ตอนที่ 14 — เงาแห่งอดีต ปรากฏการณ์แห่งเทพ

แสงอรุณยังคงทอประกายอบอุ่น เคลือบไล้ซากปรักหักพังของมหานครโบราณให้ดูราวกับมีชีวิตอีกครั้ง เทพินยืนนิ่งอยู่กลางลานกว้างใหญ่ สายตามองสำรวจไปรอบทิศ ภาพสถาปัตยกรรมอันโอ่อ่า ตระหง่านด้วยเสาหินแกะสลักลวดลายวิจิตรงดงาม ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นศูนย์รวมแห่งอำนาจและศรัทธา บัดนี้มีเพียงความเงียบงันและร่องรอยแห่งกาลเวลาที่บอกเล่าเรื่องราว

“น่าทึ่งเสียจนแทบไม่อยากจะเชื่อ” ‌เสียงของเทพินแผ่วเบา แต่ก้องกังวานในความเงียบสงัด “นี่คือสิ่งที่ถูกซ่อนเร้นมานานนับพันปีจริงหรือ”

เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากแผ่นดินแห่งนี้ ราวกับว่าทุกอณูของอากาศเต็มไปด้วยความทรงจำอันเก่าแก่

“สิ่งก่อสร้างเหล่านี้… เทคนิคการสร้างสรรค์ช่างเหนือล้ำเกินจินตนาการของมนุษย์ยุคปัจจุบันเสียจริง” เขาพึมพำพลางยกมือลูบไล้ไปตามผิวสัมผัสของเสาหินขนาดมหึมา ลวดลายที่สลักเสลาเป็นรูปเทพเจ้าโบราณ ​บ้างก็เป็นสัตว์ในตำนาน บ้างก็เป็นเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ที่ราวกับมีชีวิต

จู่ๆ ดวงตาของเทพินก็เบิกกว้างขึ้น เมื่อสังเกตเห็นบางสิ่งที่แตกต่างไปจากซากปรักหักพังทั่วไป บริเวณกลางลานกว้างแห่งนี้ มีแท่นบูชาขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ซึ่งไม่ได้รับความเสียหายจากกาลเวลามากนัก บนแท่นนั้นมีสัญลักษณ์บางอย่างที่ดูคุ้นเคย ‍สัญลักษณ์ที่เขามักจะเห็นในตำราโบราณเกี่ยวกับเทพเจ้าแห่งสายฟ้า

“นี่มัน…” เทพินเดินเข้าไปใกล้ แท่นบูชานั้นทำจากหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ สลักลวดลายเป็นรูปอัสนีบาตไขว้กันอย่างสง่างาม กลางสัญลักษณ์นั้นมีแอ่งเล็กๆ ที่ดูเหมือนเคยมีสิ่งของบางอย่างตั้งอยู่

“พลังแห่งเทพ… ข้าสัมผัสได้” เสียงของเทพินสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น ‌นี่คือหลักฐานยืนยันอย่างชัดเจน ว่าสถานที่แห่งนี้มีความเกี่ยวข้องกับเผ่าพันธุ์ของเขาอย่างแน่นอน

ทันใดนั้นเอง แสงสีทองอ่อนๆ ก็เริ่มปรากฏขึ้นรอบตัวเทพิน คล้ายกับออร่าแห่งเทพที่เริ่มปลุกพลังขึ้นมา พลังงานจากแท่นบูชาแห่งนี้กำลังตอบสนองต่อการปรากฏตัวของเขา

“หรือว่า… ที่นี่คือวิหารที่บรรพบุรุษของเราเคยใช้ประกอบพิธีกรรม” เขาครุ่นคิด ‍พลางเหลียวมองไปยังสถาปัตยกรรมโดยรอบ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นส่วนหนึ่งของวิหารที่ยิ่งใหญ่กว่า

ขณะที่เขากำลังจมอยู่กับความคิด จู่ๆ อากาศรอบตัวก็เริ่มสั่นไหว เกิดเป็นริ้วคลื่นประหลาดขึ้นกลางอากาศ

“อะไรกัน…?” เทพินตั้งท่าเตรียมพร้อม เขาไม่ได้รู้สึกถึงอันตราย แต่เป็นพลังงานที่แปลกประหลาดอย่างยิ่ง

ริ้วคลื่นเหล่านั้นค่อยๆ ​ก่อตัวขึ้น กลายเป็นภาพเงาที่พร่ามัว ภาพเหล่านั้นเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ราวกับภาพนิมิตที่กำลังจะปรากฏ

ร่างของเหล่ามนุษย์โบราณปรากฏขึ้น แต่ไม่ใช่ร่างที่จับต้องได้ พวกเขาเป็นเหมือนเงาที่โปร่งแสง สวมใส่เครื่องแต่งกายที่งดงามและแปลกตา ใบหน้าของพวกเขาฉายแววเคร่งขรึม ​บางคนกำลังประกอบพิธีกรรม บางคนกำลังสวดภาวนา บางคนกำลังถืออาวุธที่ดูโบราณ

“นี่… พวกเขาคือชาวเมืองโบราณแห่งนี้อย่างนั้นหรือ” เทพินเอ่ยถามด้วยความตกตะลึง

ภาพเงาเหล่านั้นเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า ราวกับกำลังแสดงภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เกิดขึ้น ณ ที่แห่งนี้ ​เทพินมองดูด้วยความสนใจอย่างยิ่ง เขาเห็นภาพผู้คนจำนวนมากมารวมตัวกันที่ลานกว้างนี้ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความศรัทธาและหวัง

“พิธีกรรม… พวกเขากำลังประกอบพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์” เทพินพึมพำ เขาเห็นภาพของนักบวชโบราณกำลังชูคทาที่สลักเป็นรูปอัสนีบาตขึ้นสู่เบื้องบน และเปล่งเสียงสวดมนต์เป็นภาษาที่เขาไม่คุ้นเคย

ทันใดนั้นเอง ภาพเงาก็เปลี่ยนไป ปรากฏร่างของเทพเจ้าองค์หนึ่ง ร่างของเทพเจ้าองค์นั้นสวมเกราะสีทองอร่าม ผมสีขาวราวหิมะ ดวงตาเปล่งประกายราวกับดวงดาว และบนมือของท่านคือสายฟ้าที่กำลังลุกโชน

“ท่านคือ… อัสนี เทพเจ้าแห่งสายฟ้า” เทพินอุทานด้วยความตกใจ เขาจำได้ทันที สัญลักษณ์บนแท่นบูชา และเทพเจ้าองค์นี้ คือองค์เดียวกัน!

เทพเจ้าอัสนีทรงปรากฏกายขึ้นบนแท่นบูชาแห่งนี้ ราวกับว่าท่านกำลังรับฟังคำอธิษฐานของเหล่ามนุษย์โบราณ

“พวกเขากำลังขอพร… หรือกำลังขอความช่วยเหลือ” เทพินพยายามตีความจากภาพที่เห็น

ในขณะที่เทพเจ้าอัสนีกำลังแสดงพลังอำนาจของท่าน จู่ๆ ก็มีเงาดำมืดก่อตัวขึ้นที่ขอบของภาพนิมิต เงาดำนั้นแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว คล้ายกับความมืดที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง

“ภัยพิบัติ…!” เทพินอุทาน เขาเห็นภาพของความโกลาหล เสียงกรีดร้องของผู้คน และความหวาดกลัวที่ฉายชัดบนใบหน้าของเงาเหล่านั้น

เงาดำนั้นได้เข้าครอบงำมหานครโบราณแห่งนี้อย่างรวดเร็ว แสงสว่างเริ่มเลือนหายไป ภาพนิมิตของเหล่ามนุษย์โบราณก็เริ่มเลือนราง

“อะไรเกิดขึ้น… ทำไมพวกเขาถึงหายไป” เทพินถามด้วยความกังวล

ทันใดนั้นเอง ภาพนิมิตก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง คราวนี้ปรากฏเป็นภาพของเทพเจ้าอัสนีที่กำลังต่อสู้กับเงาดำเหล่านั้น ท่านทรงใช้สายฟ้าฟาดลงไปอย่างไม่ยั้ง แต่เงาดำนั้นก็ยังคงแข็งแกร่ง

“ท่านพยายามปกป้องพวกเขา…” เทพินรู้สึกได้ถึงความรู้สึกของเทพเจ้าอัสนี ผ่านภาพนิมิตเหล่านั้น

แต่แล้ว เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เงาดำนั้นได้พุ่งเข้าใส่เทพเจ้าอัสนีอย่างรวดเร็ว ทำให้เทพเจ้าทรงเสียหลัก

“ไม่นะ!” เทพินร้องออกมาด้วยความตกใจ

ภาพนิมิตค่อยๆ เลือนหายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความว่างเปล่า

เทพินยืนนิ่งอยู่กลางลานกว้าง หัวใจของเขาเต้นระรัว เขาเพิ่งได้เห็นภาพเหตุการณ์สำคัญในอดีต ภาพการต่อสู้ระหว่างเทพเจ้าแห่งสายฟ้า กับพลังแห่งความมืด

“ท่าน… ท่านอัสนี…” เขาเอ่ยชื่อเทพเจ้าด้วยความเคารพ “ท่านได้เสียสละตนเองเพื่อปกป้องเผ่าพันธุ์นี้อย่างนั้นหรือ”

ทันใดนั้นเอง แท่นบูชาหินอ่อนก็ส่องแสงสีทองอ่อนๆ ขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้แสงนั้นสว่างจ้ากว่าเดิม

“นี่มัน…!” เทพินมองไปยังแท่นบูชาอย่างไม่เชื่อสายตา

บนแท่นบูชาที่เคยว่างเปล่า บัดนี้ปรากฏวัตถุบางอย่างขึ้นมา มันคือคทาที่สลักเป็นรูปอัสนีบาตไขว้กัน ทำจากหินอ่อนสีขาวเช่นเดียวกับแท่นบูชา แต่ดูเหมือนจะเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานบางอย่าง

“นี่คือ… คทาแห่งอัสนี?” เทพินถามด้วยความสงสัย

เขาค่อยๆ ยื่นมือออกไปสัมผัสกับคทา พลังงานอันมหาศาลก็ไหลทะลักเข้าสู่ร่างกายของเขา ราวกับว่าคทากำลังยอมรับเขา

“ข้า… รู้สึกถึงพลังของท่าน” เทพินกล่าว พลังงานแห่งสายฟ้าเริ่มไหลเวียนอยู่ในตัวเขา

ในขณะเดียวกันนั้นเอง แสงสีทองจากคทาก็ส่องประกายไปทั่วทั้งวิหารโบราณแห่งนี้ สถาปัตยกรรมที่เคยถูกปกคลุมด้วยเงามืด บัดนี้ก็สว่างไสวขึ้นมาอีกครั้ง

“นี่มัน… เป็นไปได้อย่างไร?” เทพินอุทาน

เงาแห่งอดีตที่เคยปรากฏขึ้นเมื่อครู่ ได้กลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้พวกเขาไม่ใช่เพียงเงาที่เลือนรางอีกต่อไป พวกเขากลายเป็นร่างที่ชัดเจนขึ้น ราวกับว่ากำลังจะกลับมามีชีวิต

“ท่านกำลังปลุกพวกเขา…?” เทพินหันไปมองคทาในมือ

เงาเหล่านั้นเริ่มเคลื่อนไหวอย่างมีชีวิตชีวา พวกเขาหันมามองเทพินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเคารพ

“ท่านคือ… ผู้ที่จะนำพาเรากลับคืนสู่แสงสว่างอย่างนั้นหรือ” เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นรอบตัวเขา

เทพินยืนตะลึง เขาไม่คาดคิดว่าการปรากฏตัวของเขา พร้อมกับคทาแห่งอัสนี จะก่อให้เกิดปรากฏการณ์เช่นนี้

“ข้า… ข้าไม่รู้” เขาตอบด้วยความไม่แน่ใจ “แต่ข้าจะพยายาม”

ทันใดนั้นเอง เงาเหล่านั้นก็เริ่มเปล่งแสงสีทองออกมา แสงนั้นสว่างจ้าจนแทบจะมองไม่เห็นสิ่งอื่นใด

“ท่าน… ได้ปลดปล่อยคำสาปแล้ว” เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง

เทพินมองไปรอบตัวด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยคิดว่าการเดินทางมายังมหานครโบราณแห่งนี้ จะนำมาซึ่งเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่และน่าเหลือเชื่อถึงเพียงนี้

เขากำคทาแห่งอัสนีไว้แน่น รู้สึกได้ถึงพลังอำนาจที่หลับใหลกำลังถูกปลุกขึ้นมา

“นี่คือจุดเริ่มต้น… ของการกอบกู้” เขาพึมพำ

แต่ในขณะที่เขากำลังจะดำดิ่งไปกับความรู้สึกยินดี จู่ๆ แสงสว่างที่สาดส่องไปทั่ววิหารก็เริ่มกะพริบถี่ขึ้น

“เกิดอะไรขึ้น?” เทพินรู้สึกได้ถึงพลังงานที่ผันผวน

เงาของผู้คนโบราณที่เคยสว่างไสว เริ่มมีร่องรอยของความมืดเข้ามาคุกคามอีกครั้ง

“ไม่นะ…!” เทพินอุทาน

เขาเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า ที่บัดนี้เริ่มมีเมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าบางสิ่งกำลังจะถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง… บางสิ่งที่ทรงพลังยิ่งกว่า

“นี่… ไม่ใช่แค่เรื่องราวในอดีต” เทพินรู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา “มันคือ… การต่อสู้ครั้งใหม่… ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น”