ตอนที่ 10 — จิตวิญญาณแห่งอัสนี

แสงสีทองของอรุณรุ่งที่สาดส่องลงมานั้น ยิ่งขับเน้นความอลังการและความเก่าแก่ของมหานครโบราณแห่งนี้ให้เด่นชัดยิ่งขึ้นไปอีก เทพินยืนนิ่งอยู่ ณ ใจกลางลานกว้างที่เคยเป็นศูนย์รวมแห่งจิตวิญญาณและอำนาจ สถาปัตยกรรมที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าล้วนเต็มไปด้วยเรื่องราวที่ถูกเล่าขานผ่านกาลเวลา ตั้งแต่กำแพงหินสูงตระหง่านที่แกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจง ไปจนถึงเสาหินที่ชวนให้นึกถึงยักษ์ใหญ่ในตำนาน

เขากวาดสายตาสำรวจไปรอบๆ ‌ทุกอย่างดูเหมือนจริงจนน่าขนลุก ราวกับว่าเมืองนี้เพิ่งถูกทิ้งร้างไปเมื่อวานนี้เอง ไม่ใช่หลายพันปีตามที่ได้ยินมา ผนังบางส่วนยังคงมีร่องรอยของสีสันสดใสอยู่จางๆ แม้กาลเวลาจะพยายามกัดกร่อนมันไป แต่ก็ไม่อาจลบเลือนประวัติศาสตร์ที่เคยรุ่งเรืองไปเสียทั้งหมด

"ที่นี่... มันงดงามเกินกว่าที่ข้าจะจินตนาการได้" เทพินพึมพำกับตัวเอง ​เสียงของเขาดังก้องไปทั่วบริเวณที่เงียบสงัด ราวกับจะปลุกวิญญาณของเมืองที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นมา

พลัน สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นสิ่งหนึ่งที่แตกต่างจากซากปรักหักพังทั่วไป ตรงกลางลานกว้างนั้น มีแท่นบูชาหินขนาดใหญ่ตั้งอยู่ บนแท่นบูชามีวัตถุบางอย่างวางอยู่ แต่ถูกบดบังด้วยเงาของก้อนเมฆที่ลอยผ่านไป

"นั่นมันอะไรกัน?" ความสงสัยทำให้เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้ ‍แสงแดดที่สาดส่องลงมาโดยตรง ทำให้สิ่งที่อยู่บนแท่นบูชาปรากฏแก่สายตา มันคือดาบเล่มหนึ่ง ดาบเล่มนั้นมีลักษณะพิเศษกว่าดาบที่เทพินเคยพบเห็นมาตลอดชีวิต มันไม่ได้ถูกตีขึ้นจากเหล็กธรรมดา แต่ดูเหมือนจะถูกหลอมรวมจากแสงดาว หรือไม่ก็เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ ใบดาบเป็นสีทองอร่าม ‌ทอประกายระยิบระยับราวกับมีดวงดาวนับล้านดวงบรรจุอยู่ภายใน ด้ามจับก็ถูกประดับด้วยอัญมณีสีน้ำเงินเข้มที่เปล่งประกายราวกับห้วงอวกาศ ลวดลายบนกั่นดาบนั้นดูเหมือนจะเคลื่อนไหวได้ ราวกับมีชีวิต

เทพินไม่เคยเห็นสิ่งใดที่ทรงพลังและงดงามเช่นนี้มาก่อน สัญชาตญาณบางอย่างบอกเขาว่า ดาบเล่มนี้ไม่ใช่สิ่งธรรมดา มันคือสมบัติล้ำค่าที่ถูกซ่อนเร้นไว้เพื่อรอคอยผู้ที่คู่ควร

"นี่อาจจะเป็นอาวุธของเทพเจ้า" เขาคิดในใจ ‍ขณะที่ค่อยๆ เอื้อมมือเข้าไปสัมผัส

ทันทีที่ปลายนิ้วของเทพินแตะลงบนด้ามดาบ กระแสพลังงานอันมหาศาลก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทั่วร่างของเขา มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความรู้สึกที่เหมือนถูกหลอมรวมกับสิ่งมีชีวิตอื่น ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขาเริ่มไหลทะลักเข้ามาในความคิด ภาพเหตุการณ์ต่างๆ นานา ​ปรากฏขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ภาพของมหานครที่เคยรุ่งเรือง ผู้คนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีสดใส กำลังประกอบพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์ ภาพของนักรบที่ถือดาบเล่มนี้ต่อสู้กับอสูรร้าย ภาพของเหล่าเทพเจ้าที่กำลังลงมาประทานพรแก่ผู้คน...

และภาพของเขาเอง... ในอีกร่างหนึ่ง... เป็นเทพผู้ยิ่งใหญ่... อัสนี!

"อัสนี..." ​ชื่อนั้นดังก้องอยู่ในหัวของเขา พร้อมกับความรู้สึกผูกพันและความเป็นเจ้าของ เขาจำได้ว่าดาบเล่มนี้คือ "ประกายอัสนี" ดาบในตำนานที่เคยคู่กายเขาในฐานะเทพแห่งสายฟ้า

"ข้า... ข้าคืออัสนี?" คำถามนั้นหลุดออกจากปากของเทพินด้วยความสับสนระคนตกใจ

ทันใดนั้น ร่างของเทพินก็สั่นสะท้าน ​พลังงานสีฟ้าผ่าเปรี้ยงออกมาจากตัวเขาอย่างรุนแรง แสงจากดาบประกายอัสนีทวีความสว่างเจิดจ้าขึ้นจนไม่อาจลืมตาได้ พื้นดินรอบๆ แท่นบูชาก็สั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินจะแยก

"เทพิน! เจ้าเป็นอะไรไป!" เสียงของมินตราตะโกนดังมาจากด้านหลัง เธอวิ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็วด้วยความเป็นห่วง

แต่เทพินไม่ได้ยินสิ่งที่มินตราพูด สมองของเขาเต็มไปด้วยภาพและความรู้สึกของอัสนี เขารู้สึกถึงพลังอันไร้ขีดจำกัดที่ไหลเวียนอยู่ในกาย ร่างกายของเขาเริ่มเปลี่ยนแปลงไป ผิวหนังที่เคยเป็นสีน้ำผึ้ง ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีขาวผ่องราวหิมะ ดวงตาที่เคยมีประกายสีน้ำตาลเข้ม บัดนี้กลับกลายเป็นสีฟ้าครามสดใสราวกับท้องฟ้าในยามรุ่งอรุณ

"ข้า... อัสนี... จอมเทพแห่งสายฟ้า!" เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของเทพินที่มินตราคุ้นเคย มันเป็นเสียงที่ทุ้มลึกทรงอำนาจ ก้องกังวานไปด้วยพลังแห่งทวยเทพ

มินตราเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ภาพที่อยู่ตรงหน้าของเธอคือบุรุษในร่างของเทพิน แต่กลับไม่ใช่เทพินที่เธอรู้จักอีกต่อไป ใบหน้านั้นสง่างามราวกับสวรรค์สรรค์สร้าง ดวงตาเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจที่น่าเกรงขาม และที่สำคัญที่สุด... เขาถือดาบประกายอัสนีอยู่ในมือ!

"ท่าน... ท่านคือใครกันแน่?" มินตราถามเสียงสั่น เธอไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เห็นนั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่

เทพิน หรือบัดนี้คืออัสนีในร่างของเทพิน ค่อยๆ หันมามองมินตรา ใบหน้าของเขาฉายแววที่ยากจะคาดเดา "เจ้า... มินตรา..." เสียงของเขาเต็มไปด้วยความทรงจำที่เพิ่งจะหลั่งไหลเข้ามา

"ท่านจำข้าได้?" มินตราถามอย่างมีความหวัง

"แน่นอน... เจ้าคือผู้ที่ข้ารัก... ผู้ที่ข้ารอคอย" อัสนีตอบ แต่แววตาของเขาก็ยังคงฉายความสับสนอยู่เล็กน้อย ราวกับว่าเขาเพิ่งจะตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน

"ท่านหมายความว่า... ท่านคือเทพิน... แต่ท่านก็คืออัสนีด้วย?" มินตราพยายามทำความเข้าใจสถานการณ์ที่เหนือความคาดหมาย

"ข้าคือเทพิน... แต่ก็คืออัสนี... จิตวิญญาณของข้าได้กลับคืนมาแล้ว... ผ่านร่างของเทพิน" อัสนีอธิบาย ความทรงจำที่เคยกระจัดกระจาย บัดนี้ได้กลับมารวมกันเป็นหนึ่งเดียว

เขาหยิบยกดาบประกายอัสนีขึ้นมา ใบดาบสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกายสีทองอร่าม "นี่คืออาวุธของข้า... พลังแห่งสายฟ้า... พลังแห่งสวรรค์... ข้าได้กลับมาแล้ว"

ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือมหานครโบราณก็พลันมืดครึ้มลงอย่างกะทันหัน เมฆสีดำก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับถูกเรียกมา สายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมาหลายครั้ง สร้างเสียงกัมปนาทสะท้านไปทั่วทั้งป่า

"เกิดอะไรขึ้น?" มินตราอุทานด้วยความตกใจ

"พลังของข้า... ได้ปลุกบางสิ่งบางอย่างขึ้นมา" อัสนีกล่าว สายตาของเขามุ่งไปยังทิศทางหนึ่งของป่า "พลังอันมืดมิด... มันกำลังตื่นขึ้น"

เขาหันกลับมามองมินตรา "มินตรา... ข้าต้องไป... มีบางสิ่งที่ข้าต้องจัดการ"

"แต่ท่านเพิ่งกลับมา..." มินตราพยายามรั้งเขาไว้

"เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะลังเล... ชะตากรรมของเมืองแห่งนี้... ชะตากรรมของโลกใบนี้... ขึ้นอยู่กับข้า... และอาจรวมถึงเจ้าด้วย" อัสนีกล่าวหนักแน่น

เขาก้าวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้มินตราได้แต่มองตามด้วยความกังวล เขายังคงถือดาบประกายอัสนีอยู่ในมือ ใบดาบส่องประกายนำทางเขาไปสู่เบื้องหน้า

ขณะที่อัสนีก้าวลึกเข้าไปในป่า เสียงกระซิบแผ่วเบาจากลมพัดมาเข้าหูเขา ราวกับเสียงเรียกจากอดีต "ยินดีต้อนรับกลับ... อัสนี..."

อัสนีเร่งฝีเท้าขึ้น เขาเห็นภาพลางๆ ของเส้นทางที่เต็มไปด้วยอันตรายเบื้องหน้า เส้นทางที่นำไปสู่หุบเขามรณะ สถานที่ซึ่งความมืดมิดได้ถือกำเนิดขึ้น

"ข้าจะมาที่นี่... ในฐานะเทพิน... แต่ข้าคืออัสนี... ข้าจะไม่ยอมให้ความมืดมิดใดๆ มาคุกคามโลกใบนี้ได้อีก" เขาให้คำมั่นกับตัวเอง

แต่ขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความสับสนในจิตใจ การเป็นเทพินและความทรงจำของอัสนีมันเริ่มผสมปนเปกัน ความเป็นมนุษย์ของเขากำลังถูกทดสอบอย่างหนัก

มินตรามองตามร่างของเทพินที่หายลับไปในพงไพร ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวลระคนความหวัง เธอมั่นใจว่าเทพินที่เธอรู้จักได้กลับมาแล้ว แต่ในร่างที่ทรงพลังและน่าเกรงขามกว่าเดิม

"ข้าจะรอท่าน... เทพิน... หรืออัสนี..." เธอพึมพำกับตัวเอง

เบื้องหลังของอัสนี ป่าทั้งป่าเริ่มแปรเปลี่ยนไปอย่างน่ากลัว ต้นไม้ที่เคยเขียวชอุ่ม บัดนี้กลับเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็ว ดอกไม้ที่เคยเบ่งบานกลับร่วงโรย เหลือเพียงความแห้งแล้งและความมืดที่คืบคลานเข้ามา

เขามาถึงปากทางเข้าหุบเขามรณะแล้ว สถานที่แห่งความดำมืดที่ถูกกล่าวขานว่าเป็นแหล่งกำเนิดของความชั่วร้าย

"ถึงเวลาแล้ว... ที่ข้าจะต้องเผชิญหน้ากับมัน..." อัสนีกล่าว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แต่ก็แฝงไว้ด้วยความไม่แน่ใจ

เขาก้าวเท้าเข้าไปในหุบเขามรณะอย่างไม่ลังเล ทิ้งให้มินตราได้แต่มองตามจากที่ไกลๆ ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว

ทิศทางของอัสนี มุ่งตรงสู่ใจกลางแห่งความมืดมิด แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยคำถามมากมายเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของเขา... เขาคือเทพินผู้บริสุทธิ์ หรือคืออัสนีผู้ทรงอำนาจ? และการกลับคืนมาของเขา จะนำมาซึ่งความหวัง หรือจะปลุกหายนะที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม?