ตอนที่ 9 — ศิลาจารึกแห่งกาลเวลา

แสงอรุณสีทองยามเช้าสาดส่องกระทบเหลี่ยมมุมของมหาเจดีย์เก่าแก่ สะท้อนประกายระยิบระยับบนซากปรักหักพังของมหานครโบราณที่บัดนี้ปรากฏโฉมอย่างเต็มตา เทพินยืนนิ่งอยู่กลางลานกว้างที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นศูนย์กลางของอารยธรรมอันรุ่งเรือง สายตาของเขากวาดมองไปทั่ว สัมผัสได้ถึงพลังงานอันเก่าแก่ที่แผ่ซ่านออกมาจากทุกอณูของอิฐหินที่สลักเสลาขึ้นมาอย่างประณีต

"เหลือเชื่อ..." เสียงพึมพำของเทพินแผ่วเบา เขาไม่เคยจินตนาการมาก่อนเลยว่า โลกใบนี้จะยังมีสิ่งมหัศจรรย์เช่นนี้หลงเหลืออยู่ ‌มหานครที่ถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลา บัดนี้ได้ถูกปลดปล่อยจากพันธนาการแห่งสายหมอก ให้กลับมาปรากฏสู่สายตาอีกครั้ง

"นี่คือเมืองของพวกเจ้าใช่หรือไม่?" เทพินเอ่ยถามเสียงก้อง ท่ามกลางความเงียบสงัดของซากเมืองโบราณ

ทันใดนั้นเอง เสียงสะท้อนก้องกังวานที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากภายในกายเทพิน "ใช่... นี่คือที่ที่เราเคยอาศัยอยู่เมื่อครั้งครั้งกาล" ​เสียงของอัสนีดังขึ้นอย่างอ่อนโยน แต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย

เทพินรู้สึกได้ถึงกระแสพลังงานที่เชื่อมโยงกับร่างของเขา ราวกับว่าอัสนีเองก็กำลังสัมผัสถึงความทรงจำของตนเองที่ถูกปลุกขึ้นมา "แล้วเกิดอะไรขึ้นกับที่นี่? ทำไมถึงถูกลืมเลือนไปเช่นนี้?"

"มัน... เป็นเรื่องที่ยาวนานนัก" อัสนีคร่ำครวญ "เมื่อพันปีก่อน... ‍โลกมนุษย์ยังไม่เจริญรุ่งเรืองเช่นทุกวันนี้ อารยธรรมของเราก้าวล้ำไปไกลกว่าที่พวกเจ้าจะคาดถึง แต่... ความก้าวหน้ามาพร้อมกับความหยิ่งผยอง"

เทพินก้าวเดินไปตามทางเดินที่ปูด้วยหินโบราณ ก้อนหินแต่ละก้อนสะท้อนเรื่องราวที่ผ่านไปนับพันปี "ความหยิ่งผยอง? หมายความว่าอย่างไร?"

"พวกเราคิดว่าตนเองอยู่เหนือธรรมชาติ... เหนือชะตาฟ้าดิน" ‌อัสนีเล่าต่อ "เราพยายามจะควบคุมทุกสิ่ง... รวมถึงพลังแห่งสวรรค์ เราได้สร้างสิ่งประดิษฐ์ที่สามารถกักเก็บพลังงานจากสวรรค์ไว้ได้... แต่เราไม่รู้ว่ากำลังเล่นอยู่กับไฟ"

เทพินเดินมาถึงลานกว้างขนาดใหญ่ใจกลางเมือง ที่นี่เคยเป็นที่ตั้งของวิหารที่ใหญ่ที่สุด ดูจากซากปรักหักพังแล้ว คงเคยเป็นสถานที่ที่ศักดิ์สิทธิ์และยิ่งใหญ่มาก ‍"แล้ว... พลังนั้นมันไปทำอะไร?"

"มัน... เกิดความผิดพลาด" เสียงของอัสนีสั่นเครือ "พลังแห่งสวรรค์ที่ถูกบิดเบือน... มันก่อให้เกิดภัยพิบัติครั้งใหญ่ แผ่นดินไหว... พายุ... ​และในที่สุด... หมอกมรณะที่ห่อหุ้มเมืองนี้ไว้"

เทพินยืนนิ่ง ดวงตาจ้องมองไปยังซากวิหารตรงหน้า "หมอกม่านที่พวกเราผ่านมา..."

"ใช่... หมอกนั้นไม่ใช่เพียงแค่หมอกธรรมดา" อัสนีอธิบาย "มันคือพลังที่บิดเบือน... ที่จะกลืนกินทุกสิ่ง... ​ทุกชีวิต... และความทรงจำ"

เทพินเริ่มเข้าใจแล้ว ว่าทำไมเมืองนี้ถึงได้ถูกลืมเลือนไปจากประวัติศาสตร์ ราวกับว่าถูกลบไปจากความทรงจำของมนุษยชาติ "แล้ว... เจ้า... ในฐานะเทพ... ทำไมถึงไม่สามารถหยุดยั้งมันได้?"

"ข้า... ​เป็นเพียงหนึ่งในผู้พิทักษ์" อัสนีถอนหายใจ "แต่เมื่อภัยพิบัติเกิดขึ้น... เทพหลายองค์ก็ต้องต่อสู้กับมัน... และ... มีบางอย่างที่ข้า... ทำผิดพลาดไป..."

ความรู้สึกผิดที่ท่วมท้นในน้ำเสียงของอัสนี ทำให้เทพินรู้สึกได้ถึงความหนักอึ้งในหัวใจ "ไม่เป็นไร... อัสนี... มันผ่านมาแล้ว"

เทพินเดินสำรวจไปเรื่อยๆ เขาพบเจอกับรูปปั้นโบราณที่สลักเสลาอย่างงดงาม แต่บางส่วนก็แตกหักเสียหายไปตามกาลเวลา เขาเห็นกำแพงเมืองที่สูงตระหง่าน ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของอารยธรรมแห่งนี้

ขณะที่เขากำลังจะเดินไปยังทิศทางอื่น ดวงตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ซอกหินขนาดใหญ่ เป็นแผ่นศิลาสีเข้มที่สลักเสลาลวดลายแปลกตาเอาไว้

"นั่นอะไร?" เทพินเอ่ยขึ้น เขาก้าวเข้าไปใกล้ และพยายามจะปัดเศษดินเศษใบไม้ออก

"นั่นคือ... ศิลาจารึกแห่งกาลเวลา..." เสียงของอัสนีดังขึ้นอย่างฉับพลัน "มันบันทึกเรื่องราวทั้งหมด... เกี่ยวกับความผิดพลาดของเรา... และ... คำเตือน"

เทพินค่อยๆ บรรจงปัดเศษดินออก เผยให้เห็นลวดลายที่สลับซับซ้อนมากขึ้นเรื่อยๆ ลวดลายเหล่านั้นดูเหมือนจะเป็นภาษาโบราณที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ทว่า... เมื่อสายตาของเขาสัมผัสกับลวดลายเหล่านั้น ราวกับว่าความหมายบางอย่างได้ถูกถ่ายทอดเข้ามาในสมองของเขาโดยตรง

"ข้า... มองเห็น... เห็นภาษา... แล้ว" เทพินพึมพำด้วยความประหลาดใจ

"มันเป็นพลังของศิลา..." อัสนีอธิบาย "มันจะสื่อสารกับผู้ที่เหมาะสม... ผู้ที่มีสายเลือด... หรือ... ผู้ที่ได้รับเลือก"

เทพินค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามลวดลายเหล่านั้น ความรู้สึกเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาจากศิลา แต่ก็ให้ความรู้สึกที่มั่นคงและทรงพลัง

"ศิลา... บอกว่า... การหายไปของเมืองนี้... ไม่ใช่แค่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเอง..." เทพินกล่าว "มันมี... ใครบางคน... ที่ต้องการให้มันเป็นเช่นนี้"

"ใครกัน?" อัสนีถามอย่างสงสัย

"ศิลา... จารึกไว้ว่า... 'เงาแห่งความมืด'... 'ผู้ที่ปรารถนาจะครอบครองพลังแห่งสวรรค์'... 'มันคือผู้ที่สร้าง... และทำลาย...'" เทพินอ่านออกมาอย่างยากลำบาก แต่ความหมายก็เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

"เงาแห่งความมืด..." อัสนีทวนคำ "ข้า... ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน... แต่มันให้ความรู้สึก... อันตรายอย่างยิ่ง"

เทพินสังเกตเห็นว่า ลวดลายบนศิลาจารึกนั้นเริ่มสว่างวาบขึ้นเป็นระยะๆ ราวกับมีพลังงานบางอย่างกำลังไหลเวียนอยู่ภายใน "ศิลา... ยังบอกอีกว่า... คำสาปที่ทำให้เมืองนี้ถูกลืม... กำลังจะหมดลง... และ... เมื่อถึงเวลานั้น... 'ผู้ที่หลับใหล... จะตื่นขึ้น'... 'ทั้งความดี... และความชั่วร้าย...'"

"นั่นหมายความว่า..." อัสนีเอ่ยเสียงเครียด "เมื่อหมอกม่านจางหายไป... สิ่งที่เคยถูกซ่อนเร้น... ก็จะปรากฏตัวออกมาด้วยเช่นกัน"

เทพินรู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา "แล้ว... สิ่งที่เคยถูกซ่อนเร้น... คืออะไร?"

"บางที... อาจจะเป็น... สิ่งมีชีวิต... ที่ถูกกักขังไว้... หรือ... พลังงานด้านมืด... ที่ถูกปิดผนึกเอาไว้..." อัสนีคาดเดา

"ศิลา... ยังมีคำเตือนอีก..." เทพินอ่านต่อ " 'จงระวัง... ผู้ที่สวมหน้ากากแห่งแสง... เพราะแท้จริงแล้ว... คือมัจจุราช'... 'เมื่อศิลาจารึกเปิดเผยความจริง... ชะตากรรมของโลก... จะถูกลิขิตอีกครั้ง...'"

"ผู้ที่สวมหน้ากากแห่งแสง..." เทพินทวนคำ "ในเมืองนี้... ข้าเห็นรูปปั้นของผู้คน... ใบหน้าของพวกเขาสงบนิ่ง... ราวกับกำลังสวมหน้ากากแห่งความดี..."

"หรือว่า... ผู้ที่เคยอาศัยอยู่ที่นี่... ไม่ใช่ทุกคน... ที่บริสุทธิ์?" อัสนีถาม

เทพินรู้สึกได้ถึงความซับซ้อนของเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น เขาไม่เพียงแต่ต้องค้นหาทางออกจากที่นี่ แต่ยังต้องเผชิญหน้ากับปริศนาที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังการล่มสลายของอารยธรรมแห่งนี้อีกด้วย

"ข้า... ต้องรู้ความจริงทั้งหมด" เทพินตัดสินใจ "ไม่ว่ามันจะอันตรายแค่ไหนก็ตาม"

เขาจ้องมองไปยังศิลาจารึกอีกครั้ง ลวดลายเหล่านั้นดูเหมือนจะยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่รอให้เขาค้นพบ "ศิลา... ยังมีส่วนที่ซ่อนอยู่... ข้าสัมผัสได้..."

ทันใดนั้นเอง แผ่นศิลาจารึกก็สั่นสะเทือนเบาๆ ลวดลายบางส่วนเริ่มเคลื่อนไหว ราวกับมีชีวิต! แสงสีฟ้าอ่อนๆ สาดประกายออกมาจากรอยสลัก ทำให้เทพินต้องหรี่ตาลง

"เกิดอะไรขึ้น!" อัสนีอุทาน

"ศิลา... มันกำลัง... เปิดเผยอะไรบางอย่าง..." เทพินพึมพำ

บนพื้นผิวของศิลาจารึก ภาพของแผนที่โบราณค่อยๆ ปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ มันไม่ใช่แผนที่ธรรมดา แต่เป็นแผนที่ที่แสดงถึงเส้นทางที่ซับซ้อน และมีสัญลักษณ์ลึกลับปรากฏอยู่หลายจุด

"นี่มัน... อะไรกัน?" เทพินเพ่งมอง

"นั่นคือ... เส้นทางสู่... 'วิหารแห่งแสง'... และ... 'หุบเขามรณะ'..." เสียงของอัสนีแผ่วเบา "และ... สัญลักษณ์เหล่านั้น... คือ... 'จุดเชื่อมต่อ'... ของพลังงาน"

เทพินรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดอันทรงพลังจากแผนที่โบราณนี้ มันไม่ใช่แค่แผนที่ แต่เป็นกุญแจสำคัญที่จะไขความลับทั้งหมด

"วิหารแห่งแสง... หุบเขามรณะ..." เทพินทวนคำ "แล้ว... จุดเชื่อมต่อ... หมายถึงอะไร?"

"ข้า... ไม่แน่ใจนัก" อัสนีตอบ "แต่... มันอาจจะเป็น... สถานที่ที่เราจะต้องไป... เพื่อ... แก้ไขความผิดพลาดในอดีต... หรือ... เพื่อ... เผชิญหน้ากับ... 'เงาแห่งความมืด'..."

เทพินรู้สึกได้ว่า เขาได้ก้าวเข้ามาสู่บทใหม่ของชะตากรรมแล้ว การค้นพบศิลาจารึกแห่งกาลเวลา ได้เปิดเผยปริศนาใหม่ๆ และนำพาเขาไปสู่เส้นทางที่อันตรายกว่าที่เคยคาดคิด

"ดูเหมือนว่า... การเดินทางของข้า... เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น..." เทพินกล่าว ดวงตาของเขามุ่งมั่น เขาจะตามหาความจริงให้พบ... และหยุดยั้งภัยร้ายที่กำลังจะคืบคลานเข้ามา

แผนที่โบราณบนศิลาจารึกยังคงส่องแสงสีฟ้าอ่อนๆ ราวกับจะเชื้อเชิญให้เขาออกเดินทาง... ไปสู่ดินแดนที่ยังคงเป็นปริศนา... ไปสู่ชะตากรรมที่ยังไม่ถูกลิขิต...