ตอนที่ 4 — แสงแรกแห่งวิหารอัสนี

สายหมอกสีขาวที่เคยหนาทึบราวกับกำแพงธรรมชาติ ค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นความจริงอันน่าตื่นตะลึงของเมืองโบราณที่ถูกลืมเลือน ยิ่งใหญ่โอ่อ่าเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการ ภาพที่ปรากฏต่อสายตาของเทพิน มิใช่เพียงซากปรักหักพัง แต่เป็นมรดกอันทรงคุณค่าแห่งอดีตกาล ‌สถาปัตยกรรมที่สูงเสียดฟ้า ประดับประดาด้วยลวดลายวิจิตรงดงาม สลักเสลาด้วยฝีมืออันปราณีต ราวกับจะเล่าขานเรื่องราวของอารยธรรมที่เคยรุ่งเรืองถึงขีดสุด

เทพินยืนนิ่งงัน ประหนึ่งต้องมนต์สะกด ดวงตาจับจ้องไปที่ใจกลางของเมือง ภาพที่เห็นชวนให้เขาตะลึงงันยิ่งกว่าสิ่งใดตรงหน้า นั่นคือ ​"วิหารแห่งแสง" ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินสูง สถาปัตยกรรมของวิหารแห่งนี้มีความแตกต่างจากสิ่งก่อสร้างอื่นอย่างสิ้นเชิง วัสดุที่ใช้ดูเหมือนจะเป็นหินสีขาวนวลที่เปล่งประกายเรืองรอง แม้ในยามที่แสงอาทิตย์ยังไม่ส่องถึงเต็มที่ ตัวอาคารมีรูปทรงคล้ายดอกบัวที่กำลังจะแย้มกลีบ กลีบแต่ละกลีบทำจากแผ่นหินขนาดยักษ์ที่เรียงซ้อนกันขึ้นไปอย่างน่าอัศจรรย์ ยอดวิหารเป็นทรงกรวยแหลมที่ชี้ขึ้นไปบนฟ้า ‍และประดับด้วยผลึกสีฟ้าใสขนาดใหญ่ที่สะท้อนแสงสีรุ้งระยิบระยับ

"นี่มัน... วิหารแห่งแสงอย่างนั้นหรือ?" เทพินพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความตื่นเต้นระคนตกตะลึง เขาจำได้ว่าเคยเห็นภาพของวิหารแห่งนี้ปรากฏขึ้นในความฝันครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ภาพตรงหน้ากลับยิ่งใหญ่และสมจริงจนแทบลืมหายใจ

เมื่อหมอกจางลงจนหมดสิ้น แสงแดดยามเช้าก็สาดส่องลงมาต้องยอดวิหารแห่งแสง ทำให้ผลึกสีฟ้าใสที่อยู่บนยอดส่องประกายเจิดจรัสราวกับดวงดาวที่ตกลงมาจากฟากฟ้า ‌แสงเหล่านั้นสะท้อนทวกระจายออกไปทั่วทั้งเมือง ทำให้สถาปัตยกรรมต่างๆ ที่เคยดูมืดครึ้ม บัดนี้กลับเปล่งปลั่งมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที

เทพินสูดลมหายใจลึก รู้สึกได้ถึงพลังงานอันบริสุทธิ์ที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ พลังงานนี้มีความเย็นสบาย แต่ก็เปี่ยมด้วยความอบอุ่น และแฝงไปด้วยพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่ ‍เขารู้สึกเหมือนได้รับการชำระล้างจิตใจให้บริสุทธิ์ ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางที่ผ่านมาพลันเลือนหายไปสิ้น

"ถึงเวลาแล้วสินะ" เทพินกล่าวอย่างหนักแน่น เขาก้าวเท้าไปข้างหน้า ทิ้งความสงสัยและความเกรงกลัวไว้เบื้องหลัง เส้นทางที่นำไปสู่วิหารแห่งแสงนั้นปูด้วยหินสีขาวขัดมันที่ยังคงความเงางามราวกับเพิ่งสร้างเสร็จใหม่ๆ ต้นไม้และพุ่มไม้ที่เคยปกคลุมจนแน่นหนา บัดนี้ถูกจัดแต่งอย่างเป็นระเบียบตามแนวทางเดิน ​ราวกับว่าธรรมชาติเองก็ยอมจำนนต่อความงดงามของสถาปัตยกรรมแห่งนี้

ขณะที่เขาก้าวเข้าใกล้ ความรู้สึกบางอย่างก็เริ่มก่อตัวขึ้นในจิตใจของเทพิน เป็นความรู้สึกคุ้นเคย เป็นเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้มีความผูกพันกับเขามาเนิ่นนาน

"เทพิน... เจ้ามาถึงแล้ว" เสียงนั้นดังขึ้นในหัวของเขา แต่ไม่ใช่เสียงของใครอื่น ​เป็นเสียงของตัวเขาเอง เสียงที่ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ ซึ่งเป็นเสียงของ "อัสนี" เทพผู้ยิ่งใหญ่

เทพินผงะเล็กน้อย เขาตระหนักได้ว่านี่คือการสื่อสารภายในจิตใจ เป็นการเชื่อมโยงระหว่างตัวตนมนุษย์ที่เขาใช้ปกปิด และตัวตนที่แท้จริงในฐานะเทพ

"ข้ามาถึงแล้ว... ​ท่านเทพ" เทพินตอบกลับในความคิด

"เจ้าไม่จำเป็นต้องเรียกข้าเช่นนั้นอีก เทพิน... เจ้าคืออัสนี และอัสนีก็คือเทพิน" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง "ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนมีเหตุผล และทุกการเดินทางของเจ้า ล้วนนำพาเจ้ามาสู่จุดนี้"

เทพินเดินต่อไปตามทางเดินหิน เขาเริ่มสังเกตเห็นรูปแกะสลักโบราณต่างๆ ที่อยู่สองข้างทาง รูปแกะสลักเหล่านี้เป็นภาพของเหล่าทวยเทพ นักรบ และสัตว์ในตำนาน ซึ่งล้วนสลักเสลาอย่างงดงามและแสดงออกถึงความยิ่งใหญ่ของอารยธรรมในอดีต

เมื่อเดินไปถึงเชิงบันไดใหญ่ที่ทอดขึ้นสู่วิหารแห่งแสง เทพินก็ต้องหยุดชะงักอีกครั้ง บันไดนี้กว้างใหญ่ราวกับจะรองรับขบวนทัพนับหมื่น ที่ขั้นบันไดแต่ละขั้น ประดับด้วยอัญมณีสีขาวบริสุทธิ์ที่เปล่งประกายเรืองรองเมื่อต้องแสงอาทิตย์

"นี่คือการทดสอบของข้าเอง... เทพิน" เสียงของอัสนีดังขึ้นอีกครั้ง "พลังแห่งสายฟ้าของเจ้า จะถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มที่เมื่อเจ้าก้าวขึ้นบันไดนี้ จงใช้พลังนั้น นำพาตนเองไปสู่จุดสูงสุด"

เทพินพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขารู้ดีว่าการเดินทางมาถึงที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย และการเข้าถึงวิหารแห่งแสงก็คงไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้โดยง่ายดายเช่นกัน

เมื่อเขาเริ่มก้าวเท้าแรกขึ้นบันไดขั้นแรก พลังงานบางอย่างก็พุ่งพล่านขึ้นมาในร่างของเทพิน ความรู้สึกร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านไปทั่วเส้นเลือด แต่ไม่ใช่ความร้อนที่ทรมาน หากแต่เป็นความร้อนที่เปี่ยมด้วยพลัง

"อัสนี... จงตื่น" เทพินเปล่งเสียงออกมา ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน พลังงานสีฟ้าอำพันเริ่มปรากฏรอบกาย ลำแสงเล็กๆ สายฟ้าฟาดพริบพราย ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของเขา

เทพินก้าวขึ้นบันไดไปเรื่อยๆ พลังแห่งสายฟ้าของเขาเริ่มแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ แต่ละก้าวที่เขาก้าวขึ้นไป พลังงานที่พวยพุ่งจากร่างของเขาก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น เขาเห็นว่าอัญมณีบนขั้นบันไดแต่ละขั้นนั้น มีปฏิกิริยากับพลังงานของเขา พวกมันสว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับปลดปล่อยคลื่นพลังงานที่ไหลเข้าสู่ร่างของเขา

"ยิ่งเจ้าก้าวขึ้นไปสูงเท่าไหร่ พลังแห่งสายฟ้าของเจ้าก็จะยิ่งแกร่งกล้าขึ้นเท่านั้น" เสียงของอัสนีดังขึ้น แต่คราวนี้เสียงนั้นมีความก้องกังวานมากขึ้น ราวกับว่าพลังงานของเทพกำลังแผ่กระจายไปทั่วทั้งเมือง

เทพินค่อยๆ เดินขึ้นบันไดไป เขาพยายามควบคุมพลังแห่งสายฟ้าของตนเอง ไม่ให้มันรุนแรงจนเกินไป แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องปล่อยมันออกมาเพื่อให้เกิดปฏิกิริยากับพลังงานของวิหาร

ทันใดนั้นเอง เมื่อเขาขึ้นมาถึงขั้นที่สิบของบันได ปรากฏการณ์ที่น่าตื่นตระหนกก็บังเกิดขึ้น

ท้องฟ้าเหนือวิหารที่เคยสดใส บัดนี้พลันมืดครึ้มลงอย่างรวดเร็ว เมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างบ้าคลั่ง แสงแดดพลันหายไปสิ้น เหลือเพียงความมืดที่เริ่มปกคลุมไปทั่ว

"อะไรกัน...?" เทพินอุทาน เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

"นี่คือการทดสอบที่แท้จริง เทพิน" เสียงของอัสนีดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เต็มไปด้วยความเร่งรีบ "พลังแห่งสายฟ้าของเจ้า ดึงดูดความสนใจของ 'เงาแห่งความมืด' ซึ่งเป็นศัตรูโบราณของเหล่าทวยเทพ"

เทพินหันไปมองยังท้องฟ้าเบื้องบน เขาเห็นเงาขนาดมหึมา กำลังก่อตัวขึ้นท่ามกลางเมฆดำ ราวกับว่ามันกำลังจะกลืนกินแสงสว่างทั้งหมด

"เงาแห่งความมืด...?" เทพินถามอย่างไม่เข้าใจ

"มันคือพลังที่ต่อต้านแสงสว่าง พลังที่คอยกัดกินทุกสิ่งให้มอดไหม้" อัสนีอธิบาย "เมื่อเจ้าปลุกพลังแห่งสายฟ้าของเจ้าขึ้นมาอย่างเต็มที่ มันจะถูกปลุกขึ้นมาเช่นกัน เจ้าต้องต่อสู้กับมัน เทพิน จงใช้พลังแห่งสายฟ้าของเจ้าให้เต็มที่"

เทพินสูดลมหายใจลึก เขาตระหนักได้ว่าการมาถึงวิหารแห่งแสงนี้ ไม่ใช่แค่การค้นพบเมืองโบราณ แต่เป็นการเผชิญหน้ากับภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่กว่าที่คาดคิด

เขายกแขนขึ้นสู่ท้องฟ้า พลังแห่งสายฟ้าสีฟ้าอำพันพวยพุ่งออกมาจากร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง สายฟ้าฟาดนับพันเส้น พุ่งตรงไปยังเงาแห่งความมืดที่กำลังก่อตัวขึ้น

"ข้าจะปกป้องแสงสว่างนี้!" เทพินตะโกนเสียงก้อง พลังแห่งสายฟ้าของเขากระจายออกไปทั่วบริเวณราวกับพายุหมุน

เงาแห่งความมืดส่งเสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัว มันเริ่มแผ่ขยายแขนขาที่ราวกับมีชีวิต ออกมาจับต้องกับสายฟ้าของเทพิน

การต่อสู้ระหว่างแสงแห่งสายฟ้าและเงาแห่งความมืดได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว บนบันไดที่ทอดสู่ใจกลางของวิหารแห่งแสง

เทพินยืนหยัดต้านทาน เขาเห็นว่าพลังของเงาแห่งความมืดนั้นแข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ มันค่อยๆ กลืนกินแสงสว่างจากสายฟ้าของเขาไปทีละน้อย

"เจ้าต้องปลุกพลังที่แท้จริงของเจ้าขึ้นมา เทพิน!" เสียงของอัสนีดังขึ้นอย่างเร่งร้อน "ปลดปล่อยพลังของเทพผู้ยิ่งใหญ่ที่หลับใหลอยู่ในตัวเจ้า!"

เทพินหลับตาลง เขาพยายามรวบรวมจิตใจ รำลึกถึงพลังอำนาจอันไร้ขีดจำกัดที่เคยมีในฐานะอัสนี เทพแห่งสายฟ้า

ทันใดนั้นเอง ร่างกายของเทพินก็สว่างวาบขึ้นมาอย่างรุนแรง แสงสีฟ้าอำพันที่เจิดจ้าจนยากจะมองตรงๆ ได้ พวยพุ่งออกมาจากร่างของเขา ราวกับดวงอาทิตย์ดวงใหม่ที่กำลังจะถือกำเนิดขึ้น

"อัสนี... จงบันดาล!" เทพินเปล่งเสียงออกมา พลังแห่งสายฟ้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงอันทรงพลัง พุ่งตรงเข้าใส่เงาแห่งความมืดอย่างรุนแรง

เงาแห่งความมืดส่งเสียงร้องโหยหวน มันไม่สามารถต้านทานพลังอันมหาศาลของอัสนีได้อีกต่อไป ร่างกายของมันเริ่มสลายตัวไปทีละน้อย แสงสว่างค่อยๆ กลับคืนมาสู่ท้องฟ้า

เมื่อเทพินลืมตาขึ้น เขาก็เห็นว่าเงาแห่งความมืดได้หายไปสิ้นแล้ว ท้องฟ้ากลับมาสดใสอีกครั้ง แสงแดดอบอุ่นสาดส่องลงมาต้องวิหารแห่งแสง ทำให้มันเปล่งประกายเจิดจรัสยิ่งกว่าเดิม

เทพินทรุดตัวลงนั่งบนขั้นบันได เขาเหนื่อยล้า แต่ก็เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกถึงพลังอันยิ่งใหญ่ที่เพิ่งปลุกขึ้นมา

"เจ้าทำได้แล้ว... เทพิน" เสียงของอัสนีดังขึ้นมาอย่างอ่อนโยน "เจ้าพิสูจน์แล้วว่าเจ้าคู่ควรที่จะเข้ามาในวิหารแห่งแสง"

เทพินมองขึ้นไปที่วิหารแห่งแสงอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้มองด้วยความเกรงกลัว แต่เป็นความรู้สึกถึงการต้อนรับ

เขาได้ก้าวผ่านบททดสอบแรกแล้ว และการเดินทางของเขายังคงดำเนินต่อไป

แต่ในขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้นยืน เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นมาจากเบื้องลึกของวิหาร ราวกับเสียงเรียกจากอีกโลกหนึ่ง

"เจ้าคือผู้ที่จะนำพาความหวัง... เทพิน"

การเดินทางของเทพิน หรืออัสนี กำลังจะพาเขาไปสู่ดินแดนที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม ไปยัง "หุบเขามรณะ" ที่ซ่อนเร้นความลับอันน่าสะพรึงกลัวเอาไว้