ตอนที่ 11 — แดนอาถรรพ์ของอัสนี

แสงอรุณทอประกายสีทองอาบไล้ไปทั่วซากมหานครโบราณที่ถูกปลดปล่อยจากพันธนาการแห่งหมอกม่าน เทพินยืนนิ่งอึ้งอยู่กลางลานกว้างที่ครั้งหนึ่งเคยคลาคล่ำไปด้วยผู้คน สถาปัตยกรรมอันยิ่งใหญ่ตระการตาที่ปรากฏต่อสายตา บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นเพียงซากอิฐหินที่บอกเล่าเรื่องราวแห่งอดีตกาล ความยิ่งใหญ่ที่เคยรุ่งเรืองเมื่อหลายพันปีก่อน ยังคงสถิตอยู่ในโครงสร้างที่ผุพัง ทว่ายังคงสง่างามราวกับจะเย้ยหยันกาลเวลา

"นี่คือ... เมืองแห่งนี้จริงๆ ‌หรือ" เทพินเอ่ยพึมพำ เสียงของเขาแผ่วเบา ราวกับเกรงว่าจะเป็นการรบกวนความสงบของสถานที่แห่งนี้ที่หลับใหลมาเนิ่นนาน ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบกาย สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แฝงเร้นอยู่ภายใต้ผืนดินและก้อนหิน พลังงานที่คุ้นเคย ราวกับส่วนหนึ่งของเขาเอง

"ใช่แล้ว ​เทพิน" เสียงทุ้มกังวานของอัสนีดังขึ้นจากเบื้องหลัง "ที่นี่คือ 'อัสนีปุระ' มหานครที่เคยรุ่งเรืองที่สุดในยุคแห่งเทพเจ้า และเป็นที่ที่ข้า... อัสนี... ทอดทิ้งไป"

เทพินหันกลับไปมอง ‍เห็นร่างของอัสนีปรากฏกายขึ้นอย่างแผ่วเบา สายตาของเทพหนุ่มฉายแววเศร้าสร้อยระคนโหยหา อัสนีสวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ประดับลายเส้นสีทองอ่อนๆ ทั่วทั้งตัว ใบหน้าของเขาดูอ่อนเยาว์ ทว่าดวงตากลับทอประกายแห่งปัญญาและความรู้ที่ผ่านกาลเวลามานับไม่ถ้วน

"ท่านเคยอยู่ที่นี่หรือ?" เทพินถามด้วยความประหลาดใจ

อัสนีพยักหน้าช้าๆ "อัสนีปุระ ‌คือบ้านของข้า คือที่ที่ข้าเติบโต คือที่ที่ข้าได้รับพลังแห่งสายฟ้ามา" เขาเดินนำเทพินไปอย่างช้าๆ สู่ใจกลางของลานกว้าง "ทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้าเห็น... คือผลงานของเหล่าเทพในยุคโบราณ สถาปัตยกรรมอันน่าทึ่งเหล่านี้ ‍ถูกสร้างขึ้นด้วยเวทมนตร์และพลังแห่งจิต"

เทพินเดินตามอัสนีไปอย่างเงียบๆ สัมผัสได้ถึงความภาคภูมิใจและความเจ็บปวดที่แฝงเร้นอยู่ในทุกถ้อยคำของเทพหนุ่ม เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า ทำไมอัสนีถึงเลือกพาเขามาที่นี่ ทำไมสถานที่แห่งนี้ถึงมีความสำคัญกับเขาถึงเพียงนี้

"แต่เมื่อกาลเวลาผ่านไป..." อัสนีหยุดเดิน หันมาสบตาเทพิน "ความขัดแย้งก็เกิดขึ้น... ​ความทะเยอทะยาน ความโลภ... สิ่งเหล่านี้ได้กัดกร่อนจิตใจของเหล่าเทพ ทำให้เมืองแห่งนี้ตกอยู่ในความมืดมิด และสุดท้าย... ก็ต้องถูกผนึกไว้ด้วยหมอกแห่งกาลเวลา"

"แล้วท่านล่ะ? ท่านอยู่ที่ไหนในตอนนั้น?" เทพินถาม

อัสนีมองออกไปไกล ​สู่ซากมหาวิหารที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า "ข้า... ข้าเลือกที่จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการต่อสู้ที่ไร้สาระ ข้าเชื่อในสันติภาพ... และเมื่อข้าเห็นว่าอัสนีปุระกำลังจะล่มสลาย ข้าจึงตัดสินใจ... ปลีกวิเวกจากโลกแห่งเทพเจ้า... และมาอยู่ที่นี่... ​ในร่างมนุษย์"

เทพินเบิกตากว้าง "ท่าน... ท่านสละความเป็นเทพ... มาเป็นมนุษย์?"

"เพื่อที่จะเข้าใจ... ชีวิตของมนุษย์... เพื่อที่จะค้นหาความหมายที่แท้จริงของสันติภาพ..." อัสนีกล่าว "ข้าใช้ชีวิตหลายร้อยปีในร่างมนุษย์... จนกระทั่ง... จนกระทั่งวันหนึ่ง... ข้าก็สูญเสียความทรงจำทั้งหมด... กลายเป็นเพียงเทพิน... เด็กหนุ่มที่ไร้ซึ่งอดีต"

เทพินยืนตะลึง เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าอัสนีจะมีอดีตที่ซับซ้อนถึงเพียงนี้ เขามองเทพหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากที่เคยเห็นเป็นเพียงเทพผู้ทรงพลัง บัดนี้เขาได้เห็นความเป็นมนุษย์ที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ร่างแห่งทวยเทพ

"แต่... แต่ถ้าท่านคืออัสนี... ทำไมท่านถึงไม่สามารถจำอะไรได้เลย? ทำไมท่านถึงต้องใช้เวลาปลดปล่อยพลังของท่านทีละน้อย?" เทพินถามด้วยความสงสัย

อัสนีถอนหายใจ "เมื่อข้าสละความเป็นเทพ... พลังของข้าก็ถูกผนึกไว้... มันไม่ใช่การสูญเสียความทรงจำทั้งหมด แต่เป็นการถูกปิดกั้น... การปลุกพลังที่แท้จริงของข้า... ต้องอาศัยการเดินทาง... การเผชิญหน้ากับอดีต... และการยอมรับ... ในทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้าเป็น"

เขาเดินนำเทพินต่อไป สู่ทางเดินที่ทอดยาวเข้าไปในใจกลางของซากเมือง "และที่นี่... เทพิน... คือจุดเริ่มต้นของการเดินทางที่แท้จริงของเจ้า... และของข้า"

เมื่อพวกเขาเดินลึกเข้าไปในซากเมือง บรรยากาศก็เริ่มเปลี่ยนไป ความร่มรื่นของเหล่าต้นไม้โบราณที่เติบโตแทรกซอนตามซากอาคาร เริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยบรรยากาศที่หนักอึ้งและเย็นยะเยือก ราวกับว่ามีพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็นคอยจับจ้องอยู่

"เรากำลังจะไปที่ไหน?" เทพินถามด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ

"วิหารแห่งแสง" อัสนีตอบ "ที่นั่น... คือที่ที่พลังของข้า... และพลังของเจ้า... จะได้รับการทดสอบครั้งใหญ่"

ระหว่างทาง เทพินสังเกตเห็นสัญลักษณ์โบราณที่สลักอยู่ตามกำแพงหิน สัญลักษณ์เหล่านั้นดูคุ้นตา ราวกับว่าเขาเคยเห็นมันมาก่อนในความฝัน แต่ก็ไม่สามารถจำรายละเอียดได้ อัสนีเห็นความสงสัยในแววตาของเทพิน จึงอธิบาย

"สัญลักษณ์เหล่านี้... คือภาษาของเหล่าเทพ... เป็นสัญลักษณ์ที่ใช้ในการบันทึกเรื่องราว... และบทบัญญัติแห่งสวรรค์... เมื่อเจ้าฝึกฝนพลังของเจ้าจนถึงขีดสุด... เจ้าจะสามารถอ่านมันได้"

เทพินพยักหน้ารับรู้ เขารู้สึกได้ถึงความพิเศษของสถานที่แห่งนี้ ยิ่งก้าวเข้าไปลึกเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกถึงพลังงานที่เข้มข้นขึ้นเท่านั้น

แล้วพวกเขาก็มาถึง... วิหารแห่งแสง

มันตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เทียบเท่ากับมหาวิหารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เทพินเคยจินตนาการ สถาปัตยกรรมของมันดูแปลกตา สลักเสลาด้วยหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ที่เปล่งประกายราวกับมีแสงสว่างในตัวเอง แม้จะผ่านกาลเวลามาเนิ่นนาน แต่ก็ยังคงสภาพสมบูรณ์ ราวกับเพิ่งสร้างเสร็จเมื่อวานนี้

"นี่คือ... วิหารแห่งแสง" อัสนีกล่าว น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความเคารพ "ที่นี่... คือที่ที่เหล่าเทพเคยใช้ในการประกอบพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์... และเป็นที่ที่ข้า... ได้ผนึกพลังส่วนหนึ่งของข้าไว้... เพื่อรอวันที่จะกลับมา"

เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปในวิหาร แสงสว่างภายในก็สว่างไสวขึ้นราวกับว่ามีดวงตะวันมาประทับอยู่ภายใน ความงดงามตระการตาของมันเกินกว่าจะบรรยายได้ ผนังวิหารเต็มไปด้วยภาพสลักที่บอกเล่าเรื่องราวของเหล่าเทพเจ้า ตั้งแต่การสร้างโลก การต่อสู้กับความมืด และการสถาปนาอาณาจักรแห่งสวรรค์

"แต่... ข้างในนี้... มีอะไรที่จะทดสอบพวกเรา?" เทพินถาม

"เจ้าจะพบกับ... 'เงาแห่งอัสนี'" อัสนีตอบ ดวงตาของเขาฉายแววครุ่นคิด "มันคือพลังที่ข้า... ได้สร้างขึ้นเพื่อทดสอบผู้ที่จะมา ณ ที่แห่งนี้... มันจะสะท้อนถึงความกลัว... ความสงสัย... และจุดอ่อนที่ซ่อนเร้นอยู่ในจิตใจของผู้เผชิญหน้า"

เทพินรู้สึกถึงความตื่นเต้นปนเปกับความกังวล เขาไม่เคยเผชิญหน้ากับอะไรเช่นนี้มาก่อน

"ข้าจะเข้าไปก่อน..." อัสนีกล่าว "เพื่อเตรียมตัว... และเพื่อที่จะ... เผชิญหน้ากับอดีตของข้า... เจ้าจงรออยู่ที่นี่... และเตรียมตัวให้พร้อม"

ว่าแล้ว ร่างของอัสนีก็ค่อยๆ เลือนหายไปในม่านแห่งแสงสว่าง ทิ้งให้เทพินยืนอยู่ตามลำพังท่ามกลางความเงียบสงัดของวิหารแห่งแสง

เทพินมองตามร่างของอัสนีไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เขารู้สึกถึงความผูกพันบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นระหว่างเขากับอัสนี และเขาเองก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับบททดสอบที่จะมาถึง

ทันใดนั้นเอง... เสียงลมหวีดหวิวก็ดังขึ้นจากภายในวิหาร แสงสว่างภายในเริ่มกะพริบอย่างรุนแรง ราวกับพายุที่กำลังก่อตัว เทพินยืนนิ่งเตรียมพร้อม ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มตึงเครียด

แล้ว... ร่างเงาตะคุ่มก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา ร่างเงาที่คล้ายกับอัสนี แต่กลับดูน่าสะพรึงกลัว ดวงตาของมันลุกโชนด้วยเปลวไฟสีดำ ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า

"เจ้า... คือเทพิน..." เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากร่างเงา "เจ้าคิดว่า... เจ้าจะสามารถ... ควบคุมพลัง... ที่แท้จริงของข้าได้หรือ?"

เทพินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขารู้ดีว่านี่คือจุดเปลี่ยนสำคัญของเขา... จุดที่จะพิสูจน์ว่าเขามีค่าพอที่จะแบกรับภาระแห่งการกอบกู้โลกใบนี้หรือไม่... และการเผชิญหน้ากับ "เงาแห่งอัสนี" นี้... คือจุดเริ่มต้นของบททดสอบที่แท้จริง

สิ่งที่รอคอยอยู่เบื้องหน้า... จะเป็นอย่างไร? เทพินจะสามารถเอาชนะเงาแห่งอัสนีนี้ได้หรือไม่? และความลับที่ซ่อนเร้นอยู่ในหุบเขามรณะ... จะถูกเปิดเผยเมื่อใด?