ตอนที่ 19 — เปลวเพลิงในเงา

แสงสีเหลืองหม่นของยามเช้ายังคงย่ำยีม่านหมอกหนาทึบที่ปกคลุมย่านแห่งนี้อย่างไม่ลดละ มันเป็นแสงที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เป็นเพียงสัญญาณเตือนถึงวันใหม่ที่จะต้องเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งภายใต้เงาของความเสื่อมโทรม กลิ่นอับชื้นของซากโสโครก กลิ่นเหล้าคลื่นเ***ยน และกลิ่นฉุนของน้ำหอมราคาถูกยังคงคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ราวกับมันถูกหล่อหลอมรวมเป็นส่วนหนึ่งของวิญญาณของย่านแห่งนี้ไปแล้ว ดาวลืมตาขึ้นช้าๆ ‌แสงสลัวจากโคมไฟนีออนสีชมพูอ่อนที่ติดอยู่เหนือหัวยังคงกระพริบเป็นจังหวะอย่างเนิบนาบ มันส่องกระทบใบหน้าของเธอให้เห็นถึงความเหนื่อยล้าที่เกาะกินดวงตา แต่ก็ยังมีประกายบางอย่างที่ยังไม่ดับมอด

เธอพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง เสียงเตียงไม้เก่าครูดคราดดังขึ้นเป็นสัญญาณเตือนถึงความเปราะบางของสิ่งรอบกาย ผ้าห่มผืนบางที่ได้มาจากกองของเหลือใช้ยังคงให้ความอบอุ่นเพียงเล็กน้อย แต่ก็เพียงพอที่จะบรรเทาความเย็นที่แทรกซึมเข้ามาในกระดูก ดาวกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องเช่าเล็กๆ ​ที่แทบจะไม่มีอะไรนอกจากเตียงเก่าๆ โต๊ะเล็กๆ ที่มีร่องรอยการใช้งานมานาน และหน้าต่างบานเดียวที่เปิดรับแสงสลัวๆ ยามเช้าเข้ามา

"อีกวันแล้วสินะ" เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าจากการอดนอนและตะโกนสั่งลูกค้าเมื่อคืน

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ สองสามครั้ง ‍ดาวสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ เดินไปเปิดประตู ภาพของ ป้าสมศรี แม่เล้าผู้มีใบหน้าเ***่ยวย่นราวกับแผ่นดินแตกระแหง ปรากฏขึ้นตรงหน้า ดวงตาเล็กๆ ‌ของนางมองสำรวจดาวอย่างประเมิน

"ตื่นแล้วรึไง เจ้าหนู" ป้าสมศรีเอ่ยเสียงแหบพร่า "รีบไปอาบน้ำแต่งตัว ลูกค้ากำลังรออยู่ มีคนของเสี่ยใหญ่ลงมาด้วย เขาอยากได้เด็กใหม่ๆ หน่อย"

ดาวพยักหน้าเบาๆ ‍เธอไม่ได้แสดงอาการดีใจหรือเสียใจ ดวงตาของเธอว่างเปล่า แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยคำถามและความกังวล

"ฉันไปก่อนนะคะป้า" เธอกล่าว ก่อนจะเดินกลับเข้าห้อง ป้าสมศรีถอนหายใจยาว เธอเองก็คงเหนื่อยหน่ายกับวัฏจักรชีวิตที่วนเวียนอยู่แต่ในย่านแห่งนี้

ดาวเดินเข้าไปในห้องน้ำเล็กๆ ที่ตั้งอยู่มุมห้อง ​อ่างอาบน้ำที่เต็มไปด้วยคราบสนิมและเส้นผมที่หลุดร่วงจากการใช้งานมานานไม่เคยทำให้เธอรู้สึกรังเกียจ เธอเปิดน้ำเย็นเจี๊ยบเพื่อปลุกร่างกายที่ยังอ่อนเพลียให้ตื่นตัว น้ำเย็นเฉียบไหลกระทบผิวทำให้เธอสะดุ้ง แต่ก็ช่วยให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้าง

ขณะที่เธอกำลังขัดตัว น้ำตาหยดหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมา ปะปนไปกับฟองสบู่ที่ลอยฟุ้ง น้ำตาแห่งความสิ้นหวัง ความเหนื่อยล้า ​และความเจ็บปวดที่สะสมมานาน เธอไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็น แต่ภายในใจของเธอนั้น แผลเป็นจากการต่อสู้ดิ้นรนในโลกที่โหดร้ายนี้มันกำลังปริออก

"ฉันจะทำยังไงต่อไป" คำถามนี้ดังก้องอยู่ในหัวของเธอซ้ำๆ เธอรู้ดีว่าชีวิตในย่านแห่งนี้มันไม่ง่าย การดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดมันต้องแลกมาด้วยอะไรหลายอย่าง แต่เธอก็ไม่เคยยอมแพ้

เมื่อแต่งตัวเสร็จ ​ดาวสวมชุดเดรสสีแดงสดที่ป้าสมศรีเตรียมไว้ให้ มันเป็นชุดที่ดูเตะตา แต่ก็แฝงไปด้วยความเย้ายวน เธอรู้ดีว่าชุดนี้มีไว้เพื่ออะไร แต่เธอก็ไม่มีทางเลือก

"ไปแล้วนะคะป้า" เธอกล่าว ขณะที่เดินออกจากห้อง ป้าสมศรีพยักหน้าเล็กน้อย ดวงตาของนางฉายแววสงสารแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ดาวเดินออกมาจากอาคารที่พัก บรรยากาศของย่านแห่งนี้ยามเช้ามันดูแตกต่างออกไปจากยามค่ำคืน แสงไฟนีออนที่เคยสว่างไสวเมื่อคืน บัดนี้มันหรี่ลง ปล่อยให้แสงสีเหลืองหม่นของยามเช้าสาดส่องเข้ามาแทนที่ มันเป็นแสงที่ดูอ้างว้างและเศร้าหมอง

เธอเดินผ่านซ่องต่างๆ ที่กำลังเริ่มเปิดรับลูกค้า เสียงเพลงที่ดังมาจากข้างใน ผสมปนเปไปกับเสียงหัวเราะของผู้ชาย และเสียงร้องเรียกของหญิงสาว เป็นบรรยากาศที่คุ้นเคย แต่ก็ยังคงทำให้เธอรู้สึกหนาวเหน็บ

เธอเดินไปตามทางเดินแคบๆ ที่ปูด้วยอิฐเก่าๆ สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านค้าเล็กๆ ที่ขายของจิปาถะ และบ่อนการพนันที่กำลังเริ่มเปิดรับนักเสี่ยงโชค

"ดาว!" เสียงเรียกดังขึ้นจากร้านบาร์เล็กๆ ที่อยู่ตรงหัวมุมถนน ดาวหันไปมอง พบกับ แอน หญิงสาวที่ทำงานในย่านนี้เหมือนกับเธอ

"เป็นไงบ้างคืนนี้?" แอนถาม พร้อมกับยิ้มกว้าง

"ก็เรื่อยๆ น่ะ" ดาวตอบ "แล้วเธอ?"

"เหมือนเดิม" แอนถอนหายใจ "ก็หวังว่าจะมีอะไรดีๆ เข้ามาบ้าง"

"เราก็หวังแบบนั้นเหมือนกัน" ดาวกล่าว

"ไปหากาแฟกินกันก่อนไหม?" แอนเสนอ

"ไปสิ" ดาวตอบ

ทั้งสองเดินเข้าไปในร้านกาแฟเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่มุมหนึ่งของย่าน มันเป็นร้านที่ดูสะอาดสะอ้านผิดกับสภาพแวดล้อมรอบข้าง แต่ก็ยังคงมีกลิ่นอายของย่านแห่งนี้ติดอยู่

"วันนี้นายหน้าเขาเอาใครลงมาอีกแล้ว?" แอนถาม ขณะที่รอเครื่องดื่ม

"ไม่รู้เหมือนกัน" ดาวตอบ "แต่เห็นว่าไม่ใช่เด็กธรรมดา"

"พวกเสี่ยใหญ่ก็ชอบของแปลกๆ แบบนี้แหละ" แอนกล่าวอย่างเหนื่อยหน่าย "หวังว่าเราจะไม่โดนแย่งลูกค้าไปนะ"

"เราก็ต้องสู้ต่อไป" ดาวกล่าวอย่างหนักแน่น

ทั้งสองนั่งคุยกันเรื่องราวต่างๆ ในชีวิต แอนเล่าถึงความฝันของเธอที่อยากจะหนีออกจากย่านแห่งนี้ไปเปิดร้านขายดอกไม้เล็กๆ ของตัวเอง ส่วนดาวก็เล่าถึงความหวังของเธอที่จะส่งเงินให้แม่และน้องชายที่อยู่ต่างจังหวัด

"บางทีชีวิตเราก็เหมือนดอกไม้ริมทางนะ" แอนกล่าว "ต้องพยายามเบ่งบาน แม้จะอยู่ท่ามกลางหนาม"

"ใช่" ดาวเห็นด้วย "เราต้องเข้มแข็ง"

หลังจากดื่มกาแฟเสร็จ ทั้งสองก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง ดาวกลับไปที่ตึกของป้าสมศรี เธอพบว่ามีผู้ชายคนหนึ่งนั่งรออยู่ เขามีรูปร่างสูงใหญ่ สวมสูทราคาแพง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์

"สวัสดีครับ คุณดาว" เขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร "ผมชื่อเสี่ยสมชาย ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

ดาวมองเสี่ยสมชายด้วยสายตาที่ประเมิน เธอสัมผัสได้ถึงอำนาจและความอันตรายที่แฝงอยู่ในตัวเขา แต่ก็ยังคงยิ้มตอบ

"สวัสดีค่ะคุณเสี่ย" เธอตอบเสียงเรียบ

"ป้าสมศรีบอกว่าคุณเป็นเด็กพิเศษ" เสี่ยสมชายกล่าว "ผมอยากจะลองพิสูจน์ดู"

ดาวรู้สึกถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา แต่เธอก็พยายามเก็บอาการ เธอรู้ดีว่าการพบปะกับเสี่ยสมชายครั้งนี้ อาจจะเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของชีวิตเธอ

"ฉันพร้อมเสมอค่ะ" ดาวตอบอย่างมั่นใจ

เสี่ยสมชายยิ้มมุมปาก เขาพยักหน้าให้ดาวเดินนำเขาเข้าไปในห้องห้องหนึ่งที่ป้าสมศรีเตรียมไว้ ดาวเดินนำเสี่ยสมชายเข้าไปในห้อง บรรยากาศภายในห้องดูหรูหราผิดกับห้องอื่นๆ ในย่านแห่งนี้ พรมผืนหนาปูเต็มพื้น เฟอร์นิเจอร์ตกแต่งอย่างดี และมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยอบอวล

"เชิญนั่งครับ คุณดาว" เสี่ยสมชายผายมือไปที่โซฟานุ่มๆ ดาวนั่งลงอย่างสำรวม เธอพยายามรวบรวมสติเพื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์นี้

"คุณดาว มาจากไหนครับ" เสี่ยสมชายถาม พลางจิบเครื่องดื่มสีอำพันจากแก้วคริสตัล

"ฉันมาจากต่างจังหวัดค่ะ" ดาวตอบ "แต่มาอยู่ที่นี่นานแล้ว"

"ครอบครัวเป็นไงบ้างครับ"

"แม่กับน้องชายค่ะ" ดาวตอบ "ฉันส่งเงินให้พวกเขาทุกเดือน"

"อืม" เสี่ยสมชายพยักหน้า "เป็นเด็กที่กตัญญูดีนี่"

ดาวรู้สึกถึงสายตาของเสี่ยสมชายที่กำลังสำรวจเธออย่างละเอียด เธอพยายามทำตัวให้เป็นธรรมชาติที่สุด แต่ภายในใจกลับเต้นระรัว

"คุณดาว รู้ไหมว่าผมกำลังมองหาอะไร" เสี่ยสมชายถาม พร้อมกับยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์

ดาวเงียบ เธอรู้ดีว่าเขาต้องการอะไร แต่ก็ไม่อยากตอบตรงๆ

"ผมกำลังมองหาคนที่พิเศษ" เสี่ยสมชายกล่าวต่อ "คนที่สามารถทำให้ผมมีความสุข และคนที่ผมสามารถให้ความสุขกลับไปได้"

ดาวมองเข้าไปในดวงตาของเสี่ยสมชาย เธอสัมผัสได้ถึงความต้องการที่ลึกซึ้งของเขา แต่ก็ยังคงทำใจแข็ง

"ฉันจะทำให้คุณเสี่ยมีความสุขได้ไหมคะ" ดาวถาม พร้อมกับยิ้มบางๆ

เสี่ยสมชายหัวเราะเบาๆ "ผมมั่นใจว่าคุณทำได้"

เขาลุกขึ้นเดินมาหาดาว แล้วทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เขาเอื้อมมือมาสัมผัสแก้มของเธออย่างแผ่วเบา

"คุณดาว คุณมีอะไรที่น่าค้นหาจริงๆ" เสี่ยสมชายกล่าว "ผมอยากรู้จักคุณมากกว่านี้"

ดาวรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านขึ้นมาบนใบหน้า เธอพยายามข่มใจไม่ให้แสดงอาการใดๆ ออกมา

"ฉันก็อยากรู้จักคุณเสี่ยเหมือนกันค่ะ" ดาวตอบ

เสี่ยสมชายยิ้ม เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ดาว ดวงตาของเขาสบกับดวงตาของเธอ ดาวรู้สึกเหมือนกำลังจะจมดิ่งลงไปในห้วงลึกของความต้องการของเขา

"คืนนี้เรามาฉลองกันนะ คุณดาว" เสี่ยสมชายกระซิบข้างหู

ดาวพยักหน้า เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะก้าวเข้าไปสู่โลกอีกใบ โลกที่เต็มไปด้วยอันตรายและความไม่แน่นอน

ขณะที่เสี่ยสมชายกำลังจะจุมพิตดาว เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น เขาชะงัก ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

"ขอโทษนะครับ คุณดาว" เสี่ยสมชายกล่าว "มีธุระด่วนนิดหน่อย"

เขาเดินออกไปนอกห้อง ดาวมองตามแผ่นหลังของเสี่ยสมชายไป เธอถอนหายใจเบาๆ รู้สึกโล่งใจปนเปไปกับความผิดหวัง

เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ครั้งใหม่ การต่อสู้เพื่อความอยู่รอด และเพื่อความฝันที่จะพาตัวเองและครอบครัวให้หลุดพ้นจากนรกแห่งนี้ไปให้ได้

แสงอรุณที่สาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างห้องเช่าของดาว ยามนี้ดูเหมือนจะมีประกายบางอย่างที่แตกต่างออกไป มันอาจจะเป็นเพียงภาพลวงตา แต่ในใจของดาว มันคือสัญญาณแห่งความหวังริบหรี่ที่ยังคงส่องประกายท่ามกลางความมืดมิดของย่านแห่งนี้

ดาวเดินกลับไปที่ห้องของเธอ เธอหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก มันเป็นรูปถ่ายครอบครัวของเธอ ที่ถ่ายเมื่อหลายปีก่อน รอยยิ้มของแม่และน้องชายยังคงสดใสในความทรงจำของเธอ

"ฉันจะต้องทำให้ได้" ดาวพึมพำกับตัวเอง "ฉันจะต้องพาพวกเราไปให้พ้นจากตรงนี้ให้ได้"

เธอเก็บรูปถ่ายนั้นเข้าที่เดิม ก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่าง แสงสีเหลืองหม่นของยามเช้ายังคงสาดส่องเข้ามา แต่ในครั้งนี้ มันกลับดูมีความหมายมากขึ้นสำหรับเธอ

เธอพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับวันใหม่ และพร้อมที่จะต่อสู้เพื่อคว้าความหวังของเธอเอาไว้ แม้ว่าหนทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยอุปสรรคขวากหนามก็ตาม.