ตอนที่ 15 — เสียงกระซิบจากกาลเวลา

แสงอรุณยังคงทอประกายอบอุ่น เคลือบไล้ซากปรักหักพังของมหานครโบราณให้ดูราวกับมีชีวิตอีกครั้ง เทพินยืนนิ่งอยู่กลางลานกว้างใหญ่ สายตามองสำรวจไปรอบทิศ ภาพสถาปัตยกรรมอันโอ่อ่า ตระหง่านด้วยเสาหินแกะสลักลวดลายวิจิตร ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นศูนย์รวมแห่งความเจริญรุ่งเรือง บัดนี้เหลือเพียงซากอารยธรรมที่บอกเล่าเรื่องราวแห่งอดีตอันยิ่งใหญ่

ลมเย็นยามเช้าพัดโชยมาแผ่วเบา ‌หอบเอาเศษฝุ่นละอองและกลิ่นอายโบราณที่แทรกซึมอยู่ในทุกอณูของสถานที่แห่งนี้ เทพินหลับตาลง ปล่อยให้สัมผัสแห่งกาลเวลาไหลผ่าน สัมผัสได้ถึงพลังงานที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ดังกึกก้องอยู่ในความทรงจำอันยาวนานของเขา

“ที่นี่… เคยเป็นเช่นไร” เสียงของเทพินแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้

ทันใดนั้นเอง ​เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้น ราวกับมาจากเบื้องลึกของผืนดิน หรืออาจจะมาจากจิตวิญญาณที่ยังคงสิงสถิตอยู่ ณ ที่แห่งนี้ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู แต่เป็นเสียงที่สัมผัสได้ด้วยจิตใจ เป็นเสียงที่บรรจุไว้ด้วยความทรงจำและเรื่องราวที่ถูกเก็บงำมานานนับพันปี

“ผู้มาเยือน… ‍แห่งยุคสมัยที่หลงลืม…”

เทพินสะดุ้งเล็กน้อย แต่ไม่ได้แสดงอาการตกใจ เขาก้มลงมองพื้นดินที่ปูด้วยแผ่นหินโบราณที่บัดนี้แตกร้าวหลายแห่ง

“ใคร… หรืออะไร… ส่งเสียงมา” เทพินเอ่ยถาม พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง

“เราคือเสียงสะท้อน… ‌ของผู้ที่เคยมีชีวิต… ณ ที่แห่งนี้…” เสียงกระซิบยังคงดังต่อเนื่อง “เราคือความทรงจำ… ที่ถูกหลอมรวม… เป็นหนึ่งเดียว…”

เทพินค่อยๆ เดินไปตามลานกว้าง ‍สัมผัสถึงกระแสพลังงานที่แผ่ซ่านออกมาจากแผ่นหินแต่ละก้อน ราวกับว่าพวกมันกำลังเล่าเรื่องราวของตัวเอง

“พวกเจ้า… ต้องการสิ่งใด… จากข้า” เทพินถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน

“มิได้ต้องการสิ่งใด… นอกจาก… การรับรู้…” เสียงกระซิบตอบ ​“ยุคสมัยผ่านพ้น… ผู้คนล่วงลับ… แต่เรื่องราว… ยังคงอยู่… พวกเรา… ปรารถนา… ให้มีผู้… จดจำ…”

เทพินรู้สึกถึงความเศร้าสร้อยที่แฝงมากับเสียงเหล่านั้น ​เขาเข้าใจดีถึงความปรารถนาของเหล่าผู้ที่จากไป การถูกลืมเลือนคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับผู้ที่เคยมีชีวิตเคยสร้างสรรค์สิ่งต่างๆ ขึ้นมา

“ข้า… เทพิน… จะรับฟัง… เรื่องราวของพวกเจ้า…” เทพินประกาศก้อง “จงบอกข้า… ​ถึงอดีต… ถึงความรุ่งเรือง… ถึงความพินาศ… ของมหานครแห่งนี้…”

ทันใดนั้นเอง ภาพต่างๆ เริ่มปรากฏขึ้นในมโนภาพของเทพิน ราวกับฉากหนังโบราณที่ฉายซ้ำ ภาพเหล่านั้นเต็มไปด้วยสีสันและชีวิตชีวา เขาเห็นผู้คนเดินขวักไขว่ในชุดอันงดงาม เสียงหัวเราะและบทสนทนาดังแว่วมา สถาปัตยกรรมที่เคยเห็นเพียงซากปรักหักพัง บัดนี้กลับตระหง่านงดงามสมบูรณ์แบบ

เขาเห็นผู้คนกำลังประกอบพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์ ณ ลานกว้างแห่งนี้ แสงสว่างอันอบอุ่นสาดส่องลงมาจากเบื้องบน สื่อถึงความศรัทธาอันแรงกล้า เขาเห็นนักรบผู้กล้าหาญออกรบเพื่อปกป้องเมือง เห็นนักปราชญ์ผู้ชาญฉลาดกำลังศึกษาค้นคว้า

แต่แล้ว ภาพก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามา เสียงหัวเราะเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้อง ความศรัทธากลายเป็นความหวาดกลัว เขาเห็นเปลวเพลิงลุกไหม้ไปทั่วเมือง เห็นผู้คนวิ่งหนีเอาชีวิตรอด เห็นความพินาศที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ปรานี

“อะไร… เกิดขึ้น… กับที่นี่…” เทพินถามเสียงสั่นเครือ

“ความโลภ… ความขัดแย้ง… การทรยศ… บ่อนทำลาย… จากภายใน…” เสียงกระซิบตอบด้วยความเจ็บปวด “อำนาจ… ที่มากเกินไป… กลืนกิน… ทุกสิ่ง…”

เทพินมองเห็นภาพของการต่อสู้แย่งชิงอำนาจภายในเมือง การหักหลังกันเอง และการตัดสินใจที่ผิดพลาดของผู้นำ นำไปสู่หายนะที่ยากจะแก้ไข

“มี… ผู้ใด… สามารถ… หยุดยั้ง… ได้หรือไม่…”

“มี… แต่… ไม่สำเร็จ…” เสียงกระซิบแผ่วเบาลง “ผู้กล้าหาญ… บางคน… ต่อสู้… เพื่อรักษา… แต่… พลัง… ที่ชั่วร้าย… นั้น… แข็งแกร่งเกินไป…”

เทพินรู้สึกถึงพลังงานที่อัดอั้นอยู่ภายในซากปรักหักพังเหล่านี้ เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมสถานที่แห่งนี้จึงมีความรู้สึกที่แปลกประหลาด ปกคลุมไปด้วยความเศร้าและความสูญเสีย

“พวกเจ้า… คือ… ผู้ใด…” เทพินถามต่อ

“เราคือ… ดวงวิญญาณ… ที่ยังคง… ยึดติด… กับบ้าน… ที่เคย… รัก…”

“แล้ว… เหตุใด… จึงไม่… ไปสู่… สุคติ…”

“เพราะ… ความเสียดาย… ความผูกพัน… และ… ความปรารถนา… ที่จะ… ปกป้อง… สิ่งสุดท้าย… ที่เหลืออยู่…”

เทพินเงยหน้าขึ้นมองไปยังโครงสร้างอันใหญ่โตที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเขา เขาเห็นสัญลักษณ์บางอย่างที่แกะสลักอยู่บนเสาหินเหล่านั้น ลวดลายเหล่านั้นดูคุ้นเคย ราวกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

“สัญลักษณ์… นี้…” เทพินพึมพำ “ข้าเคยเห็น… ที่ไหน… มาก่อน…”

ทันใดนั้นเอง ความทรงจำเก่าแก่ของเขาในฐานะ "อัสนี" เทพแห่งสายฟ้าผ่าเข้ามาในห้วงความคิด เขานึกถึงเรื่องราวในอดีตที่ยาวนานนับพันปี การต่อสู้กับเหล่ามารร้าย การปกป้องมนุษยชาติ

“นี่มัน… สัญลักษณ์… ของ ‘วิหารแห่งแสง’…” เทพินอุทานออกมา

“ใช่แล้ว… ผู้มาเยือน…” เสียงกระซิบตอบกลับมา “ที่นี่… คือ… ดินแดน… ที่ถูก… ปกป้อง… โดย… วิหาร… อันศักดิ์สิทธิ์… แห่งนั้น…”

เทพินก้าวเดินไปยังโครงสร้างขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนจะเป็นใจกลางของมหานครโบราณแห่งนี้ ยิ่งเข้าใกล้เท่าไร เขาก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงพลังงานอันบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาอย่างท่วมท้น

“เมื่อครั้ง… ในอดีต… วิหารแห่งแสง… คือ… ศูนย์รวม… แห่งพลัง… และ… ความดีงาม…” เสียงกระซิบเล่าต่อ “แต่… เมื่อ… ความชั่วร้าย… เข้ามา… พลัง… ของวิหาร… ก็… อ่อนแอลง… จน… เกือบ… จะ… มอดไหม้…”

เทพินมองไปยังแท่นบูชาที่ตั้งอยู่เบื้องหน้าเขา บนแท่นบูชานั้นมีร่องรอยของบางสิ่งบางอย่างที่เคยวางอยู่ แต่บัดนี้ว่างเปล่า

“มี… สิ่งใด… เคย… อยู่… บนนั้น…”

“แก่นแท้… แห่งแสง… คือ… พลัง… ที่… หล่อเลี้ยง… วิหาร… และ… ป้องกัน… โลก… จาก… ความมืด… แต่… มัน… ถูก… ขโมยไป…”

เทพินเข้าใจแล้วว่านี่คือเหตุผลที่แท้จริงของหายนะที่เกิดขึ้นกับมหานครแห่งนี้ การสูญเสีย "แก่นแท้แห่งแสง" ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างพังทลายลง

“ใคร… เป็นผู้… ขโมยไป…”

“ผู้ที่… กระหาย… อำนาจ… และ… มืดบอด… ด้วย… กิเลสตัณหา…” เสียงกระซิบตอบอย่างเศร้าสร้อย “พวกเขา… ต้องการ… พลัง… เพื่อ… ครอบครอง… โลก… และ… บดขยี้… ทุกสิ่ง… ที่… งดงาม…”

เทพินรู้สึกได้ถึงความหนักอึ้งในหัวใจ เขาไม่เคยคิดว่าประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติจะมีเรื่องราวที่น่าเศร้าสลดเช่นนี้

“แล้ว… แก่นแท้แห่งแสง… ตอนนี้… อยู่ที่ใด…”

“เรา… มิอาจ… รู้ได้… แต่… เรา… รู้เพียง… ว่า… หาก… มัน… ไม่กลับคืน… สู่… วิหาร… โลก… จะ… ถูก… กลืนกิน… ด้วย… ความมืด… ตลอดกาล…”

ทันใดนั้นเอง เทพินก็รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่เบื้องนอกรัศมีของมหานครโบราณแห่งนี้ เป็นพลังงานที่มืดมิดและชั่วร้ายอย่างยิ่ง

“มีความมืด… กำลัง… เข้ามา…” เทพินเอ่ยเตือน

“ใช่แล้ว… ผู้มาเยือน… พวกมัน… มา… เพื่อ… กลืนกิน… สิ่งสุดท้าย… ที่… หลงเหลือ… อยู่…”

เทพินก้าวถอยหลังเล็กน้อย เขาสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความมุ่งมั่นที่จะปกป้องสถานที่แห่งนี้

“หาก… แก่นแท้แห่งแสง… ยังคง… หายไป… พวกมัน… จะ… สำเร็จ… ใช่หรือไม่…”

“ใช่แล้ว… ผู้มาเยือน… ความหวัง… ของโลก… ขึ้นอยู่กับ… ท่าน…”

เทพินมองไปยังภาพความทรงจำที่ยังคงปรากฏอยู่เบื้องหน้าเขา ภาพแห่งความรุ่งเรืองที่ดับสูญไป ภาพแห่งความพินาศที่น่าสลดใจ และภาพแห่งความหวังที่กำลังจะถูกกลืนกิน

“ข้า… จะ… ค้นหา… แก่นแท้แห่งแสง… และ… นำมัน… กลับคืน… มา…” เทพินประกาศก้อง ด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น และแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

“ขอ… สวรรค์… จง… อวยพร… ท่าน… ผู้กล้า…” เสียงกระซิบตอบกลับมาเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความเงียบสงัด และกลิ่นอายแห่งกาลเวลาที่ยังคงอบอวลอยู่

เทพินหันหลังให้กับซากปรักหักพังของมหานครโบราณ เขารู้ว่าภารกิจของเขายังอีกยาวไกล แต่ในใจของเขาตอนนี้ เต็มไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่นที่จะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของโลกใบนี้

“หุบเขามรณะ… หรือ… ป่าศักดิ์สิทธิ์… สิ่งใด… ที่จะนำพา… ข้า… ไปสู่… เบาะแส…” เทพินพึมพำกับตัวเอง ขณะที่สายตาจับจ้องไปยังแนวป่าทึบที่ทอดตัวออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา

แต่แล้ว ทันใดนั้นเอง เขาก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ ณ บริเวณขอบของมหานครโบราณ เงาตะคุ่มๆ ที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วผิดธรรมชาติ กำลังมุ่งหน้าเข้ามายังทิศทางของเขา…

“พวกมัน… มาแล้ว…” เทพินเอ่ยเบาๆ พร้อมกับปลายนิ้วที่เริ่มมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นผ่าน…