ตอนที่ 25 — แสงดาวท่ามกลางม่านหมอก

แสงสีเหลืองหม่นของยามเช้ายังคงย่ำยีม่านหมอกหนาทึบที่ปกคลุมย่านแห่งนี้อย่างไม่ลดละ มันเป็นแสงที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เป็นเพียงสัญญาณเตือนถึงวันใหม่ที่จะต้องเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งภายใต้เงาของความเสื่อมโทรม กลิ่นอับชื้นของความสิ้นหวังปะปนกับควันบุหรี่จางๆ ลอยมาตามลมที่พัดเอื่อยๆ ผ่านตรอกซอกซอยแคบๆ ที่ถูกทาบทับด้วยแสงนีออนสีฉูดฉาดจากป้ายโฆษณาบ่อนและซ่องที่ยังคงสว่างไสวแม้ในยามที่ดวงอาทิตย์ควรจะแผดเผา

ดาวขยี้ตาเบาๆ ความเหนื่อยล้าเกาะกุมไปทั่วร่าง ‌ดวงตาที่เคยสดใสราวกับประกายดาว กำลังหรี่ลงภายใต้แรงกดดันของชีวิตที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน คราบน้ำตาที่แห้งกรังบนแก้มบ่งบอกถึงคืนอันยาวนานที่เต็มไปด้วยความสับสนและอับจนหนทาง เธอเพิ่งจะก้าวเท้าออกมาจากห้องเช่าแคบๆ ที่มีกลิ่นอับเหมือนกับทุกสิ่งทุกอย่างในย่านนี้ ผ้ากันเปื้อนสีซีดที่เธอสวมอยู่ยังคงเปื้อนคราบอาหารเล็กๆ น้อยๆ เป็นเครื่องเตือนใจถึงงานที่เธอต้องทำเพื่อประทังชีวิต

“ดาว… ​เป็นอะไรรึเปล่า” เสียงแหบพร่าของป้าณีดังขึ้นจากมุมร้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่หัวมุมถนน ป้าณีเป็นเจ้าของร้านขายของชำเล็กๆ ที่เป็นเหมือนที่พึ่งสุดท้ายของใครหลายๆ คนในย่านนี้ เธอเป็นหญิงชราที่มีแววตาอบอุ่น แม้จะผ่านความยากลำบากมาไม่น้อย ‍แต่เธอก็ยังคงมีความเมตตาเหลือเฟือ

ดาวฝืนยิ้มให้ป้าณี “เปล่าค่ะป้า แค่นอนไม่ค่อยหลับนิดหน่อย” เธอตอบเสียงแผ่วเบา พยายามซ่อนความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน

ป้าณีเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าเ***่ยวย่นเต็มไปด้วยริ้วรอยตามวัยฉายแววเป็นห่วง “ดูหน้าซีดๆ เหมือนไก่ต้มเลยนะ ‌รีบไปหาอะไรกินหน่อยเถอะ เดี๋ยวจะเป็นลมไปก่อน”

“ค่ะป้า” ดาวพยักหน้า แล้วเดินตรงไปยังชั้นวางของที่เต็มไปด้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและขนมปังราคาย่อมเยา เธอหยิบขนมปังปอนด์หนึ่งห่อ และนมจืดอีกกล่องเล็กๆ มาวางบนเคาน์เตอร์

“เอาแค่นี้เหรอจ๊ะ… วันนี้มีของอร่อยนะ ‍ป้าทำโจ๊กหมูสับไว้ด้วย” ป้าณีเสนอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวังดี

ดาวส่ายหน้าเบาๆ “ไม่เป็นไรค่ะป้า วันนี้ดาวต้องรีบไปทำงาน” คำว่า ‘ทำงาน’ ที่ออกจากปากดาวนั้นช่างมีความหมายที่หลากหลายเหลือเกิน มันไม่ใช่แค่การทำงานบริการในร้านอาหารตามสั่งที่อยู่ไม่ไกลนัก ​แต่มันรวมถึง ‘งาน’ อื่นๆ ที่เธอต้องทำเพื่อหาเงินมาจ่ายค่าเช่าและค่ารักษาพยาบาลของแม่ที่ป่วยหนัก

“แล้วเรื่อง… เรื่องของแม่เป็นยังไงบ้าง” ป้าณีถามด้วยความลังเล

ดาวกำมือแน่น ความเจ็บปวดแล่นปราดขึ้นมาที่ขมับ “ก็… ​ยังเหมือนเดิมค่ะหมอบอกว่าต้องใช้ยาแพงๆ อีกเยอะ” เธอพยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะเอ่อล้น

“ไม่ต้องห่วงนะดาว ป้าพอจะมี… เอ่อ… เงินเก็บอยู่บ้าง ถ้าไม่พอจริงๆ ก็บอกป้านะ” ​ป้าณีเอ่ยปากเสนอความช่วยเหลืออีกครั้ง

ดาวรู้สึกจุกที่ลำคอ “ขอบคุณมากค่ะป้าณี ดาวจะไม่ลืมบุญคุณของป้าเลย” เธอพูดพร้อมกับก้มหน้าลงเพื่อซ่อนน้ำตาที่ไหลรินออกมา

หลังจากจ่ายเงินค่าขนมปังและนมแล้ว ดาวก็ก้าวเท้าออกจากร้านของป้าณี สู่ท้องถนนที่เริ่มมีผู้คนพลุกพล่านมากขึ้น แสงนีออนสีต่างๆ เริ่มเปลี่ยนจากสีสลัวๆ ในยามเช้า เป็นสีสันที่จัดจ้านขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางม่านหมอกที่ยังคงคุกรุ่น บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป จากความเงียบสงบในยามเช้ามืด สู่ความคึกคักที่แฝงไว้ด้วยอันตราย

ดาวเดินลัดเลาะไปตามซอยแคบๆ ที่เต็มไปด้วยร้านค้าขนาดเล็ก ร้านนวดแผนโบราณที่เปิดประตูแง้มๆ รอรับลูกค้า และโรงเล่าที่เสียงดังอึกทึกครึกโครมลอดออกมาเป็นระยะๆ สายตาของผู้คนหลากหลายที่มองมาที่เธอ มีทั้งความสงสาร ความอยากรู้อยากเห็น และบางครั้งก็เป็นความหื่นกระหาย

ทันใดนั้น เสียงเพลงจังหวะเร้าใจก็ดังขึ้นมาจากบาร์แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่หัวมุมถนน ดาวชะงักเท้า มองเห็นเงาของชายคนหนึ่งยืนพิงประตูบาร์อยู่ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้ม ปลดกระดุมเม็ดบน เผยให้เห็นสร้อยคอทองคำเส้นใหญ่ กลิ่นเหล้าผสมกับน้ำหอมราคาถูกลอยตามลมมา

“ไง… สาวน้อย” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูไม่จริงใจ

ดาวรู้ดีว่าเขาคือใคร เขาคือ ‘เสือ’ หนึ่งในเจ้าพ่อขาใหญ่ของย่านนี้ ผู้มีอิทธิพลทั้งในเรื่องซ่องและบ่อนการพนัน

“สวัสดีค่ะ” ดาวตอบสั้นๆ พยายามจะเดินเลี่ยงไป

“รีบร้อนไปไหนกัน… หวังว่าคงไม่ใช่ไปทำงานที่ทำให้เราต้อง ‘เจ็บ’ ตัวนะ” เสือพูดพลางเดินเข้ามาขวางทาง ดาวรู้สึกได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา

“ดาวต้องไปทำงานค่ะ” เธอตอบอย่างหนักแน่น แม้ภายในใจจะเริ่มสั่นคลอน

“ทำงาน… งานอะไรกันล่ะ? งานที่ต้องแลกด้วยศักดิ์ศรี? หรือว่าจะหาเงินแบบง่ายๆ มาเลี้ยงแม่” เสือพูดเยาะเย้ย เขาเดินเข้ามาใกล้จนดาวได้กลิ่นเหล้าที่รุนแรงขึ้น

“คุณเสือ… อย่ามายุ่งกับดาวเลยค่ะ” ดาวพยายามดันไหล่เขาออก แต่มันก็ไร้ผล

“ทำไมจะยุ่งไม่ได้ล่ะ… คนอย่างแก ย่านนี้ใครๆ ก็รู้จัก… เป็นของเล่นของใครต่อใครได้ทั้งนั้นแหละ” เสือพูดพลางเลียริมฝีปาก ดวงตาของเขาฉายแววเจ้าเล่ห์

ดาวรู้สึกขนลุกซู่ ความรู้สึกอันตรายเริ่มคุกคามเธอ เธอรู้ดีว่าถ้าเธอพลาดพลั้งไปเพียงนิดเดียว ชีวิตของเธอก็อาจจะตกต่ำลงไปอีกขั้น เธอไม่สามารถยอมให้มันเกิดขึ้นได้

“ดาวมีทางของดาวค่ะ” ดาวพูดเสียงดังขึ้น พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี “ดาวจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายชีวิตดาวเด็ดขาด”

เสือหัวเราะเสียงดัง “แกจะทำอะไรได้? แค่เด็กสาวหาเช้ากินค่ำอย่างแก… จะไปสู้กับอำนาจของพวกเราได้ยังไง”

“ดาวอาจจะสู้ไม่ได้… แต่ดาวก็มีคนที่พร้อมจะช่วยดาว” ดาวพูดออกไปโดยไม่รู้ตัวว่าคำพูดนั้นจะนำพาอะไรมา

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังของเสือ ดาวหันไปมอง เห็นเงาร่างสูงใหญ่ของ ‘เมฆ’ ผู้ชายที่เธอเคยพบเจอเมื่อไม่นานมานี้ เขายืนนิ่งๆ ใบหน้าเรียบเฉย แต่แววตาของเขาดูมุ่งมั่น

“ปล่อยเธอไป” เมฆพูดเสียงเรียบ แต่หนักแน่นพอที่จะทำให้เสือหันไปมอง

เสือเลิกคิ้วมองเมฆ “แกเป็นใครวะ? จะมาเล่นบทฮีโร่รึไง?”

“ฉันไม่ชอบเห็นใครรังแกคนอ่อนแอ” เมฆตอบอย่างเย็นชา

เสือแค่นหัวเราะ “ถอยไปซะ… ไม่งั้นแกจะเสียใจ”

“ฉันไม่ถอย” เมฆตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว

บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ ดาวมองดูเหตุการณ์ด้วยความกังวล เธอไม่รู้ว่าเมฆจะทำอะไร หรือว่าเขาจะมาช่วยเธอจริงๆ หรือเปล่า

“แกนี่มัน… หลงตัวเองดีจริงๆ” เสือพูดพลางยื่นมือเข้ามาจะผลักเมฆ

แต่ก่อนที่มือของเสือจะถึงตัวเมฆ เมฆก็ไวกว่า เขาคว้าแขนของเสือไว้แน่น แล้วออกแรงบีบอย่างแรงจนเสือร้องโอดครวญ

“โอ๊ย! ปล่อยนะเว้ย!” เสือพยายามสะบัดแขนหนี แต่ก็ไม่เป็นผล

“ฉันบอกให้ปล่อยเธอไปไง” เมฆพูดเสียงเย็นเยือก แล้วกระชากแขนเสืออย่างแรงจนเสือเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น

“แก… แกกล้าทำกับฉันแบบนี้เรอะ! แกจะเจอดีแน่!” เสือตะโกนด่าทอด้วยความโมโห

เมฆไม่สนใจคำขู่ของเสือ เขามองไปที่ดาว “ไปได้แล้ว”

ดาวรีบก้าวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันกลับมามอง เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของเมฆที่มองตามหลังเธอไป

เมื่อดาวเดินออกมาจากตรอกนั้นได้แล้ว เธอก็สูดหายใจลึกๆ หัวใจยังเต้นระรัว มือไม้สั่นเทา เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเมฆถึงมาช่วยเธอ ทั้งๆ ที่เธอแทบจะไม่รู้จักเขาเลย

“ขอบคุณนะคะ” ดาวพูดเบาๆ เมื่อเธอหันกลับไปมองที่ทางเข้าตรอก แต่เมฆก็หายไปแล้ว เหลือเพียงแต่แสงนีออนที่สลัวๆ และบรรยากาศอันตรายของย่านนี้

ดาวตัดสินใจเดินตรงไปยังที่ทำงานของเธอ ร้านอาหารตามสั่งเล็กๆ ที่เธอทำงานอยู่ทุกวัน กลิ่นหอมของกระทะและน้ำมันที่กำลังร้อนฉ่า ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง

“ดาว! มาแล้วเหรอ เร็วหน่อยนะ วันนี้ลูกค้าเยอะ” เจ๊หมวย เจ้าของร้าน ตะโกนเรียกเธอมาจากในครัว

ดาวรีบเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเริ่มงานทันที เธอพยายามสะบัดความคิดเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ทิ้งไป แล้วตั้งใจทำงานให้ดีที่สุด

ตลอดทั้งวัน ดาวเสิร์ฟอาหารให้ลูกค้าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เธอต้องคอยรับออเดอร์ คิดเงิน และทำความสะอาดโต๊ะ เธอรู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้าที่สะสมมากขึ้นเรื่อยๆ แต่เธอก็ยังคงอดทน เพราะเงินทุกบาททุกสตางค์ที่เธอหามาได้ คือความหวังที่จะต่อลมหายใจให้กับแม่

เมื่อถึงเวลาพัก เธอนั่งลงที่มุมหนึ่งของร้าน จิบน้ำเปล่าเย็นๆ แล้วหยิบรูปถ่ายของแม่ขึ้นมาดู รอยยิ้มของแม่ในรูปนั้น เป็นเหมือนยาชโลมใจให้เธอ มีกำลังใจที่จะสู้ต่อไป

“สู้ๆ นะคะแม่ ดาวจะทำให้ดีที่สุด” เธอพึมพำกับตัวเอง

ทันใดนั้น ประตูร้านก็เปิดออก พร้อมกับเงาของชายคนหนึ่ง ยืนอยู่ตรงนั้น

ดาวเงยหน้าขึ้นมอง… เป็นเมฆ

หัวใจของดาวเต้นแรงอีกครั้ง เธอไม่เข้าใจว่าเขามาที่นี่ได้อย่างไร

“ขอโทษที่รบกวนนะครับ” เมฆพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ผม… เอ่อ… ผมอยากจะถามว่าคุณ… พอจะมีเวลาว่างให้ผมคุยด้วยสักครู่ไหม”

ดาวมองไปที่เมฆ สับสนในใจ แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของเขาในตอนเช้า ‘ฉันไม่ชอบเห็นใครรังแกคนอ่อนแอ’ เธอก็รู้สึกได้ถึงความจริงใจบางอย่างในตัวเขา

“มีอะไรเหรอคะ?” ดาวถามเสียงแผ่ว

“ผม… ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณ” เมฆตอบ สายตาของเขาก็จ้องมองมาที่ดาวอย่างมีความหมาย

ดาวมองตอบเขา เธอสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น บางสิ่งบางอย่างที่อาจจะเปลี่ยนแปลงชีวิตเธอไปตลอดกาล…

แสงนีออนสีสลัวๆ ยังคงส่องสว่างอยู่ที่ทางเข้าของร้านอาหาร ท่ามกลางม่านหมอกที่ยังคงปกคลุมย่านแห่งนี้อย่างหนาทึบ… แต่ในใจของดาว เริ่มมีความหวังริบหรี่ที่ก่อตัวขึ้นมา… เหมือนแสงดาวที่กำลังจะส่องประกายผ่านม่านหมอกอันหนาทึบนั้น…