ตอนที่ 1 — สายฟ้าแห่งความทรงจำ

สายหมอกสีขาวราวกับเส้นไหมพันเกี่ยวโอบล้อมเมืองโบราณที่ถูกลืมราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งให้เลือนหายไปตามกาลเวลา สถาปัตยกรรมที่เคยโอ่อ่าสง่างาม บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพังที่ถูกธรรมชาติโอบกอดอย่างอ่อนโยน ต้นไม้ใหญ่รากเลื้อยพันเกี่ยวเสาหินที่ผุพัง ดอกไม้ป่าหลากสีเบ่งบานแทรกแซมตามรอยแตกของกำแพงหินโบราณ เสียงกระซิบแผ่วเบาของสายลมพัดผ่านช่องว่างของสิ่งก่อสร้างที่เคยเป็นที่อยู่อาศัยของผู้คนเมื่อนับร้อยนับพันปีก่อน เป็นเพียงเสียงเดียวที่ดังสะท้อนอยู่ในความเงียบงันอันน่าขนลุก

กลางใจของเมืองโบราณแห่งนี้ บนลานกว้างที่ปูด้วยศิลาสีเข้มจนเหลือเพียงร่องรอยแห่งความเคยมี ‌เคยปรากฏร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่ง เขาสวมใส่เครื่องแต่งกายที่ดูประหลาดตาสำหรับยุคสมัยนี้ เนื้อผ้าสีดำเข้มปักด้วยลวดลายสีทองอร่ามราวกับดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน ผมสีดำขลับยาวสลวยแผ่สยายอยู่บนแผ่นหลัง ท่วงท่าสง่างามเหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป ดวงตาของเขาเป็นประกายสีฟ้าคราม ทอประกายบางเบา ราวกับมีพลังงานบางอย่างกำลังคุกรุ่นอยู่ภายใน

เขาคือ ​เทพิน ชายหนุ่มผู้ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวในโลกมนุษย์มานานนับศตวรรษ ความทรงจำเกี่ยวกับอดีตอันยิ่งใหญ่ของเขาเลือนราง ราวกับภาพฝันที่ใกล้จะสลายไปกับแสงอรุณ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ยังคงชัดเจนอยู่ในจิตใจเสมอ นั่นคือความรู้สึกผิดบาปอันหนักอึ้ง ความรู้สึกที่คอยกัดกินจิตวิญญาณของเขามาตลอด

“ข้าอยู่ที่นี่อีกครั้ง… ณ ‍ที่แห่งนี้…” เทพินพึมพำกับตนเอง เสียงแหบพร่าของเขาแผ่วเบาแทบจะไม่ได้ยิน เขาค่อยๆ คุกเข่าลง สัมผัสผืนศิลาเย็นเฉียบภายใต้ฝ่ามือของตนเอง

“ข้าทำอะไรลงไป… เหตุใดข้าถึงได้ลืมเลือน… ลืมเลือนทุกสิ่ง… ‌ทุกสิ่ง…” ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ ซัดกระหน่ำเข้าใส่จิตใจที่อ่อนแอของเขา เทพินกุมศีรษะแน่น ดวงตาปิดสนิท ราวกับกำลังพยายามรวบรวมเศษเสี้ยวความทรงจำที่กระจัดกระจาย

ทันใดนั้นเอง แสงสว่างสีทองอร่ามก็ส่องประกายออกมาจากกลางอกของเทพิน แสงนั้นแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว ‍เผยให้เห็นสัญลักษณ์บางอย่างที่สลักอยู่บนผิวกายของเขา สัญลักษณ์นั้นคล้ายกับสายฟ้าที่กำลังฟาดลงมา แต่กลับมีรูปทรงที่สง่างามและซับซ้อนกว่า

“นี่มัน… อะไรกัน?” เทพินอุทานด้วยความตกใจ เขามองดูสัญลักษณ์ที่ปรากฏขึ้นบนร่างของตนเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

เมื่อแสงสว่างจางหายไป ร่างของเทพินก็ปรากฏให้เห็นเป็นร่างที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เครื่องแต่งกายสีดำถูกแทนที่ด้วยชุดเกราะสีเงินยวงปักด้วยดิ้นทองอร่าม ​ที่ไหล่ทั้งสองข้างประดับด้วยปีกสีขาวบริสุทธิ์ราวกับปีกของเทวทูต ผมสีดำขลับยาวสลวยกว่าเดิม และดวงตาคู่เดิมที่เคยมีประกายสีฟ้าคราม บัดนี้กลับเปล่งประกายเจิดจ้า ราวกับดวงดาวที่กำลังจะระเบิดออก

“อัสนี…” เสียงหนึ่งดังขึ้นในจิตใจของเทพิน เป็นเสียงที่คุ้นเคย แต่กลับเต็มไปด้วยความห่างเหิน… ​ความห่างเหินที่มาจากอีกโลกหนึ่ง

“ข้า… ข้าคืออัสนี…” เทพินเอ่ยออกมาด้วยความตื่นตระหนก เขาจำได้แล้ว… จำได้ในที่สุด! ชื่อของเขา… ชื่อที่แท้จริงของเขา…

อัสนี หรือ ​เทพิน ในนามมนุษย์ คือเทพสายฟ้าองค์หนึ่ง ที่มีพลังอำนาจมหาศาล แต่ด้วยความเย่อหยิ่งและทะเยอทะยาน เขาได้กระทำการบางอย่างที่ขัดต่อกฎสวรรค์ เป็นเหตุให้เขาถูกลงโทษให้มาเกิดเป็นมนุษย์ และต้องสูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงไป

“จำได้แล้ว… ทุกอย่าง… ข้าจำได้แล้ว…” อัสนีพึมพำ น้ำตาไหลรินอาบแก้ม เขาจำเหตุการณ์ในอดีตได้แล้ว เหตุการณ์ที่ทำให้เขาต้องถูกลงโทษ เหตุการณ์ที่ทำให้เขาต้องสูญเสียทุกสิ่งไป

“ข้า… ข้าทำผิดต่อสวรรค์… ข้าทำผิดต่อ… ผู้ที่ข้ารัก…” อัสนีทุบกำปั้นลงบนพื้นศิลาอย่างแรง ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นไม่ได้มาจากบาดแผล แต่มาจากความเสียใจที่ท่วมท้น

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากทางเข้าเมืองโบราณ อัสนีเงยหน้าขึ้นมองด้วยสัญชาตญาณของนักรบ

“ใครมา?” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยพลังอำนาจ

ร่างของชายสูงวัยผู้หนึ่งปรากฏขึ้น ท่ามกลางสายหมอกที่เริ่มจางลง เขาคือ ชราพราหมณ์ผู้หยั่งรู้ ผู้ซึ่งเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่รู้ความลับเกี่ยวกับเทพิน

“ข้ามาหาท่าน… อัสนี…” ชราพราหมณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ข้ามาเพื่อเตือนท่าน… ถึงอันตรายที่กำลังจะมาถึง”

“อันตราย?” อัสนีขมวดคิ้ว “อันตรายอันใด?”

“หุบเขามรณะ… มันกำลังจะตื่นขึ้น…” ชราพราหมณ์กล่าว “และเหล่าบริวารแห่งความมืด… กำลังจะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง”

อัสนีเบิกตากว้าง เขาเคยได้ยินตำนานเกี่ยวกับหุบเขามรณะ และเหล่าบริวารแห่งความมืด มันคือพลังอำนาจโบราณที่ถูกผนึกไว้ตั้งแต่ยุคบรรพกาล ถ้ามันตื่นขึ้นจริง โลกทั้งใบจะต้องตกอยู่ในอันตราย

“ข้า… ข้าต้องทำอะไรสักอย่าง” อัสนีกล่าวด้วยความมุ่งมั่น “ข้าจะหยุดยั้งมัน!”

“ท่านจะต้องไปที่วิหารแห่งแสง… เพื่อขอพรจากเทพเจ้า” ชราพราหมณ์กล่าว “ที่นั่น… ท่านอาจจะค้นพบหนทางที่จะกอบกู้โลกนี้ได้”

“วิหารแห่งแสง…” อัสนีพยักหน้า “ข้าจะไปที่นั่น”

ก่อนที่ชราพราหมณ์จะกล่าวสิ่งใดไปมากกว่านี้ ร่างของเขาก็สลายหายไปกับสายหมอก ราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน

อัสนีมองตามร่างของชราพราหมณ์ไปอย่างเงียบงัน เขาเข้าใจแล้วว่า การกลับมาของความทรงจำของเขา ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นสัญญาณเตือนถึงภัยพิบัติที่กำลังจะมาถึง

“ข้าจะต้องไปวิหารแห่งแสง” อัสนีกล่าวกับตนเอง “เพื่อชดใช้ความผิดในอดีตของข้า และเพื่อปกป้องโลกใบนี้”

เขาหันหลังให้กับเมืองโบราณที่ถูกลืม และก้าวเดินออกไปสู่โลกภายนอก สู่ป่าศักดิ์สิทธิ์ที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา เบื้องหน้าของเขาคือการเดินทางอันยาวไกลและเต็มไปด้วยภยันตราย การเดินทางที่จะนำพาเขาไปสู่โชคชะตาที่แท้จริง

ในขณะที่อัสนีเดินเข้าสู่ป่าศักดิ์สิทธิ์ แสงแดดอ่อนๆ ก็สาดส่องลงมาผ่านใบไม้หนาทึบ ทำให้เกิดเงาที่เต้นระบำอยู่บนพื้นดิน เสียงสัตว์ป่าน้อยใหญ่ร้องเจื้อยแจ้ว เสียงใบไม้แห้งกรอบใต้ฝ่าเท้า เสียงเหล่านี้ล้วนเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงชีวิตที่ยังคงดำเนินต่อไป แม้ในสถานที่ที่ดูเหมือนจะถูกทอดทิ้ง

แต่ภายใต้ความสงบสุขนี้ กลับมีบางสิ่งบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามา บางสิ่งบางอย่างที่ชั่วร้าย…

กลางป่าอันกว้างใหญ่ ไกลออกไปจากที่ที่อัสนีเหยียบย่างเข้าไป มีรอยแยกขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนผืนดิน รอยแยกนั้นดูราวกับบาดแผลที่ฉีกขาดบนร่างกายของโลก รัศมีสีดำทะมึนแผ่ซ่านออกมาจากรอยแยกนั้น ทำให้ผืนป่ารอบข้างดูหม่นหมองและไร้ชีวิตชีวา

จากรอยแยกนั้น มีร่างเงาดำทมิฬค่อยๆ คืบคลานออกมาทีละน้อย พวกมันมีรูปร่างบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ แขนขายาวเก้งก้าง ดวงตาสีแดงฉานราวกับถ่านไฟที่กำลังลุกโชน พวกมันคือสมุนของความมืด สมุนของหุบเขามรณะ

เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวดังสะท้อนไปทั่วป่า ราวกับจะปลุกให้ทุกสรรพสิ่งตื่นขึ้นจากความหลับใหล

“ได้เวลาแล้ว…” เสียงแหบพร่าที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังดังขึ้นจากภายในรอยแยก “ได้เวลาที่ความมืดจะกลืนกินโลกใบนี้!”

ในขณะเดียวกัน อัสนีก็สัมผัสได้ถึงพลังงานอันชั่วร้ายที่กำลังแผ่ซ่านเข้ามา เขาหยุดฝีเท้าลง ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังทิศทางที่พลังงานนั้นแผ่ออกมา

“นี่มัน… พลังงานอันชั่วร้ายอะไรกัน?” เขาพึมพำ

เขาตัดสินใจที่จะไม่รอช้า เขาเร่งฝีเท้าเดินต่อไป มุ่งหน้าไปยังวิหารแห่งแสงอย่างรวดเร็ว ยิ่งเขาเข้าใกล้เป้าหมายเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังใกล้เข้ามามากขึ้นเท่านั้น

เรื่องราวของอัสนีกำลังจะเริ่มต้นขึ้น การต่อสู้กับความมืด การไถ่บาปในอดีต และการค้นหาความจริงเกี่ยวกับตัวตนของเขา… ทั้งหมดนี้กำลังจะเปิดฉากขึ้นท่ามกลางโลกที่กำลังจะตกอยู่ในอันตราย

การเดินทางของเทพสายฟ้าผู้สูญเสียความทรงจำ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น…