แต่ก็ไม่พบสิ่งใด มีเพียงหมอกที่หนาทึบขึ้นกว่าเดิม

“ใครน่ะ?” เขาตะโกนถาม เสียงของเขาแหบพร่า

ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงความเงียบที่โอบล้อมเขาไว้

นทีกลับมามองที่บ่อน้ำอีกครั้ง พลันเขาก็เห็นเงาบางอย่างสะท้อนขึ้นมาบนผิวน้ำที่ดำมืดนั้น ​มันเป็นเงาที่พร่าเลือน ดูเหมือนใบหน้าใครบางคน แต่ก็ไม่ชัดเจน

เขาพยายามเพ่งมอง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ภาพเงาในบ่อน้ำเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุด นทีก็ผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว

มันคือใบหน้าของเขาเอง!

แต่ไม่ใช่ใบหน้าของนทีในตอนนี้ ใบหน้าในบ่อน้ำนั้นซีดเซียว ​ดวงตาเบิกโพลงราวกับตกใจสุดขีด ปากอ้าค้างเหมือนกำลังจะกรีดร้อง แต่ก็ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา

ความเย็นยะเยือกแล่นไปทั่วร่างของนที เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเงาในบ่อน้ำถึงเป็นใบหน้าของเขา แต่กลับมีสีหน้าหวาดกลัวอย่างนั้น

“ไม่จริงน่า…” เขาพึมพำกับตัวเอง

ขณะที่เขากำลังประมวลผลภาพที่เห็น เสียงหัวเราะแห้งผากนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง ​คราวนี้มันดังมาจากภายในบ่อน้ำ!

เสียงหัวเราะที่บาดแก้วหู เสียดแทงเข้าไปในจิตใจของเขา มันไม่ใช่เสียงหัวเราะของมนุษย์ แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง ความอาฆาตแค้น และความสิ้นหวัง

นทีรู้สึกราวกับกำลังจะหลุดจากโลกแห่งความจริง เขากำมือแน่น พยายามสะกดกลั้นความหวาดกลัวที่กำลังคุกคามจิตใจ

“พอได้แล้ว!” เขาตะโกนก้อง ราวกับจะต่อสู้กับเสียงหัวเราะอันชั่วร้ายนั้น

แต่เสียงหัวเราะกลับยิ่งดังขึ้น ราวกับกำลังเยาะเย้ยความอ่อนแอของเขา

ทันใดนั้น ผิวน้ำในบ่อก็พลันปั่นป่วน เกิดคลื่นเล็กๆ ซัดสาดขึ้นมาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ เงาในบ่อน้ำยังคงปรากฏอยู่ แต่คราวนี้มันดูเหมือนจะขยับได้

นทีจ้องมองด้วยความตะลึงงัน เขารู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากบ่อน้ำนั้น เป็นพลังงานที่มืดมิด เย็นยะเยือก และอันตราย

เขามองเห็นมือบางอย่างโผล่พ้นขึ้นมาจากผิวน้ำที่ดำมืดนั้น!

เป็นมือที่ซีดขาว นิ้วยาวเรียว ผิวหนังเ***่ยวย่นราวกับถูกทิ้งไว้กลางแดดเป็นเวลานาน เล็บสีดำคล้ำดูเหมือนกรงเล็บ

นทีเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เขารู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยปะปนมากับกลิ่นอับชื้นของน้ำ

“อะไรกันแน่…” เขาพึมพำ

มือที่ปรากฏขึ้นนั้นค่อยๆ ชี้มาที่เขา ราวกับกำลังสื่อสารบางอย่าง

แล้วทันใดนั้น ภาพเงาของใบหน้าเขาในบ่อน้ำก็พลันเปลี่ยนไป

แทนที่จะเป็นใบหน้าของนทีที่กำลังหวาดกลัว มันกลับกลายเป็นใบหน้าของชายชราคนหนึ่ง ดวงตาของชายชราคู่นั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความอาฆาต และความโกรธแค้น

ใบหน้าของชายชราค่อยๆ ชัดเจนขึ้น จนในที่สุด นทีก็จำได้!

มันคือใบหน้าของเจ้าของคฤหาสน์แห่งนี้! ชายผู้ซึ่งเป็นต้นเหตุของตำนานอันน่าสะพรึงกลัวที่เล่าลือกันมา

ชายชราในเงาสะท้อนนั้นมองตรงมาที่นที ดวงตาของเขาฉายแววที่เต็มไปด้วยคำถาม และบางที… อาจจะเป็นการขอร้อง

แล้วเสียงหัวเราะแห้งผากที่ดังมาจากบ่อน้ำ ก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นเสียงพูดที่แหบแห้งเหมือนเสียงลมหายใจสุดท้ายของคนใกล้ตาย

“ตามข้ามา… ที่นี่… มันมีบางอย่าง… ที่เจ้าต้องรู้…”

นทีรู้สึกราวกับถูกสะกด เขามองไปยังใบหน้าในบ่อน้ำ จ้องเข้าไปในดวงตาอันเจ็บปวดของชายชรา เขาเห็นภาพบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว… ภาพของคฤหาสน์ที่ถูกสร้างขึ้นมา… ภาพของชายชราที่กำลังโกรธแค้น… และภาพของเงาสีดำที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายในผนังของคฤหาสน์

ความจริงบางอย่างกำลังเปิดเผยต่อหน้าเขา แต่มันก็อันตรายเกินกว่าที่เขาจะรับไหว

มือที่ซีดขาวในบ่อน้ำยังคงชี้มาที่นที ราวกับจะฉุดรั้งเขาให้ลงไปสู่เบื้องลึกอันมืดมิด

นทีสั่นเทา เขาควรจะวิ่งหนีไปให้ไกลที่สุด แต่ร่างกายของเขากลับไม่ขยับ ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยอำนาจลึกลับบางอย่าง

“เจ้า… ไม่เข้าใจ…” เสียงของชายชราดังแผ่วเบา ราวกับจะเลือนหายไปกับสายลม

“อะไร… ที่ข้าไม่เข้าใจ?” นทีถามเสียงสั่น

ก่อนที่เขาจะได้ยินคำตอบใดๆ ผิวน้ำในบ่อก็พลันสงบลงอย่างกะทันหัน เงาของชายชราหายไป เหลือเพียงความดำสนิทของบ่อน้ำ

แต่เสียงหัวเราะแห้งผากนั้น… มันยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของนที มันไม่ได้หายไปไหน มันเพียงแต่รอคอยเวลาที่จะดังขึ้นอีกครั้ง… และคราวนี้ มันอาจจะดังมาจากข้างในตัวเขาเอง…

เขารู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านจากบ่อน้ำ เข้ามาเกาะกินทั่วร่างกาย เขาหันกลับไปมองคฤหาสน์เก่าแก่ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ราวกับมันกำลังจ้องมองเขาอยู่ด้วยดวงตาที่มองไม่เห็น

บางที… นี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของการค้นพบที่น่าสะพรึงกลัวกว่าที่เขาเคยคิดไว้… บางที… เขาอาจจะกำลังก้าวเข้าไปสู่กับดักที่รอคอยเขามานานแสนนาน

นทีตัดสินใจ เขาจะต้องไขความลับของที่นี่ให้ได้ ไม่ว่ามันจะน่ากลัวเพียงใด เขาจะไม่ยอมให้เสียงหัวเราะนี้ทำลายเขาได้อีกต่อไป

เขาหันหลังให้กับบ่อน้ำที่กำลังคุกคามจิตใจ เดินตรงไปยังคฤหาสน์เก่าแก่ที่เต็มไปด้วยความลับดำมืด ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่จิตใจกลับแน่วแน่

เขาเดินเข้าสู่ประตูบานใหญ่ของคฤหาสน์ที่เปิดอ้าไว้ ราวกับยินดีต้อนรับผู้มาเยือนที่ถูกลิขิตไว้…

และเมื่อเขาเหยียบเข้าไปในโถงกลางอันมืดมิดของคฤหาสน์ ประตูบานใหญ่ก็พลันปิดลงอย่างสนั่นหวั่นไหว ทิ้งเขาล่ามไว้เพียงลำพังกับเงามืดและเสียงกระซิบที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น…