ตอนที่ 27 — รอยร้าวในความทรงจำ

เสียงหัวเราะแห้งผากนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของนที มันไม่ใช่เสียงที่มาจากโลกภายนอกอีกต่อไป หากแต่เป็นเสียงที่ผุดขึ้นมาจากส่วนลึกของจิตใจตนเอง ราวกับผีร้ายที่สิงสู่อยู่ภายในนั้น กำลังหัวเราะเยาะเย้ยความพยายามอันสิ้นหวังของเขา นทีทรุดตัวลงนั่งชันเข่า มือทั้งสองข้างกุมศีรษะแน่น พยายามจะสลัดภาพและเสียงที่วนเวียนหลอกหลอน ‌เขาหลับตาปี๋ จิตใจลอยเคว้งคว้างไปในห้วงแห่งความหวาดกลัวที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ปรานี

"พอที! พอได้แล้ว!" เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าเกินกว่าจะเรียกสติกลับคืนมาได้ แม้เปลือกตาจะปิดสนิท แต่ภาพของคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านท่ามกลางความมืดมิดกลับฉายชัดขึ้นมาในมโนสำนึก ไม่ใช่ภาพที่เขาเคยเห็นในยามปกติ ​แต่เป็นภาพที่บิดเบี้ยวพร่ามัว ราวกับถูกฉีกกระชากออกจากมิติแห่งความเป็นจริง

เขากระพริบตาถี่ๆ หวังจะขับไล่ภาพหลอนนั้นออกไป แต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่ มันยิ่งคมชัดขึ้นเรื่อยๆ แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยร้าวบนผนังห้องนอนของเขา สาดส่องเป็นเงาลวงตาที่บิดเบี้ยว ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวเขามืดมนและน่ากลัวทวีคูณ ‍เสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านช่องหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท ยิ่งเหมือนเสียงกระซิบกระซาบของสิ่งเร้นลับที่กำลังเย้ยหยันชะตากรรมของเขา

"มัน... มันไม่ใช่เรื่องจริง" นทีพยายามปลอบประโลมตัวเอง แต่เสียงหัวเราะแห้งผากนั้นกลับดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันดูใกล้ชิด ราวกับกำลังกระซิบอยู่ข้างหูของเขาเอง

"มึงคิดว่ามึงจะหนีพ้นเหรอ นที?" ‌เสียงนั้นถามอย่างเย็นเยียบ "ทุกอย่างที่นี่... มันคือส่วนหนึ่งของมึง"

นทีสะดุ้งเฮือก! เขาผงกศีรษะขึ้นทันที มองไปรอบห้องอย่างตื่นตระหนก หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก แสงเทียนที่ริบหรี่อยู่บนโต๊ะหัวเตียง สั่นไหววูบวาบ ‍ทำให้เงาบนผนังห้องเต้นระบำอย่างบ้าคลั่ง

"ใคร... ใครอยู่ตรงนั้น?" เขาตะโกนถาม เสียงสั่นเครือ

ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมที่พัดแรงขึ้นราวกับจะตอบคำถามของเขา นทีลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว มือคว้าหมับไปที่ข้อมือของตนเอง ราวกับจะตรวจสอบว่าตนเองยังคงอยู่ตรงนี้จริงๆ ​หรือไม่

"นี่มัน... ความฝันใช่ไหม?" เขาพึมพำ ดวงตาเบิกกว้าง มองไปที่มือของตนเอง "นี่มันต้องเป็นความฝันร้ายแน่ๆ"

แต่ความรู้สึกเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ความปวดหนึบที่หัวใจ และกลิ่นอับชื้นที่อบอวลอยู่ในอากาศ ​ล้วนเป็นสิ่งที่ยืนยันว่านี่คือความจริง ไม่ใช่ความฝัน

ความทรงจำเก่าๆ ที่เคยถูกฝังกลบเอาไว้ใต้สำนึก เริ่มผุดขึ้นมาทีละน้อย ราวกับน้ำที่ซึมผ่านรอยร้าวบนกำแพง นทีจำได้ถึงตอนเด็กๆ เขาเคยวิ่งเล่นอยู่แถวคฤหาสน์หลังนี้กับเพื่อนๆ ภาพของสนามหญ้าที่เคยเขียวชอุ่ม ​ต้นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงา และเสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่ดังก้องไปทั่ว

แต่ภาพเหล่านั้นกลับถูกบดบังด้วยเงาดำมืดที่ทาบทับลงมาอย่างรวดเร็ว เขาจำได้ว่าวันนั้นมีพายุฝนฟ้าคะนอง ท้องฟ้ามืดครึ้มราวกับจะถล่มลงมา เด็กๆ ต่างวิ่งหนีกลับบ้านกันอย่างอลหม่าน ยกเว้นเขา...

นทีจำไม่ได้ว่าทำไมเขาถึงยังอยู่ที่นั่น แต่วินาทีที่เขาหันหลังกลับไปมองคฤหาสน์หลังนั้น เขาเห็นเงาตะคุ่มบางอย่างยืนอยู่ตรงหน้าต่างบานใหญ่ชั้นบนสุด ดวงตาสีแดงก่ำคู่นั้นจ้องมองมาที่เขา ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งที่มี

"ไปจากที่นี่!" เสียงกรีดร้องของแม่ดังขึ้นมาในความทรงจำ นทีจำได้ว่าแม่คว้าแขนเขาและวิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิต

"แม่... แม่พูดอะไร?" นทีพึมพำ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยน้ำตาที่เอ่อล้น เขาพยายามนึกถึงใบหน้าของแม่ แต่ภาพนั้นกลับพร่ามัวเกินกว่าจะจดจำได้

"มึงกลับมาทำไม?" เสียงหัวเราะแห้งผากนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันฟังดูใกล้ชิด และเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "มึงหนีมาตั้งนาน... หนีมาตลอดชีวิต"

นทีทรุดตัวลงอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่พยายามต่อต้าน เขาปล่อยให้ความกลัวเข้าครอบงำ เขาจำได้ว่าหลังจากวันนั้น เขาก็ไม่เคยมีชีวิตปกติสุขอีกเลย ฝันร้ายที่เกี่ยวกับคฤหาสน์หลังนี้ และเงาปริศนาในหน้าต่าง บังคับให้เขาต้องเผชิญหน้ากับมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"มัน... มันคืออะไร?" นทีถามเสียงแผ่วเบา

"มันคือความลับ... ความลับที่มึงหลีกหนีมาตลอด" เสียงนั้นตอบกลับมา "ความลับที่ผูกมัดมึงไว้กับที่นี่"

ความลับ? นทีพยายามขุดคุ้ยความทรงจำที่เหลืออยู่ เขาจำได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นในคืนนั้น... บางสิ่งที่เลวร้ายจนกระทั่งแม่ของเขาพยายามจะลบมันออกจากความทรงจำของเขา แต่ยิ่งพยายามลบมากเท่าไหร่ มันยิ่งฝังแน่นลงไปในจิตใจของเขา

"แม่... แม่ทำอะไร?" นทีถามเสียงดังขึ้น พยายามจะเรียกสติของตนเองให้กลับคืนมา "แม่พยายามจะปกป้องหนูใช่ไหม?"

"ปกป้อง? หรือ... ซ่อนบางอย่าง?" เสียงหัวเราะแห้งผากนั้นดังขึ้นอย่างชั่วร้าย "มึงคิดว่าทุกอย่างที่มึงจำได้... มันคือความจริงทั้งหมดเลยเหรอ?"

นทีเบิกตากว้าง ความคิดบางอย่างแล่นผ่านเข้ามาในหัวของเขาอย่างรวดเร็ว เขาจำได้ว่าแม่มักจะเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับคฤหาสน์หลังนี้เสมอๆ เล่าถึงความร่ำรวยของตระกูลเจ้าของบ้าน เล่าถึงเรื่องราวอันน่าเศร้าที่เกิดขึ้นภายในนั้น แต่แม่ไม่เคยเล่าถึงเหตุการณ์ในคืนนั้นเลย

"อะไร... อะไรคือสิ่งที่แม่ซ่อนไว้?" นทีถามเสียงสั่น

"มึงต้องไปหามันเอง... นที" เสียงนั้นกระซิบ "ในส่วนที่มึงหลีกหนีมาตลอด... ในส่วนที่มึงกลัวที่สุด"

นทีเงยหน้ามองไปที่ผนังห้อง เขาเห็นรอยร้าวขนาดใหญ่ที่ทอดตัวยาวเหยียด ราวกับบาดแผลที่ไม่มีวันสมานได้ มันเชื่อมโยงไปยังภาพความทรงจำที่เลือนราง เขาเห็นตัวเอง... ตัวเขาเองในวัยเด็ก กำลังยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคน... กลุ่มคนที่เขารู้จัก...

"ไม่... ไม่จริง" นทีส่ายหน้าไปมา เขาจำไม่ได้ว่าเคยเห็นภาพนี้มาก่อน "นี่มัน... เป็นไปไม่ได้"

แต่ยิ่งเขามอง รอยร้าวนั้นก็ยิ่งขยายใหญ่ขึ้น ภาพในอดีตก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เขาเห็นใบหน้าของใครบางคน... ใบหน้าที่คุ้นเคย... ใบหน้าที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้พบเจออีก

"ใคร... ใครกัน?" เขาพึมพำ

"คนสำคัญ... ที่มึงเคยทำร้าย" เสียงหัวเราะแห้งผากนั้นดังขึ้นอีกครั้ง "คนที่มึงลืม... หรือจงใจลืม"

นทีแทบจะยืนไม่อยู่ เขากุมหน้าอกของตนเอง สูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามประติดประต่อเรื่องราวที่กระจัดกระจาย เขาจำได้ว่าวันนั้น... วันที่พายุเข้า... ไม่ใช่แค่เขาที่อยู่ในคฤหาสน์...

"อัญ... อัญญ่า..." ชื่อนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบา

ภาพของอัญญ่า เพื่อนสมัยเด็กของเขา หญิงสาวที่เคยสนิทสนมกันมาก่อนที่เขาจะย้ายออกจากหมู่บ้านไปปรากฏขึ้นในความทรงจำของเขาอย่างชัดเจน รอยยิ้มที่สดใสของเธอ เสียงหัวเราะที่ร่าเริงของเธอ...

"มึงทำอะไรกับเธอ นที?" เสียงหัวเราะแห้งผากนั้นดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับจะเยาะเย้ยความรู้สึกผิดที่กำลังเกาะกินหัวใจของเขา

นทีล้มลงไปนั่งกองกับพื้น เขารู้สึกได้ถึงความเย็นเฉียบที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับมีใครบางคนกำลังจ้องมองเขาอยู่จากเงามืด

"ผม... ผมไม่ได้ทำอะไรเธอ" เขาตอบอย่างสิ้นหวัง

"มึงแน่ใจเหรอ?" เสียงนั้นถามกลับมาอย่างเยือกเย็น "ความทรงจำของมึง... มันเชื่อถือได้จริงเหรอ?"

นทีหลับตาลงอีกครั้ง คราวนี้เขากลับมองเห็นภาพที่ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม ภาพของตัวเขาเองในวัยเด็ก กำลังยืนมองอัญญ่าที่ร้องไห้อยู่... ภาพที่แม่ของเขากำลังดึงเขาออกไปจากตรงนั้น... และภาพสุดท้าย... คือใบหน้าของอัญญ่าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว...

"ไม่... ไม่! ผมจำไม่ได้!" นทีตะโกน เสียงของเขาแตกพร่า เขาไม่สามารถยอมรับความจริงที่กำลังจะเปิดเผยออกมาได้

"มึงจำได้... นที" เสียงหัวเราะแห้งผากนั้นดังขึ้นอีกครั้ง "เพียงแต่มึงเลือกที่จะลืม... เลือกที่จะซ่อนมันไว้"

นทีเงยหน้ามองไปที่ประตูห้องนอนของเขา ที่ซึ่งมืดสนิทและดูเหมือนจะเปิดออกสู่ความว่างเปล่า ความกลัวอันไร้รูปร่างกำลังกัดกินเขาจากภายใน เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่รอเขาอยู่นั้นคืออะไร แต่เขาเริ่มตระหนักได้ว่า ความจริงที่ซ่อนอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ มันอาจจะเลวร้ายยิ่งกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้

เขาต้องกลับไปที่นั่น... ที่คฤหาสน์หลังนั้น... เพื่อหาคำตอบ... เพื่อเผชิญหน้ากับความจริง... และเพื่อปลดปล่อยตัวเองจากเสียงหัวเราะแห้งผากที่คอยตามหลอกหลอนเขาอยู่ตลอดเวลา

แต่เขาจะทำสำเร็จหรือไม่? หรือเขาจะถูกกลืนกินโดยความมืดมิดที่รอคอยเขาอยู่ภายในนั้น?

ลมหนาวพัดมาอีกครั้ง พัดพาเอาความเย็นเยียบเข้าสู่ห้องนอนของเขา ราวกับจะบอกเป็นนัยว่า การเดินทางของเขากำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง... และครั้งนี้... มันอาจจะเป็นครั้งสุดท้าย...