ตอนที่ 3 — ฤทธิ์อัสนี ปลดปล่อยพลัง

สายหมอกสีขาวที่เคยพันผูกเมืองโบราณไว้ราวกับผ้าคลุมลึกลับ บัดนี้ได้เลือนหายไปจนเกือบหมดสิ้น เผยให้เห็นความยิ่งใหญ่ของสถาปัตยกรรมที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้พงป่าทึบ อัสนี หรือที่บัดนี้ใช้ชื่อว่าเทพิน จ้องมองไปรอบกายด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ประดังประเดเข้ามา ทั้งความคุ้นเคยอันแปลกประหลาด และความสงสัยที่ผุดขึ้นในใจ ‌ป่าที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงความทรงจำอันเลือนราง บัดนี้กลับปรากฏแก่สายตาอย่างชัดเจน ต้นไม้สูงตระหง่าน กิ่งก้านแผ่สาขาปกคลุมท้องฟ้า ราวกับยามเคยเป็นผู้พิทักษ์อันแข็งแกร่งของดินแดนแห่งนี้

"ที่นี่... คือที่ที่ข้าเคยอยู่" เทพินพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแผ่วเบา ​แต่เต็มไปด้วยความหนักแน่นของความทรงจำที่กำลังจะหวนคืน

เขาเดินลึกเข้าไปในเมือง ราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่างที่มองไม่เห็นนำทางไป ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ราวกับคุ้นเคยกับภูมิประเทศแห่งนี้มานานแสนนาน เขาผ่านซากเสาหินโบราณที่ล้มระเนระนาด ใบไม้แห้งกรอบทับถมหนาทึบ กระทั่งพบกับลานกว้างที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นหัวใจของเมืองแห่งนี้ ใจกลางลานนั้นมีแท่นบูชาหินสีดำตั้งตระหง่าน ‍จารึกอักขระโบราณที่เทพินอ่านไม่ออก ทว่าเมื่อเขายื่นมือไปสัมผัส อักขระเหล่านั้นกลับส่องแสงเรืองรองขึ้นมาเป็นประกายสีฟ้าอ่อน

"นี่มันอะไรกัน..." เทพินอุทานด้วยความตกใจ

ทันใดนั้น ร่างของชายชราผู้หนึ่งก็ปรากฏกายขึ้นจากอากาศธาตุ เบื้องหน้าของเทพิน ชายชราผู้นั้นสวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน ‌ดวงตาของเขาทอประกายราวกับดวงดาวในยามค่ำคืน

"ยินดีต้อนรับกลับ บุตรแห่งสายฟ้า" ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สงบและทรงพลัง

เทพินชะงัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "ท่าน... คือใคร?"

"ข้าคือผู้พิทักษ์แห่งวิหารนี้ นามของข้าคือ 'วายุ' ‍และเจ้า... อัสนี... คือผู้ที่ถูกเลือก" วายุตอบ ดวงตาจับจ้องไปที่เทพินอย่างพิจารณา

"อัสนี... ชื่อนั้น... ข้าจำได้เลือนราง" เทพินกล่าว ​เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ

"ความทรงจำของเจ้าถูกปิดผนึกไว้ เพื่อป้องกันภัยร้ายที่จะคุกคามดินแดนแห่งนี้ แต่บัดนี้ ถึงเวลาแล้วที่พลังของเจ้าจะถูกปลดปล่อย" วายุกล่าว

เขายกมือขึ้นชี้ไปที่แท่นบูชาหินสีดำ "อักขระเหล่านั้น คือรหัสแห่งพลังโบราณ เมื่อใดที่เจ้าพร้อม ​จิตวิญญาณแห่งสายฟ้าของเจ้าจะปลุกมันขึ้นมา"

เทพินมองไปยังแท่นบูชาด้วยความรู้สึกท่วมท้น เขารู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนอยู่ภายในตัวเขา พลังงานที่อบอุ่นและทรงพลัง ราวกับสายฟ้าที่กำลังจะปะทุออกมา

"แต่... ข้าไม่เข้าใจ พลังอะไร? ข้าเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา" เทพินเอ่ยเสียงแผ่ว

วายุหัวเราะเบา ​ๆ "มนุษย์ธรรมดา? เจ้าลืมไปแล้วหรือ ว่าเจ้าคือบุตรแห่งสายฟ้า ผู้สืบทอดเจตจำนงแห่งทวยเทพ"

คำพูดของวายุทำให้เทพินนิ่งไป ภาพความทรงจำอันเลือนราง ภาพของสายฟ้าที่ฟาดเปรี้ยงลงมา ภาพของร่างสูงสง่าที่เปล่งประกายสีฟ้าอ่อน ภาพเหล่านั้นค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในหัวของเขา

"เจตจำนงแห่งทวยเทพ... สายฟ้า..." เทพินพึมพำ

"ใช่แล้ว อัสนี เจ้าคือผู้มีสายเลือดแห่งเทพสายฟ้าไหลเวียนอยู่ในกาย พลังของเจ้าถูกผนึกไว้เพื่อรอเวลาที่เหมาะสม และเวลาของเจ้ามาถึงแล้ว" วายุอธิบาย

"แล้ว... เหตุใดพลังของข้าจึงถูกผนึก? และภัยร้ายที่ท่านกล่าวถึงคืออะไร?" เทพินถาม

"นานมาแล้ว ดินแดนแห่งนี้เคยสงบสุข แต่ความมืดมิดได้คืบคลานเข้ามา มีปีศาจร้ายจากหุบเขามรณะ พยายามจะครอบครองอำนาจของวิหารแห่งแสง พลังของเจ้าคือสิ่งเดียวที่จะต่อกรกับมันได้ แต่พลังของเจ้ายังไม่สมบูรณ์ จึงถูกผนึกไว้เพื่อรอเวลาที่เจ้าจะเติบโตและเข้าใจถึงพลังที่แท้จริงของตนเอง" วายุเล่า

เทพินเงียบไป เขาพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับ ความทรงจำที่หลับใหลเริ่มตื่นขึ้นมาทีละน้อย เขาเริ่มเห็นภาพของสงครามอันดุเดือด การต่อสู้ระหว่างแสงสว่างและความมืด

"ข้า... ต้องทำเช่นไร?" เทพินถาม

"เจ้าต้องปลุกพลังที่แท้จริงในตัวเจ้าขึ้นมา จิตวิญญาณแห่งสายฟ้าจะนำทางเจ้า" วายุตอบ

เทพินหลับตาลง เขาพยายามเพ่งสมาธิไปยังแท่นบูชาหินสีดำ อักขระที่เคยเรืองแสงสีฟ้าอ่อน บัดนี้กลับเปล่งประกายสว่างไสวขึ้นอีกครั้ง เทพินรู้สึกถึงกระแสพลังงานที่ไหลเวียนจากแท่นบูชาเข้าสู่ร่างกายของเขา

"ข้า... รู้สึกได้ถึงบางอย่าง..." เทพินกล่าว

ทันใดนั้น เสียงฟ้าร้องก็ดังสะท้อนไปทั่วเมืองที่ถูกลืม ท้องฟ้าที่เคยมีเมฆหมอกหนาทึบ บัดนี้กลับมีสายฟ้าสีฟ้าสว่างวาบปรากฏขึ้นเป็นระยะ ๆ

"จงปลดปล่อยมันออกมา อัสนี! จงแสดงให้เห็นถึงพลังแห่งสายฟ้าของเจ้า!" วายุตะโกน

เทพินลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีฟ้าสดใส ใบหน้าเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาก้าวไปยืนกลางลานกว้าง ยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะ

"ข้า... คืออัสนี!" เขาตะโกนสุดเสียง "ผู้สืบทอดแห่งสายฟ้า! จงบังเกิด!"

ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกจากปากเขา พลังอันมหาศาลก็ปะทุออกมาจากร่างของเทพิน สายฟ้าสีฟ้าสว่างวาบโอบล้อมร่างของเขาไว้ราวกับเกราะป้องกัน แสงสว่างอันเจิดจ้าแผ่กระจายไปทั่วลานกว้าง จนแม้แต่วายุยังต้องยกมือขึ้นป้องตา

อักขระบนแท่นบูชาหินสีดำส่องแสงสว่างเจิดจ้าจนกลืนกินแสงของเทพินไปชั่วขณะ ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก ราวกับว่าพลังของเทพินได้เชื่อมต่อกับจิตวิญญาณโบราณของเมืองแห่งนี้

"ยอดเยี่ยม... ยอดเยี่ยมมาก!" วายุอุทานด้วยความปลาบปลื้ม

พลังสายฟ้าของเทพินค่อย ๆ สลายไป เผยให้เห็นร่างของเขาที่ยืนหยัดอย่างมั่นคง แม้จะดูอ่อนล้าไปบ้าง แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความมั่นใจ

"ข้า... รู้สึกถึงพลังที่แข็งแกร่งขึ้น" เทพินกล่าว

"นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น อัสนี พลังของเจ้าจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเจ้าฝึกฝนและเข้าใจมันอย่างแท้จริง" วายุกล่าว

"แล้ว... ข้าต้องทำอย่างไรต่อไป?" เทพินถาม

"เจ้าต้องออกเดินทาง เจ้าต้องไปยังวิหารแห่งแสง เพื่อรับการทดสอบขั้นต่อไป และเพื่อรวบรวมชิ้นส่วนแห่งพลังโบราณที่จะช่วยให้เจ้าแข็งแกร่งพอที่จะต่อกรกับความมืดมิด" วายุตอบ

"วิหารแห่งแสง... หุบเขามรณะ..." เทพินทวนคำ

"ใช่แล้ว การเดินทางของเจ้าจะไม่ง่าย แต่จงจำไว้เสมอว่า เจ้าไม่ได้สู้เพียงลำพัง ทวยเทพจะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ" วายุกล่าว

เทพินพยักหน้า เขารู้สึกถึงภาระอันใหญ่หลวงที่แบกรับ แต่ก็มีความมุ่งมั่นอันแรงกล้าที่จะเผชิญหน้ากับมัน

"ข้าพร้อมแล้ว" เทพินกล่าว

วายุยิ้ม "ดีมาก! เส้นทางสู่ป่าศักดิ์สิทธิ์อยู่เบื้องหน้าเจ้า ณ ที่นั่น เจ้าจะได้พบกับผู้ที่จะนำทางเจ้าต่อไป จงระวังให้ดี การเดินทางนี้เต็มไปด้วยอันตราย แต่ก็เต็มไปด้วยความหวังเช่นกัน"

เทพินหันไปมองทางทิศที่วายุผายมือไป เบื้องหน้าของเขาคือผืนป่าที่หนาทึบและลึกลับกว่าที่เขาเคยเห็น ราวกับมันกำลังรอคอยเขาอยู่

"ข้าจะไป" เทพินกล่าว

เขาหันกลับไปมองวายุอีกครั้ง "ขอบคุณท่านวายุ"

"จงไปเถิด อัสนี โชคชะตาของดินแดนแห่งนี้ อยู่ในมือของเจ้าแล้ว" วายุกล่าว

เทพินก้าวเท้าเดินเข้าไปในป่าที่ทึบ แสงแดดสาดส่องลงมาเพียงรำไร ใบไม้เขียวขจีปกคลุมไปทั่วทุกหนแห่ง เสียงแมลงร้องระงม และเสียงสัตว์ป่าแว่วมาเป็นระยะ ๆ ราวกับป่าแห่งนี้กำลังต้อนรับเขา

ขณะที่เขาก้าวลึกเข้าไปในป่า เทพินรู้สึกถึงสายตาบางอย่างที่จับจ้องมาที่เขาจากเงามืดของต้นไม้ เขารู้สึกได้ถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามา แต่ในขณะเดียวกัน ความมุ่งมั่นที่จะปกป้องดินแดนแห่งนี้ก็ยิ่งทวีคูณขึ้น

บททดสอบที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และเทพิน หรืออัสนี ผู้สืบทอดแห่งสายฟ้า จะต้องเผชิญหน้ากับมันอย่างกล้าหาญ เพื่อปลดปล่อยแสงสว่างให้กลับคืนสู่โลกอีกครั้ง.